Jippie, een nieuwe diagnose

Borderline Persoonlijkheidsstoornis, recidiverende depressie, ADHD, sociale fobie, autisme, ik heb het allemaal gehad. Niets leek mij helemaal te passen, maar ja, dat kan ook niet, was dan de uitleg, want iedereen is uniek. Dat klonk voor mij altijd als een plausibele verklaring en zo aanvaardde ik elke keer opnieuw het oordeel en ‘werd’ ik steeds weer de nieuwe diagnose. Prima, ze doen maar!

Deze zomer liep het anders. Weer bij een nieuwe psycholoog was de conclusie deze keer ‘Bipolaire stoornis 2’. Met volle verbazing en tegelijkertijd bewondering luisterde ik naar de uitleg van de psychologe. Op dat moment viel alles op zijn plek. Mijn hele leven gevat in twee woorden – zo leek het in ieder geval. Wat ontzettend knap dat zij er achter is gekomen en wat fijn dat ik nu eindelijk de juiste hulp kan krijgen, dacht ik, ook al is het misschien niet de leukste diagnose om te krijgen.

Vier weken later was alles vergeten – wat nou diagnose?! Wat een volstrekte onzin! Ik belde mijn familie op, vertelde hen voor het eerst over mijn eindeloze trajecten bij psychologen van de afgelopen jaren die ik steeds op aandringen van mijn partner aan was gegaan en die uiteraard niet hadden geholpen ‘omdat er namelijk helemaal niets mis met mij is’. En zo ging ik nog even door, onder andere met het verhaal dat de psycholoog samen met mijn partner in een complot tegen mij zat en dat ik nu met spoed een nieuwe huis moest zoeken, want ja, na zeven jaar relatie erachter komen dat je partner het slechtste met je voorheeft en zegt dat ik gek ben, dat is ook wat, en dan kan ik natuurlijk niet blijven en ga zo maar door…

Overigens had ik op dat moment ook wel echt nieuwe kleding nodig die ik meteen bestelde (o.a. een mooie lange zwarte mantel met grote capuchon en hoge hakken, prachtig), en als mijn partner mij nou eens niet de hele tijd zou proberen mij tegen te werken zou ik eindelijk al het leuke in de wereld kunnen gaan doen, zoals een opleiding tot yogadocent bijvoorbeeld. En misschien zou ik deze winter nog naar Zweden kunnen en werken op een paardenboerderij, zou ik weer op stijldansen kunnen, ballet en kickboksen (oh ja, meteen even mailen…!) en laat ik ook eens gelijk contact opnemen met een kattenfokker want mijn poesje heeft echt NU een vriendinnetje nodig! En oh, wat draaien ze fijne muziek op de radio?!

De val was heel hard deze keer want op een dag besefte ik dat het allemaal anders zat en dat ik deze keer echt schade had aangericht. Ik had mijn ouders ongerust gemaakt, mijn beste vriendin vreemde verhalen verteld en verder allemaal dingen verklapt die ik normaal gesproken altijd voor mezelf hou, en mijn partner was aan zichzelf gaan twijfelen en had zich onveilig gevoeld in huis. Jeetje. Dat kwam wel hard binnen. Gelukkig is de hypomane stemming nog niet helemaal over en vind ik het nu makkelijk om het allemaal eventjes recht te zetten.

Het hebben van een bipolaire stoornis voelt op dit moment fijn. Eindelijk kan ik de juiste hulp krijgen. Maar wacht even, wil ik dat wel? Heb ik nu niet eindelijk het recht om ‘gek’ te zijn en de (hypo)manie, die ik anders bewust of onbewust tegen probeerde te houden de vrije loop te laten? Mag ik nu eindelijk leven? Was ik tijdens het moment van de harde val nog overtuigd van het feit dat ik zeker medicijnen wilde gaan nemen, weet ik dat opeens niet meer zo zeker. Laat mij toch even voluit genieten, voordat ik het dal waarvan het nu lijkt alsof het nooit gaat komen, weer in ga. Laat mij gewoon even heel erg mezelf zijn.

Lees ook: