#jesuisdepri

“Ik ben nu 20 jaar, als ik eraan denk dat ik misschien nog wel 60 jaar te leven heb, dan weet ik niet hoe ik dat ga volhouden,” zegt het meisje in het programma #jesuisdepri.

Deze uitspraak raakte me hard. Hoe vaak is bij mij wel niet de moed in mijn schoenen gezakt als ik me bedacht dat ik nog een heel leven voor me had. Ik voelde me zo diep ellendig dat ik mezelf een ultimatum stelde. Ik zou nog een jaar lang alles op alles zetten om beter te worden. Als er geen enkele vooruitgang zou zijn, dan mocht ik opgeven, dan mocht ik eindelijk toegeven aan het allesverslindende niets. Dan hoefde ik er niet meer te zijn van mezelf.

Ik ken meer mensen, jonge mensen, die dachten dat het leven niet voor hen was. Ik heb twee vrienden die letterlijk zeiden: “Ik dacht dat ik de dertig niet zou halen.” Op het oog gezonde mensen die zich vanbinnen zo ellendig voelden dat het idee van doodgaan hen minder beangstigde dan het idee van leven. Nog langer leven met dat dat onmogelijke, niet te dragen gevoel van depressie leek simpelweg een te zware opgave.

Me depressief voelen, was vele malen erger dan het hebben van een kutdag. Sterker nog, het hebben van een simpele rotdag kon als een opluchting voelen. Dat gevoel was voor mij een stuk concreter, vaak beter te herleiden, makkelijker te dragen. Het idee van een nacht slaap kon al troostend zijn, wetend dat dingen daarna heel anders kunnen voelen.

Zoals het meisje in #jesuisdepri ook al zei, in een depressie slaap je vaak slecht en word je ook nog eens uitgeput wakker. De opluchting van me iets beter voelen, bleef dus meestal uit. Er was letterlijk niks meer dat enige verlichting gaf. Niks dat troost bood. Het enige wat ik voelde was een verpletterende leegte en een vermoeidheid die zo zwaar en pijnlijk was dat ik uiteindelijk alleen nog maar dood wilde.

Sterker nog: ik voelde me soms lichamelijk en geestelijk zo afgemat dat het daadwerkelijk al voelde alsof ik elk moment dood kon neervallen. Alsof ik letterlijk niet meer in staat was om te ademen en ik bijna mijn laatste adem zou uitblazen. Zo intens vermoeid, zo intens kapot.

Als ik foto’s van mezelf zie uit die periodes van depressie, dan zie ik een spook. Een leeg, lijkbleek omhulsel van wie ik ooit was. Ik kon eerst niets meer, daarna wilde ik ook een tijd helemaal niets meer. “Deze studie is helemaal geweldig, maar ik kan het niet,” zegt het hoogbegaafde meisje in #jesuisdepri. Een meisje dat overduidelijk meer dan voldoende begaafd zou zijn om haar studie met briljante resultaten af te ronden. Net zoals ik dat ooit had met mijn studie. Op papier de perfecte student, in het echt soms niet eens in staat tot het kauwen van mijn eten.

Ik weet niet of het hebben van een depressie, of een andere psychische stoornis, ooit uit te leggen valt aan iemand die het niet heeft. Het is namelijk nergens mee te vergelijken. Het enige wat ik weet als ik eraan terugdenk, is dat het het ergste is wat ik ooit gevoeld heb en waarschijnlijk ga voelen. En ondanks het feit dat het beter met me gaat, voel ik het nog steeds regelmatig. Het gaat niet zomaar voorbij.

Mocht je toch bij benadering willen weten hoe het voelt om een depressie te hebben, dan moet je dus sowieso naar #jesuisdepri kijken. Dat programma benadert het voor mij tot nu toe het beste en is bovendien prachtig gemaakt.

Kijk hier de eerste aflevering van #jesuisdepri terug.
Foto omslag: Rosemary Dekker

2 Comments

  1. Sietske

    Wat fijn dat het zo’n mooi programma is. Vond je de herkenning ook troostend?
    Ik ben een beetje bang om het te gaan zien. Weet niet goed waardoor. Bang dat het te pijnlijk is misschien.

    1. Ik weet niet of troostend het goede woord is, maar ik vond het vooral wonderlijk dat er zoveel mensen zijn die blijkbaar hetzelfde voelen, terwijl het toch altijd is alsof jij de enige bent die zoiets ervaart, omdat je je vaak op zo’n moment uitermate eenzaam voelt…

      Ik was ook een beetje huiverig, maar ik vond het programma niet per se heel zwaar of zwart. Het is heel rustig, heel erg ‘zoals het is’, niet dramatisch aangezet, een aflevering duurt ook niet super lang. Dus ik vond het persoonlijk minder pijnlijk dan ik had gedacht. Het raakte, maar niet op een nare manier.
      Rivka onlangs geplaatst…Pijn is pijn – lichamelijk verklaarbaar of nietMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.