Je kan het niet. Groetjes, Depressie

Ik haat mijn hoofd. Mijn hoofd, wat altijd maar denkt en altijd maar zeurt. Het lijkt wel alsof het nooit eens over iets nuttigs nadenkt. Het houdt me tegen in alles wat ik eigenlijk wil bereiken. Het killt mijn dromen, mijn motivatie en mijn zelfvertrouwen. En niet te vergeten: mijn emoties, mijn kern. Ik ben een emotioneel mens, met het hart op de goede plek. Alleen zit mijn hoofd mij altijd in de weg waardoor naar mijn hart luisteren niet zo goed meer gaat. Telkens schreeuwt er iemand in mijn hoofd dat ik dat wat ik eigenlijk wil, niet moet doen. Omdat het toch niet gaat lukken, omdat het toch niet interessant genoeg is of omdat het simpelweg geen nut heeft. Maar dat is niet alles: ook mijn emoties zijn nu overgenomen door dat rare stemmetje. Als ik verdrietig ben, wil ik huilen, omdat ik weet dat het goed is om mijn emoties te uiten en daar aan toe te geven. Het lukt niet meer. Het huilen lukt niet meer en als ik dan wel eens tranen voel opkomen springt het stemmetje uit mijn hoofd en zet heel groot ‘kan niet’ op mijn voorhoofd.

Ik kan niet voelen. Ik kan niet huilen. Ik kan niet gelukkig zijn. Ik kan het niet meer. Ik weet het niet meer. De laatste dagen zijn weer erg heftig en Depressie is weer klaarwakker. Ik dacht hem eindelijk in slaap gekregen te hebben, maar blijkbaar vindt hij het hier toch te leuk. Ook schrijven lukt niet meer. Waar ik vroeger het meisje was van de ellenlange verhalen, moet ik tegenwoordig moeite doen om meer dan twee zinnen op papier te krijgen. Na twee weken uitstellen heb ik me er eindelijk toe kunnen zetten om deze post te schrijven. Maar hoe moet het verder als zelfs dit me al zoveel moeite kost?

Ik zal blijven proberen, altijd. Maar wat kan ik nog meer doen? Moet ik maar blijven wachten tot het ‘beter wordt’? Zal ik hier voor altijd last van blijven houden?  Soms voelt het alsof ik al oud ben, alsof ik al een heel leven gehad heb zonder dat ik me daar iets van herinner. Niet omdat ik zo’n spiriwiri ben die in reïncarnatie gelooft, maar omdat mijn lichaam niet de dingen kan doen die anderen op deze leeftijd doen. Ik krijg al stressvlekken van één mailtje schrijven, hoofdpijn van een verhaal vertellen en rug- of schouderpijn van te lang in één houding zitten. Toch hoop ik met het bloggen voor dsmmeisjes langzaam de dingetjes weer op te pakken die ik graag doe: schrijven, verhalen vertellen, creatief zijn en met taal bezig zijn. Ik doe mijn best, en ik hoop dat het op een dag weer vanzelf zal gaan. En ook dat is oké, ook al zegt dat stemmetje van niet.

2 Comments

  1. Jan

    Herkenbaar. Heb ik mijn hele leven al met het gevolg dat er inderdaad niks uitgekomen is. Met de emoties heb ik het niet zo. Vooral met dingen willen doen. Een boek schrijven, allerlei dingen. Ik denk meteen: dat wordt toch niks. Er zit iets in van selffulfillingness. Want doordat ik dat dacht werd het ook niks en nog steeds niet. Hoe je het kunt veranderen weet ik niet, anders had ik het wel veranderd. Ik ben nu 70 en verwacht niks meer, mijn energie neemt af. Ik schrijf nooit meer, al heb ik bijna mijn hele leven gedagboekt. Alles is weg. Ik vond het niks. Sterkte. Hou vol. Blijf in elk geval leven. Doe ik ook.

    1. A

      Bedankt voor uw reactie Jan. Vervelend om te horen dat u hier uw hele leven last van bent blijven houden. Ik hoop dat ik op een dag wel een antwoord zal vinden op hoe ik het kan veranderen. Ik wens u een hele fijne dag 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.