Van jongen tot man in de GGZ

In de puberteit moest ik als enige jongen van de klas naar de schooldokter. Ik had de vragenlijst over mijn algemene gezondheid te negatief ingevuld. En zo werd ik als enige jongen uit de klas geroepen en er volgden wat vragen over mijn stemming. Ik beantwoorde deze rustig en mocht weer terug naar mijn klas. Terug in de klas werd ik raar aangekeken. Ik hoorde iedereen denken “Waarom moest die jongen naar de schooldokter?”

Tijdens mijn studie besloot ik een afspraak te maken bij de studentpsycholoog. Het ging opnieuw niet zo goed met mij. In de wachtkamer van de studentpsycholoog zag ik alleen maar vrouwelijke studentes. Was ik echt zo raar? Ik begon aan mijzelf te twijfelen als man. De vrouwelijke psycholoog vroeg mij de behandelkamer in voordat ik er langer over na kon denken.

Ik werd doorverwezen naar een eerstelijns psycholoog. Hier kwam ik in de wachtkamer opnieuw bijna alleen vrouwen tegen. Een aantal jaar later, bij een andere therapeute, was dit niet veel anders. Ik voelde me hier ongemakkelijk bij. Het deed wat met mijn eigenwaarde. Het liet mij twijfelen aan mijn mannelijkheid.

Toen ik eind 2015 werd doorverwezen naar een intensieve deeltijdbehandeling, vond ik dit een erg enge stap. Ik was erg verheugd dat ik in de voorzorg en bij de rondleiding andere mannen zag. Ik was dus toch niet de enige! Toch was ik, ik in een groep van negen mensen de enige man. Dit hielp niet met mijn eigen problematiek van “er niet bij horen” en ook voelde het niet veilig voor sommige van de vrouwen in mijn groep.

Ik knokte mij door de deeltijdbehandeling heen en kwam er uiteindelijk sterker uit. Later, gedurende een behandeling van negen maanden, kwamen er ook andere mannen in de groep. Ook leerde ik steeds meer mannen kennen uit andere groepen. Maar mannen bleven in de minderheid.

Een aantal weken terug werd ik gevraagd om te bloggen voor dsmmeisjes. Ik twijfelde of ik dit als man wel wilde. Toch besloot ik om JA te zeggen. Ik draag graag mijn steentje bij aan meer openheid over psychische aandoeningen, al helemaal als man. Ik heb mijzelf immers toch van jongen tot man ontwikkeld in de GGZ.

Lieve andere mannen, zullen we dan nu, net zo stoer als alle meisjes en vrouwen, onszelf een behandeling in de GGZ gunnen? Zullen we onze gevoelens en emoties niet wegstoppen in een verslaving, of onszelf tot een suïcide drijven?

Volgens mij is het hoog tijd dat we over onze gevoelens durven te praten. Dat we onze emoties durven te laten zien. En dat we als het nodig is een stoere stap durven te zetten. Als je dat durft, dan ben je volgens mij pas echt een MAN. Nog veel meer man dan die jongen met die stoere auto, die lacht om mannen in de wachtkamer bij de therapeut.

Ik heb mijn behandeling bij mijn therapeute bijna afgerond. Ik hoop dat het plekje bij mijn huidige therapeute na mij wordt doorgegeven aan een man. Stoere mannen, durven jullie, die dat nodig hebben, die stoere stap te zetten?

4 Comments

  1. Leuk dat je meeblogt en goed onderwerp Thomas! Ik kwam zelf ook alleen vrouwen tegen bij de GGZ. Bij de contractvrije psycholoog zaten dan weer vrijwel uitsluitend mannen in de wachtkamer. Ik denk omdat het niet in een dossier komt, je het zelf betaalt en je niet via de huisarts en vijftig doorverwijzingen moet… dat was in ieder geval de reden dat ik daar kwam.
    Anne onlangs geplaatst…KinderallergieMy Profile

  2. Goed bezig Thomas! Heel herkenbaar. In de wereld van depressie kom je tot op heden nog meer vrouwen tegen dan mannen. Het wordt tijd dat ‘wij’ als mannen eens achter dat machomasker vandaan stappen. Heb er pas ook een artikel over geschreven en op DSMmeisjes gepost (ook op Joop.nl en TPO is het verschenen). Menpower.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.