Jouw lichaam is van jou

Ik deel hier een beetje van mijn verhaal. Je hoeft hier, zelfs als de ervaringen te vergelijken zijn, niks in te herkennen. Hoe iets binnenkomt en wat de gevolgen zijn, is van zoveel dingen afhankelijk dat het een zeer persoonlijk iets is. Ik deel hier dus mijn visie, mijn ervaring, mijn mening. Met als doel om het onderwerp open te gooien en te vertellen dat jij ertoe doet. Dat je lichaam van jou is, ook als je het gevoel hebt dat het afgenomen is. Jouw lichaam is van jou alleen.

Ik heb het hier over misbruik, gevolgen, en mezelf vinden. Als dit onderwerp nog niet goed voor je is, lees dan alsjeblieft nu niet verder.

Van huis uit heb ik geen zelfliefde mee gekregen. Nog wel meer dingen niet, overigens. En door mijn autisme (wat toen nog lang niet bekend was) was ik mogelijk een vrij makkelijke ‘prooi’. Dit is overigens nog steeds een aandachtspuntje, het blijft erg zoeken zijn om op de juiste manier grenzen aan te geven en sociale cues op de juiste manier te interpreteren.

Anyhow, mijn allereerste ervaringen met seksualiteit waren uitermate ongezond. Mijn eerste verkering met wie ik verder ging, heeft dingen gedaan die dit tekstje niet verdragen kan. Langer dan een jaar was mijn lichaam zijn gebruiksobject. Dat was, hoe verkeerd het ook voelde, mijn ‘normaal’. Mijn lichaam was niet van mij, mijn lichaam was er voor anderen. Ik zweefde er regelmatig ergens boven, om maar niet te hoeven voelen.

Ik kan hier veel over schrijven, maar dat is misschien beter voor een andere keer. Dit stukje is niet om een rotgevoel te geven, dus we gaan verder naar de volgende fase.

Ik ben uiteindelijk losgebroken. Had mijn vrijheid hervonden. Ik wilde leven. Ik begon te overcompenseren. De nachtelijke avontuurtjes waren zorgwekkend. Tegelijkertijd vond ik het behang op de muur vaak interessanter dan de persoon met wie ik was. Helaas liep ik tijdens deze fase een nog groter risico op misbruik. Want ik was er, maar niemand was thuis. En het inbraakalarm stond uit. Dat is dus meerdere malen misgegaan. Ik nam steeds meer afstand van mijn lichaam.

Dit kon zo niet zo langer. Ik kreeg last van angsten. Ik begon weer te voelen en de schade was enorm. Herinneringen wilden naar de juiste plek en drongen zich op om verwerkt te worden. In deze fase sloot ik mij enorm af. Ik had flinke problemen en PTSS waar iets mee gedaan moest worden. Ik vertrouwde niemand van ‘t mannelijk geslacht. Ik dacht dat iedereen mij mogelijk kwaad zou willen doen. En mijn lichaam? Dat was niet meer van een ander, maar voelde ook zeker niet van mij.

Uiteindelijk kwam ik wel weer in relaties. Maar nondeju, wat had ik een muur om me heen. Ik hield mensen op afstand en heb, soms onverdiend, anderen flink gekwetst.

Oké dit stuk wordt langer dan de bedoeling was. Ik kan hier een boek over schrijven, haha. Laat ik even doorspoelen…

Uiteindelijk kwam ik mijn huidige man tegen, nu 8,5 jaar geleden. En oh, wat heb ik het hem in het begin moeilijk gemaakt. Maar hij wist m’n vertrouwen te winnen. Er volgde rust. Ruimte om stukje bij beetje toe te laten. Echter, het bleef moeilijk.

Tijdens onze relatie waren er ook pijnpunten. Een miskraam, een aanranding door iemand anders. Maar ik had voor een groot deel mijn eigen lichaam teruggenomen. Ik zei ‘nee’ als ik iets niet wilde. Al voelde ik me daar altijd wel schuldig over.

Na de bevalling van mijn zoontje had ik ook even een periode dat ik wilde dat helemaal niemand aan mij zat. Na al dat gedoe met verloskundigen, ziekenhuispersoneel, kraamzorg, etc. kon ik alleen het baby’tje bij m’n lichaam verdragen, verder wou ik dat even niemand aan me zat. Ook was ik er een beetje verdrietig over dat mijn zoon met vacuüm en knip geboren was. Ik voelde me in de steek gelaten door m’n lichaam. Tegelijkertijd heb ik m’n lichaam ook nooit echt vertrouwen gegeven.

Pas sinds kort, of misschien zelfs al een tijdje maar is het sinds kort merkbaar, begin ik een prettige relatie met mijn eigen lijf te krijgen. Ik kijk zachter naar mezelf. Ik probeer te luisteren naar wat m’n lichaam te zeggen heeft. Er is nu ruimte tot openstellen en ontdekken. Wie ben ik, hoe zie ik eruit, hoe voel ik me, wat voel ik, vind ik dit wel prettig?

Mijn huwelijk is vertrouwd en veilig. Er is ruimte voor communicatie. Voor ‘t eerst in m’n leven ontdek ik mezelf, mag ik er zijn. Steken de littekens van m’n verleden niet meer op de voorgrond. Ik mag er zijn, ik mag voelen, ik mag grenzen aftasten en aangeven, ik mag ontdekken.

Ik merk dat ik op dit vlak een flinke achterstand heb. Ik voel me soms net een kind dat nu pas ontdekt dat d’r lichaam verandert. Maar het is een mooi proces. Beter laat dan nooit.

Er is hoop. Jouw lichaam is van jou.

Lees ook:

  • mensen met handen vast

    Hoe kunnen we na trauma weer leren vertrouwen op de mensen om ons heen? Hoe kunnen we na trauma weer leren loslaten als gedachten ons achtervolgen? Hoe kunnen we na trauma weer vliegen als je zeker lijkt te weten dat…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer