Samen

Je hoeft het niet alleen te doen

In het nieuws kom je geregeld berichten tegen over zedendelicten. Je voelt mee met de slachtoffers, maar vreest niet dat het jou ooit zou kunnen overkomen. Dat dacht ik ook altijd, want hoe groot is de kans dat mij zoiets overkomt? Toch werd ik slachtoffer van seksueel misbruik.

Zomervakantie

We maken even een sprongetje terug naar een zomervakantie een aantal jaar geleden. Samen met één van mijn broers en mijn ouders ging ik op vakantie naar Frankrijk. We stonden met de caravan op een onwijs leuke camping. Vanaf het eerste moment had ik het er ontzettend naar mijn zin. Er vormde een vriendengroep van jongeren, we deden bijna alles samen. Er was één jongen in de groep die duidelijk de meest dominante was. Hij was ouder dan ik, twee koppen groter en veel sterker. Het was een type dat wel hield van het opzoeken van grenzen; drugs, sigaretten en alcohol waren zeker niet onbekend voor hem. Ook wist ik dat hij al meerdere keren met de politie in aanmerking was gekomen, maar toch voelde ik me niet onveilig bij hem in de buurt. Hij was ontzettend humoristisch en charismatisch en wist iedereen naar zich toe te trekken.

Al snel trok hij veel naar mij toe, maar daar zocht ik niks achter. Totdat hij dingen deed die ik niet wilde, dingen waar ik nog helemaal niet mee bezig was. Hij respecteerde mijn grenzen niet en ging elke dag, tegen mijn wil in, een stap verder. Ik werd in een positie gezet waarin ik niet anders kon doen dan de buitenwereld te laten denken dat hij mijn vakantievriendje was. In feite hadden we helemaal geen relatie. Hij had de volledige macht over me. Ik gaf mijn grenzen aan, ik verzette me, ik vluchtte, maar zonder resultaat want fysiek kon ik niet tegen hem op. Uiteindelijk heeft hij me twee weken lang misbruikt zonder dat iemand ook maar iets door heeft gehad.

Schaamte en schuldgevoel

Jaren heb ik het seksueel misbruik geheim gehouden. Ik schreef het soms van me af, maar praatte er verder niet echt met iemand over. Door schaamte en een schuldgevoel durfde ik er niet over te praten. Ik was doodsbang dat ik misschien zelf ook een stukje schuld droeg. “Had ik het kunnen voorkomen?”, was de vraag die constant door mijn hoofd spookte. Het antwoord is nee, ik had het niet kunnen voorkomen. Ik had alles gedaan wat ik kon, maar hij ging door. Ook was ik bang dat ik me sommige dingen niet meer precies herinnerde zoals hoe het werkelijk was gebeurd. Sommige gebeurtenissen in die twee weken kon ik me nog tot in detail herinneren, terwijl andere gebeurtenissen nog maar slechts een vage herinnering waren. Er zaten gaten in mijn geheugen, dat zorgde ervoor dat ik twijfelde aan mijn eigen herinneringen.

Herkenning

De eerste jaren stopte ik mijn herinneringen weg en hield ik mezelf voor de gek. Ik praatte mezelf aan dat dit alles niet gebeurd was. Maar wat je wegstopt, komt later weer net zo hard terug. Een paar jaar na die vakantie kwamen de herinneringen weer steeds heftiger en vaker terug. Ik ging opzoek naar verhalen van anderen en kwam er op deze manier achter dat ik niet de enige was met die onterechte schaamte- en schuldgevoelens. Ook herkende ik veel in wat anderen schreven over gaten in hun geheugen. Dankzij deze herkenning durfde ik eindelijk voor het eerst te denken dat hij de dader was en ik het slachtoffer.

Therapie

Om het misbruik te verwerken, kreeg ik traumatherapie. Ook kreeg ik later EMDR, een therapie waarbij je in je gedachten teruggaat naar een specifieke gebeurtenis. Bij deze therapie moest ik tot in detail vertellen wat ik zag, dacht en voelde. Terwijl ik aan de situatie terug dacht, leidde mijn psychologe me af met een bepaalde handbeweging. Helaas heeft deze therapie me niet geholpen. Ik wilde wel praten over wat er was gebeurd, maar ik kon het niet. Elke keer dat ik het probeerde, blokkeerde ik.

Een paar maanden geleden wilde ik traumatherapie nog een tweede kans geven. Omdat praten te moeilijk voor me was, ging ik aan de slag met verwerken met behulp van schrijftherapie. Voor het eerst kon ik echt kwijt wat er was gebeurd. Eindelijk durfde ik, op papier weliswaar, open te zijn over wat er in mijn hoofd rondging. Ik voelde me zo opgelucht, ik hoefde na al die jaren het geheim niet meer alleen te dragen.

Openheid

Mijn behandelaar wist wat ik had meegemaakt, maar mijn ouders heb ik er altijd buiten gehouden. Ik durfde het niet te delen met mijn ouders. Meerdere keren zei mijn behandelaar dat het goed zou zijn om dit met mijn ouders te delen, maar keer op keer zei ik stellig dat ik dat niet wilde. Ik was zo bang om hen hiermee pijn te doen.

Van de één op de andere dag besloot ik dat ik het toch met mijn ouders zou gaan delen. Ik schreef een brief naar mijn ouders waarin ik vertelde dat hij over mijn grenzen heen is gegaan, maar dat ik het inmiddels heb verwerkt. Tijdens een therapiesessie met mijn ouders erbij las mijn psychologe de brief voor aan mijn ouders. Mijn ouders reageerden heel goed. Ze vonden het fijn dat ik ze een klein beetje meer inzicht gaf in wat er in mij omging. Mijn ouders zeiden ook: “Ik begrijp wel dat je fysiek niet op kon tegen hem”. Wat een verademing was dit; ook mijn ouders bevestigden dat mijn schuldgevoelens niet terecht waren, ik kon weinig tegen hem doen.

Draag het niet alleen

Mijn les hieruit? Je hoeft het echt niet allemaal alleen te doen. Zo’n groot geheim is veel te zwaar om alleen te dragen. Deel het, praat erover. Je hoeft je niet schuldig te voelen en je hoeft je niet te schamen; jij hebt hier niet voor gekozen. Het heeft mij zo opgelucht om het te delen met de belangrijke mensen om me heen.

Heb je naar aanleiding van het lezen behoefte om met iemand van gedachten te wisselen? Neem contact op met de vrijwilligers van De Luisterlijn.

Lees ook:

  • Ik was erbij

    Ik was er weer bij. Aan een netjes gedekte tafel in een in bloei staande tuin met een gezin dat praat over de normale dingen in het leven. Ik zeg "Ik was erbij", omdat dat…

  • Ik ben hier

    ‘Ik ben hier’, fluister ik zacht, als ik mijn mentale checklist afloop en mijn mantra herinner. De lijst liegt er niet om. Als ik de kans krijg slaap ik tien tot twaalf uur per nacht.…

  • Dit is wat ik wil

    Ik wil het niet meer. Ik wil niet meer luisteren naar die dwingende gedachtes. Ik wil niet meer met politie te maken hebben. Ik wil niet meer mensen boos en verdrietig maken alleen maar omdat…

2 reacties

  1. Met groot respect heb ik je blog gelezen. Ik vind het heel verdrietig voor je, maar je mag trots zijn op je openheid. Hierdoor geef je anderen de kans je te geven wat je nodig hebt: steun.

    Veel sterkte!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De regeltjes

  2. Hoi Eline,

    Wat naar dat dit je is overkomen, maar wat moedig dat je erover schrijft, en dat je zo’n duidelijke boodschap achterlaat.

    EMDR kan ook werken zonder dat je je hoeft uit te spreken, maar dat het delen van je geheim (middels schrijftherapie) als een opluchting voelde, dat kan ik me goed voorstellen. Fijn dat het je heeft geholpen!

    Liefs,

    Mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.