Je bent niet de enige

Soms sta ik echt versteld van hoe een leven kan veranderen in korte tijd. Vorig jaar werd ik van de ene op de andere dag ziek. Niet wetende wat er aan de hand is, hopende dat de klachten uit zichzelf zouden verdwijnen of verminderen. In deze periode zat een vrijwel klachtenvrije maand. Helaas ging het de maand daarna steeds slechter.

Zoals te lezen is in een van mijn eerdere blogs ontwikkelde ik toen depressieve klachten en namen de somatische klachten steeds meer toe. Omdat ik niet goed wist hoe ik om moest gaan met mijn klachten, studie en privésituatie, werd mijn studie mijn afleiding. Ik ging mij steeds harder en meer inzetten voor mijn studie. Wat uiteindelijk leidde tot een afleiding om niet aan mijn mentale en later ook fysieke problemen te hoeven denken.

Achteraf gezien waarschijnlijk niet een van mijn meest slimme keuzes. Op een gegeven moment liep zowel in de privésfeer als op mijn studie niet alles even lekker. Ik kreeg last van flashbacks van situaties waarvan ik niet eens wist dat ze jaren later nog impact zouden hebben. Een trigger was voldoende om ze aan te wakkeren. Ik weet nog goed dat ik er mede door mijn depressie zo goed doorheen zat dat ik suïcidale gedachten ontwikkelde, waardoor ik alleen maar meer mijn klachten ging onderdrukken en zo uiteindelijk steeds meer stapjes achteruit zette. Het heeft bij mij ook een redelijke tijd geduurd voordat ik durfde toe te geven en te zeggen wat er speelde.

Een jaar later

Tot op de dag van vandaag is de oorzaak nog even onduidelijk als een jaar geleden. Wel ben ik sinds enkele weken een label rijker. Inmiddels zijn mijn klachten gediagnosticeerd als SOLK. Een diagnose die eigenlijk vrij weinig zegt, maar wel handvatten voor mogelijke therapieën geeft die hopelijk iets kunnen bijdragen aan het leren omgaan met en het accepteren van mijn klachten.

Recentelijk ben ik gestart bij een psychosomatische therapeut. Mijn lichaam en geest leren momenteel opnieuw hoe ze zich moeten ontspannen. Iets wat ze beide vergeten lijken te zijn. Terwijl ik met een van de oefeningen bezig was ervoer ik voor het eerst sinds maanden een gevoel van totale ontspanning. Mijn hoofd was echt leeg en bevond zich op dat moment denkbeeldig in de natuur. Na de oefening voelde ik mij alsof ik ontwaakt was uit een hele lange droom.

Een stapje naar voren en een stapje weer terug

Ik begin mij steeds meer bewust te worden dat ook psychische klachten een rol spelen. Stress blijkt in combinatie met mijn autisme geen goede mix voor mijn psychische welzijn. Dankzij mijn therapieën leer ik weer te ontspannen en dat rust nemen echt niet erg is. Verder probeer ik naast de ups ook de downs te accepteren. Ik weet inmiddels dat mijn suïcidale gedachten mede voortkomen uit machteloosheid. Inmiddels zijn we een jaar verder en ben ik blij dat ik nu nog steeds rondloop op deze planeet.

Stapje voor stapje leer ik een stapje terug doen en rust te nemen en mijn vermoeidheid te accepteren. Iets wat tot op de dag van vandaag erg lastig is. Maar inmiddels heb ik ook geleerd om tijdens mijn ups, juist een stapje vooruit te zetten in plaats van achteruit.

Wat ik zou willen zeggen tegen iedereen die met hetzelfde worstelt is: Praat erover. Maak duidelijk wat er aan de hand is of wat er speelt. Ik heb zelf gemerkt dat begrip krijgen soms best moeilijk kan zijn. Maar onthoud dat je niet de enige bent.

Lees ook:

  • Vermoeidheid

    Een angststoornis hebben is zwaar. Het is ontzettend vermoeiend te moeten vechten elke dag weer tegen alle stoornissen en trauma's. Een uitputtingsslag die bijzonder weinig nut lijkt te hebben. In hoeverre weegt het 'winnen' op tegen het toegeven aan het…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer