meisje op bergtop

Jezelf de kans geven om sterker te worden

“Dit is het plan, zo gaat het gebeuren. Ik ga een intensieve klinische behandeling volgen en ga er sterker uit komen dan ooit tevoren. Ja, natuurlijk weet ik dat ik maanden op de wachtlijst zal moeten staan, maar daar kom ik wel doorheen. Ik heb immers een duidelijk doel voor ogen: herstellen, groeien, ervaren en dan drie keer zo hard weer aan de bak met de studie.”

Werkelijkheid: ik stond maanden op de wachtlijst na twee intakes, meldde me af voor school, deed er alles aan om conversieaanvallen tot een minimum te beperken, ging met mijn angsten aan de slag, schafte alvast wat spullen aan en liep mee met de oriëntatie. En toen kwam de genadeklap. “Sorry, maar we hebben er gewoon geen goed gevoel bij. We zijn bang dat het te ontwrichtend zal zijn. En dat je niet goed in de groep zult passen.”

Verslagen liep ik het gebouw uit waar ik het gesprek had gevoerd en zocht naar een geruststellende knuffel van een vriendin die daar was. Op dat moment brak ik. Ik had er voor mijn gevoel alles aan gedaan om dit positief te laten verlopen, misschien had ik het wel gejinxt door die spullen alvast te kopen, dacht ik nog. Ik had zelfs school opgegeven om hier te kunnen zijn en nu gaat het niet door?!

De eerste twee weken gebeurde er wat zij verwacht hadden dat in de therapie zou gebeuren. Ik ontwrichtte. En hard ook. Ik ging weer richting crisisgedrag, had de ene na de andere dissociatie en conversieaanval, werd daarmee om de haverklap van de straat geraapt door hulpverleners en mijn angsten kwamen terug.

Maar dit keer wist ik beter. Na die eerste twee weken ging er een knop om. Ik dacht bij mezelf: je hebt je weer enorm laten meeslepen, je hebt alle banden losgelaten, je hebt alle destructiviteit (nou ja, bijna alle) toegelaten. Nu ga je naar je behandelaar toe, je zegt dat je hulp nodig hebt, je gaat ervoor open staan en je komt hier doorheen.

En dat heb ik gedaan. Sinds die afwijzing (want zo voelde het voor mij wel) zijn er vier maanden voorbij gegaan. En ik heb nog nooit zo sterk in mijn schoenen gestaan. Misschien heb ik dat eerder gezegd, maar dit is niet te evenaren. Ik heb keihard gewerkt en heb alle adviezen een aantal keer door mijn hoofd laten gaan voor ik besloot er wel of niet wat mee te doen. Ik stond daadwerkelijk open voor wat mijn behandelaar zei en hielp mezelf op die wijze verder. Het was niet makkelijk en het ging niet van een leien dakje, ik heb heus nog wel aanvallen gehad, of momenten van dissociatie. Maar ik kan er nu beter mee omgaan.

Voor mij is dit hele proces, van voorbereiden en toeleven naar een therapie, vervolgens afgewezen worden, instorten en jezelf weer oprapen voor nu één van de mooiste processen geweest waar ik doorheen ben gegaan. Ik heb mezelf op psychisch gebied beter leren kennen en heb mogen proeven van hoe sterk ik eigenlijk kan zijn. En dat wens ik jullie toe. Dan bedoel ik niet per se het afgewezen worden en dan opkrabbelen. Maar jezelf de kans geven om sterker te worden, om om te leren gaan met wat er in je hoofd en lichaam allemaal gebeurt. En misschien zelfs te ervaren hoe fantastisch het leven eigenlijk kan zijn.

Lees ook:

  • meisje dat wazig kijkt

    Al vanaf mijn elfde lijd ik aan dissociatie. Ik was mee op schoolkamp in groep 7, we lagen 's avonds met zijn allen op een grote slaapzaal, ik probeerde te slapen. Ineens leken alle stemmen van de pratende kinderen om…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

lees meer

2 reacties

  1. Lang geleden dat ik weer een blog gelezen en/of geschreven heb, maar ik wil m’n bewondering voor je uitdrukken. Je bent door een hele nare periode moeten gaan om te staan waar je nu staat. En je hoeft ons niet uit te leggen dat het dit keer anders is, zolang jij het maar voelt en ervaart en weet dat het dit keer anders is. Ik vind het fijn dat je dat gevoel mag ervaren en je nu best wel hoopvol richting de toekomst mag gaan. Ik hoop echt zo dat je dit gevoel heel lang mag vasthouden en je nog meer mag groeien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.