Ja, ik wil

Ja, ik wil. Ik wil dat je me gaat helpen van deze rotstoornis af te komen. Ik wil dat je me uitdaagt, dat je lief voor me bent als het moet, maar ook hard tegen me bent als het kan. Ik wil dat je met me meevecht om al die innerlijke demonen me niet meer mijn leven te laten bepalen. Ja, dat wil ik.

Ik heb het niet over mijn nieuwe geliefde, want dat is echt nog veel te eng, ik heb het over mijn therapeut. Een van de meest intieme relaties die ik in het afgelopen jaar ben aangegaan. Ze kent inmiddels mijn donkerste gedachten. Ze mag ze nog niet zien, maar ik hoop dat ik haar binnenkort zo vertrouw dat dat ook kan en mag.

De juiste therapeut vinden, is nogal een ding.

Ergens in de herfst vorig jaar heb ik besloten om de grote ggz-instelling waar ik tot dan toe geholpen werd, te verlaten. Ze konden me niet meer verder helpen, maar ik was het vooral zat dat ik moest passen binnen hun aanbod, in plaats van dat zij kijken wat ik op dat moment nodig heb. Na een flinke zoektocht heb ik mijn huidige therapeute gevonden.

Niet makkelijk in een grote stad, lange wachtlijsten of zelfs patiëntenstops. Maar zij had ruimte. Een éénpitter, zoals zij zichzelf noemt. Ik noem het een vrijgevestigd iemand die naar mij kijkt en samen met mij de reis aangaat. In mijn tempo, op mijn voorwaarden.

Ik weet zeker dat zij de juiste is.

Of in ieder geval de persoon die ik nodig heb. Ongeveer om de week scheld ik haar in gedachte uit, puur omdat ze het volledig bij het juiste eind heeft, terwijl ik dat eigenlijk niet wil zien. Ik weet dat ze dan gelijk heeft, maar dat zijn juist dan de moeilijke dingen. Dingen die ik niet wil toegeven.

Voorbeeldje: een vriendin van me is voor twee maanden naar het buitenland vertrokken. Daar schrijft ze zonder alle dagelijkse afleidingen haar masterscriptie die al een tijdje uitgesteld wordt. Ik mis haar, maar dat tegen haar zeggen of vertellen wat ze voor me betekent:  ho maar. “Waarom niet?” vroeg ze. Ik kwam met honderd excuses, maar de echte reden is niet meer dan dat ik dat te eng vind om toe te geven en al helemaal te eng vind om te vertellen.

Vertellen voelt als druk op iemand leggen. 

Iemand dichtbij laten komen is eng en hoe dichter bij iemand is, hoe harder die je kan raken. Ik hou liever mensen een beetje op afstand. Lekker veilig. Mijn therapeut doorzag dat volledig en ik moest het aan mijn afstuderende vriendin vertellen. Huiswerk. Een typisch scheldmomentje dus. Maar ze had wel gelijk.

Ook heb ik inmiddels al van alles bij haar uitgeprobeerd om te kijken of ze me zal verlaten. Ze gaat maar niet weg, stuurt me niet weg en blijft me verzekeren dat ze dat ook niet zal doen. De juiste therapeut dus. Ik geloof dat ik nog een paar trucs achter de hand heb, maar ik wil ze niet gebruiken. Aan de andere kant zorgt dat kleine randje borderline er wel voor dat ze ingezet zullen gaan worden als het weer eens te eng en te dichtbij komt. Maar ik geloof dat ik er inmiddels op kan vertrouwen dat ze niet meegaat in dat gedrag.

De juiste dus. Zomaar gevonden. Ja, ik wil.

5 Comments

  1. Mooi geschreven en herkenbaar! Ben inmiddels alweer drie jaar weg bij ‘een grote instelling’. Aanbod bleek heel erg gevormd aan de hand van wat de zorgverzekeraar wilde (groepen) niet de patiënt (bijv. Individueel). Nu, 4,5 jaar individuele psychotherapie verder, kan ik het ‘op afstand houden’ pas verwerken- en inderdaad ook ik haal vanalles uit de kast. It feels pretty crazy. Ik wist t namelijk nog niet echt van mezelf, dat ik zo kon verlangen naar iemand (die luistert, begrijpt, niet troost maar er wel is) en o zo frustrerent dat hij mij niet terecht gekomen wijst! Als je er middenin zit- ik nu- voelt het erg verwarrend. Maar ik voel ergens dat het goed is. Goed voor de ‘ik mag er zijn’ gedachte.. Anyway je stukje maakt weer veel los!
    Zo fijn om te weten dat ik niet de enige ben.
    Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.