meisje met haren in de wind

Jantje huilt, Jantje lacht

Jantje huilt, Jantje lacht. Eén ding is in ieder geval zeker: mijn leven is vanwege mijn diversiteit aan emoties, gezichten, buien, stemmingen (hoe je ’t maar noemen wilt) allesbehalve saai. Maar of het leuk is? Mwah, daar twijfel ik aan (en ik denk mijn naaste omgeving ook). Ik ben namelijk wel zo egoïstisch dat ik mijn omgeving meeneem in mijn rollercoaster dagen. Dat moest vast niet makkelijk zijn.

Het blijft voor mij zoiets raars dat je je het ene moment stabiel, content en kalm voelt waarbij het lijkt en voelt alsof je je leven voor even op de rit hebt. Heerlijk die stilte. Maar helaas zijn die stiltes nooit van lange duur. Het is letterlijk (en helaas heel clichématig) de stilte voor de volgende storm.

Op dergelijke momenten (of nouja, vlak erna) heb ik vaak het idee dat ik wel de enige moet zijn die een dusdanig temperamentvol karakter heeft. Ik vergelijk het maar met een hevige storm, die ondanks alle aangeleerde skills, medicatie en therapie letterlijk overal doorheen raast en allesoverheersend is. Achteraf kan ik me pijnlijk herinneren waar het precies mis is gegaan, wat ik heb gevoeld en hoe ik heb gereageerd. Ik vind het soms bloedirritant om te weten wat ik voel, wat ik doe en hoe ik reageer (oftewel: het hebben van zelfinzicht). Aan de andere kant helpt dit zelfinzicht me wel om mezelf een schop onder mijn kont te geven en mijn verantwoordelijk te nemen voor de handelingen of uitspraken die ik tijdens zo’n hevige storm heb gedaan. Ik vind namelijk wel dat het hebben van een stoornis zachtst gezegd ‘vervelend’ is (na lang nadenken bestaat er voor mij geen woord die de lading dekt), maar je dit labeltje simpelweg niet mag gebruiken als excuus om de bitch (of asshole) uit te hangen zonder daarbij hulp in te schakelen. Dus ja, ik zie deze moodswings dan ook maar weer als handige, pijnlijke trainingen waarbij ik meer zelfinzicht kan verkrijgen en het een en ander kan terugkoppelen aan de therapeut.

Ik vind het daarbij wel zeer triest dat ik andere mensen soms pijn doe, omdat ik dus reageer vanuit intense emoties. Zo’n storm laat bij mij dus ook een flinke portie schuldgevoel achter dat aan me knaagt, hetgeen vervolgens weer kan leiden tot de drang naar het voelen van geluksgevoelens (lees hier dus: impulsief gedrag als eetbuien, koopgedrag, feestje met overmatig veel wijn etc). Met mijn staart tussen de benen bied ik wederom mijn trieste excuses aan en hoop ik maar dat mensen voldoende geduld blijven houden en door mijn buien heen kunnen kijken om mijn ware persoonlijkheid te kunnen blijven zien. Maar ik mag, en kan dit niet altijd blijven verwachten want stormen richten nu eenmaal soms schade aan.

Ik snap nu ook wel waarom mensen denken ‘het is ook altijd wat met jou’. Jup, klopt. Ik lijk heel nuchter, zelfbewust en beheerst (en het feit dat ik uit Twente kom en mijn hele leven omringd werd door de nuchtere mentaliteit helpt ook niet mee). Maar in stilte vecht ik vaak een battle tegen impulsen (gevoel vs. ratio). Mijn gevoel schreeuwt: JA laten we dat doen! En mijn ratio: Dit is GEEN goed plan! Dan kun je denken: nou dat is toch positief, je weet dan toch in ieder geval wat je niet moet doen? Of je hebt het aan het eind van de dag toch niet gedaan? Nee klopt, maar je hebt geen idee hoeveel moeite het soms kost om bepaalde dingen te laten omdat je weet ‘dat het niet verstandig is’. Zie het maar als een soort chronische, vreselijke jeuk en je mag niet krabben (hetgeen ik niemand gun natuurlijk)!

Dat je een grote mate van zelfinzicht hebt, wil niet zeggen dat dit het simpelweg makkelijker maakt om dingen te doen of juist om dingen na te laten. Het blijft in mijn geval een innerlijke strijd, maar ik hoop dat ik op een dag die hevige onrust kan omruilen voor wat meer stabiliteit en die storm kan fungeren als een soort briesje dat af en toe de kop op steekt en zorgt wat voor spontaniteit in het leven. Want eerlijk is eerlijk, een volledig gecontroleerd leven, keurig aangepast, waarbij ik enkel binnen de lijntjes mag kleuren strookt niet echt met mijn visie op diversiteit en apartheid en mijn drang naar een tikkeltje rebelsheid.

Een excuus voor mijn ietwat warrige en wollige schrijfstijl. Ik spring van de hak op de tak, lap de (schrijf)regels aan mijn laars wat het leesgemak vast belemmert. Een blog als deze schrijf ik meestal vanuit de energie die ik op dat moment ervaar en daarmee geeft het dus wel een goed beeld weer van de chaos dat zich op dat moment afspeelt in mijn hoofd. Hoop dat er mensen zijn die dit herkennen (of eigenlijk hoop ik dat niet want dan vind ik dat zachtst gezegd ‘vervelend’ (of gewoon zwaar kut) voor je, maar het helpt mij soms wel om te weten dat ik niet de enige ben die een dergelijke storm kan veroorzaken).

Lees ook:

  • Verdrietigkind

    In deze blog gaat het o.a. over gepest worden en zelfbeschadiging. Heb jij hier ook mee te maken (gehad) en heb je behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met de Luisterlijn of MIND…

  • Golven

    “Doe je ogen maar dicht”, zei ze. Ik durfde niet. Bang was ik. Bang dat, als ik mijn ogen dicht zou doen, er weer een onaangename verassing zou volgen. Ik zat bij mijn psycholoog, in…

  • Zee van emoties

    Ondanks jaren aan therapie voor mijn borderline, vind het ik nog steeds heel lastig om mijn emoties en pijn te verdragen. Ze kunnen onvoorspelbaar zijn of zo omslaan en in alle hevigheid uitbreken. Mijn emoties…

3 reacties

  1. Ergens lijkt het me heerlijk om stabiel te zijn, maar aan de andere kant is het ‘Jantje lacht’ gedeelte ook wel dusdanig fijn dat ik dat ook weer niet zou willen missen. Ik vind dat je het heel mooi verwoord hebt wat emoties met je kunnen doen.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Een huis vol visite

    1. Dankje Naomi! Ik struggle met hetzelfde. Enerzijds zijn de perioden van het intens kunnen ervaren van euforische momenten fijn. Anderzijds vind ik de prijs die je er soms achteraf voor betaald (diepe dalen, angst en intense vermoeidheid, schuldgevoel) het niet waard. Lastig om in “grijs” gebied te kunnen komen X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.