Jarig

Ergens in de afgelopen weken was onze verjaardag. Die naderende datum zorgde voor veel onrust in ons hoofd. Voorheen leidde mijn verjaardag vaak al tot een crisis, zonder dat ik besefte hoe die er was gekomen. Maar nu we intern meer contact met elkaar krijgen, krijg ik meer van de onrust mee.

Ergens in de afgelopen weken bevond ik me dus ook ineens weer op een crisisafdeling. Na deze opname sprak ik met mijn behandelaar af dat ik het contact probeer aan te gaan met het suïcidale deel die de verjaardag niet meer wil meemaken én dat ik zou kijken naar wat er allemaal intern nog meer gebeurt. Ik beloof mijn behandelaar niet weg te kijken. Niet ‘weg’ te gaan. Daarnaast wil ik proberen niet te kijken naar waarom de verjaardag niet meer meegemaakt wil worden, maar wel naar wat dit deel nodig heeft om die voor haar nare datum en dag aan te kunnen.

Dat ik beloof dat ik zal proberen in contact te blijven levert me angst op. Kan ik dat? Hoe dan? En wat als het weer niet lukt? Faal ik dan? Maar ook voelt het sterk. Beresterk. Want.. ik wil jarig zijn!

Voorzichtig verken ik wat er allemaal voor ideëen en gedachten in mijn hoofd zijn rond het jarig zijn. Er zijn kleine delen die kadootjes willen. Het zijn net pingpongballen in mijn hoofd. Zo enthousiast. Ik voel enorme schaamte ontstaan vanuit andere delen die hun gedrag en enthousiasme over het krijgen van kadootjes afkeuren. “Het gaat niet om kadootjes, het gaat om de liefde!” Ook is er angst vanuit een bepaald deel om kadootjes te krijgen. Want hoe moet ze reageren als ze het openmaakt? Een ander deel is boos. “Kadootjes? Daarmee word je alleen maar omgekocht! Ik moet ze niet!”

Dan is er nog het vieren van de verjaardag en de visite… Ik wil geen visite. Maar die ander wil het wel. En de leeftijd klopt niet in ons hoofd. Feitelijk word ik 36 jaar. Maar dat voelt raar en klopt niet in de beleving van de tijd en het moment. We zijn jonger. En een enkele keer ook wel eens ouder. Al deze tegenstrijdige reacties intern geven spanning, chaos. Toch lukt het me er naar te kijken, het op te merken, en zelfs compromissen te maken.

Nu ik dit kan, kan ik ook het contact proberen aan te gaan met het suïcidale deel, vind ik. Ik merk dat mijn hart bonst terwijl ik naar haar schrijf. Ik wil graag een reactie. Maar tegelijk ben ik bang. Bang dat het contact niet komt. Dat het niet lukt. Dat ik zal falen. Ook voel ik weerstand. Ik wil en heb helemaal geen delen. Ik geloof het niet! Ik ben moe van het werk wat ik al verzet heb hiervoor en heb geen zin in gedoe.

Toch wint de nieuwsgierigheid van deze weerstand… Ik probeer het. Ik vraag aan dit deel wat ze nodig heeft. Of ze me wil vertellen wat haar helpt te ontspannen en wat haar geruststelt, zodat we iets kunnen doen wat haar de komende spannende dagen voor onze verjaardag door helpt. Ik besluit toch iets met het advies te doen van mijn psychologe om ook iets bemoedigends naar het deel te schrijven. Daarvoor moet ik even iets overwinnen, een drempel over.

Ik schrijf naar het deel: “Ik weet dat je de komende dagen spannend en moeilijk vindt, dat je ertegenop ziet. Maar ik ben er voor je.” Ook benoem ik nog maar eens dat het veilig is en oké is in het hier en nu. Met roze tape omlijst ik dit stukje tekst in ons schrift.

De reactie van het deel verrast mij. Ze schrijft me dat ze van muziek houdt. Dat ze graag een eigen afspeellijst op ‘die app’ (Spotify) zou willen, maar dat ze niet goed weet hoe die aan te maken. Of ik haar kan helpen. En dat ze graag naar een concert wil.

Dat het contact waar ik zo bang voor was, zo positief uit kan pakken, merk ik in de dagen daarna. We maken samen een afspeellijst voor haar op Spotify en luisteren regelmatig naar de muziek die ze uitkiest om in de lijst te zetten. Ik merk de rust op die het geeft in ons hoofd. Ik beloof haar dat we samen een concert gaan bezoeken als de coronatijd voorbij is.

Dan is daar de dag. Onze verjaardag. Mijn partner zorgt voor een fijn kado, waar we met ons allen plezier van zullen hebben. Een dagje dierentuin! Wat leuk! ‘s Morgens en ‘s avonds komen er eventjes twee mensen op visite. Een gezamenlijk compromis. Verder ben ik kapot door alle voorafgaande spanning en emoties, de chaos en de crisisopname van even daarvoor. Ik slaap bijna de hele middag. Maar de verjaardag… die hebben we toch weer gered met elkaar. En stiekem, voorzichtig, voel ik me trots op ons… als team.

Heb je last van suïcidale gedachten en ben je op zoek naar hulp? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Lees ook:

  • letters

    Ik wil schrijven omdat schrijven mijn medicijn is. Maar waar moet ik beginnen? In mijn hoofd is het een chaos aan woorden. Een woordenbrij. Ik wil schrijven over mijn gevoel. Maar help, het is ook nog eens een gevoelsbrij. Oké,…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer