Je kunt het niet alleen

“Je kunt het niet alleen.” Dat is een uitspraak die ik niet zou ontkennen. Iedereen heeft mensen om zich heen nodig die je warmte en liefde geven, mensen bij wie een knikje al voldoende is om elkaar te begrijpen, mensen die het slechte bij je naar boven halen en mensen die je gewoon accepteren om wie je bent en het beste met je voor hebben. Wat als je wel weet dat sociaal contact ontzettend belangrijk is voor een mensenleven, maar dat het er gewoon haast niet van komt? Wat nou als je de stille wens hebt dat je uit je stap richting psychologische zorg vriendschappen zou kunnen halen voor het leven? Maar je wereldje is misschien wel kleiner geworden door de één op één gesprekken met een psycholoog. Omdat het je overlevingsboei werd.

Vanmorgen was er weer een moment dat de tranen over mijn wangen vloeiden. De buurman belde aan. Ik was op dat moment iets anders aan het doen en had even geen tijd om open te doen. Ik was alleen thuis. 5 minuutjes later belde ik bij de buurman aan. Het eerste wat ik te horen kreeg, was “eigenlijk wilde ik je moeder even spreken”. Maar die was niet thuis. Hij weet voor een groot gedeelte in wat voor een situatie ik zit en hij heeft alle goede bedoelingen met me. Heel veel mensen tonen begrip voor je situatie. Ze begrijpen waarom je bent zoals je bent door dingen die je meemaakt en meegemaakt hebt. Maar ze zien je verdriet niet, het zwijgen, geholpen willen worden, maar zelf ook niet precies weten waarmee. Toen ik de deur dichtdeed, ging ik even op de trap zitten en liet ik mijn tranen de vrije loop.

Als ik nu stilsta bij datgene waardoor mijn tranen komen, is het meer dat ik niet duidelijk kan maken hoe ontzettend veel pijn en verdriet het doet om in een situatie als de mijne te zitten. Mensen willen je ontzettend graag begrijpen en vaak zeggen ze dat te doen, maar als het dan neerkomt op wat je nu concreet moet gaan ondernemen, dan zijn er ook geen oplossingen, dingen die je vooruit helpen. Ik had de moed om terug aan te bellen. Ik kreeg een stukje aandacht en had een leuke babbel met een hele aardige buurman. Maar als ik dan weer de deur achter me dicht trek, voel ik mij weer alleen en eenzaam.

Het is ook ontzettend lastig om onder woorden te brengen wat je precies hebt. Een psycholoog doet er ook geen vrije uitspraken over, het is meer een beetje gissen. Je zou het kunnen zien als het samenstellen van een ijsje, ik wil graag die smaak, en die smaak en doe er ook maar een sausje overheen. Zo zie ik het wel een beetje. Het is niet dat ik mij vaak alleen en somber voel. Het is ook dat ik een bepaalde bindingsangst heb. Een sociale angst om me in ruimtes te begeven waar veel mensen zijn en dan ineens de aandacht krijgen. Het is ook dat ik me veelal bewust wil zijn wat er in mijn omgeving gebeurt en dat ik bezig ben met wat andere mensen van mij vinden en dat ik opkijk richting anderen.

Ik ben al jong volwassen geworden. Een hele serieuze jongen in de omgang. Iemand die loon wilt na hard werken. Iemand die dingen heeft weggestopt, te lang weggestopt, waardoor ik nu de gevolgen onder ogen moet zien. Iemand die dacht: ik red het wel in mijn eentje. En uiteindelijk leeft iedereen zijn eigen leven, maar jezelf blijven motiveren, in jezelf blijven geloven, positief blijven, dat zijn levenslessen die je niet alleen kunt leren. Je hebt mensen nodig die je bevestiging geven, zeggen dat je goed bezig bent. Helaas heb ik dat laatste zelf te weinig ervaren. Ik ben er nog steeds mee bezig. Om mijn verhaal te delen, en dat het niet erg is wie je bent, hoe je gehandeld hebt, maar dat het heel lastig is om ermee te dealen.

Mijn buurman vertelde dat hij het me gunt om bij een bedrijf te werken, waar ik dat sociale aspect meer kan ervaren en gewoon onder de mensen ben. Mijn hoofd gunt het mezelf ook. Maar ik heb nog een lange weg te gaan. Dingen overlappen elkaar. Ik heb nog een studie voor de boeg, waarvoor ik moet afstuderen. Hoe gaan die dingen samen? Is het wel verstandig om bepaalde knopen nu door te hakken? Ik kan het ook gewoon niet. Vanuit mijn opleiding en scholengemeenschap hoop ik in contact te komen met studenten die ook een psychische kwetsbaarheid hebben. Ook hoop ik dat ik langzamerhand mijn leven en mezelf weer meer op de rit zal krijgen. Uiteindelijk zal je jezelf moeten blijven uitdagen en zul je bepaalde grenzen van jezelf moeten blijven opzoeken, en misschien er net overheen gaan.

Uiteindelijk zul je jezelf meer en meer moeten laten zien aan de buitenwereld. Dat is misschien wel het lastigste van geestelijk niet helemaal gezond zijn. Mensen zien het niet aan je, en ik laat dat stukje kwetsbaarheid niet graag zien aan mensen die ver van mij afstaan. Daarnaast vind ik het ook ontzettend lastig om de ernst aan te geven van mijn klachten. Het is gewoon een tegenstrijdigheid die je veelal in de weg zit. Zo ook bij mij, ik ben er nu wel achter dat er heus mensen voor je klaar staan, maar dat je er echt zelf achteraan moet gaan om mensen daadwerkelijk iets voor je te laten doen. Dat dat stukje ontzettend lastig is. Je deelt iets kwetsbaars en mensen bevestigen dat ze begrijpen hoe je je voelt, wat je wel en niet kan, maar er zijn toch weer momenten zijn dat ze er dan toch niet voor je zijn. Ze zijn er écht wel voor je, alleen zul je dan nog meer voor jezelf moeten durven opkomen en misschien je nog meer voor anderen moeten openstellen.

2 Comments

  1. Heel erg waar wat je schrijft. Ik denk dat voor velen de eerste overwinning letterlijk het vragen om hulp is. Er zijn gelukkig veel lieve mensen op deze wereld, maar ze moeten wel weten dat je ze nodig hebt. Want juist die lieve mensen verwachten niet dat je op ze zit te wachten, letterlijk en figuurlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.