Ja, één kans

In deze blog wordt ingegaan op zelfbeschadiging. Heb je iemand nodig om mee te praten? Neem dan contact op met Mind Korrelatie of De luisterlijn.

‘Het gaat goed hoor,’ zeg ik tegen de huisarts. Terwijl ik dit zeg voel ik mijn arm branden. Gisteravond ging het weer goed fout. Ik moet zeggen dat ik al een aantal weken vrij van zelfbeschadiging was. Maar gisteren was het anders. Ik werd zo hard getriggerd door iets wat er in mijn omgeving gebeurde. Beelden van trauma’s die ik heb opgelopen schoten vliegensvlug achter elkaar door mijn hoofd, de ergste bleven even hangen. Het was alsof ik door iemand onder water werd geduwd en naar boven wilde zwemmen maar het niet lukte. Dat ik wist dat ik ging stikken. Dat gebeurde ook, dat ‘stikken’. Ik kon het niet aan, ik voelde zoveel emoties en tegelijkertijd was ik helemaal verdoofd. Ik moest mezelf pijn doen om terug te komen op aarde, om terug te kunnen komen in mijn gevoel en rustig te kunnen worden. Tenminste dat denk ik. Ik had het al gedaan voor ik er echt erg in had.

Ik weet dat praten hierover belangrijk is, maar nu ik in de stoel bij de arts zit wil het praten gewoon niet lukken. Over het incident van de dag ervoor wil ik het al helemaal niet hebben. Ik schaam me kapot. Ik wil ook niet dat hij er naar gaat kijken, ik wil dat niemand het ziet. Want als iemand het ziet is het niet meer van mij alleen en dan is het dus niet meer te ontkennen voor mezelf. Nu kan ik nog doen alsof het er niet is. Alsof het nooit gebeurd is. Terwijl al deze gedachten door mijn hoofd schieten blijf ik maar onrustig heen en weer wiebelen op mijn stoel. Ik frunnik wat aan de onderkant van mijn trui. Maar meer dan ‘het gaat goed hoor’ komt er dus echt niet uit.

De huisarts blijft me aankijken en hij merkt dat ik stiknerveus ben. Hij begint rustig tegen me te praten. ‘Elaine, als er iets is, wil je het mij dan alsjeblieft vertellen? Ik veroordeel je nergens op. Ik wil je alleen héél graag helpen. En dat kan ik alleen met jouw hulp. Ik weet dat het lastig voor je is om mensen te vertrouwen, maar geef me een kans, alsjeblieft?’ Het raakte me zo erg. Ik weet niet waarom. Ik weet niet wat het precies met me deed, maar het enige wat ik nog kon antwoorden is ‘ja, één kans’. Hierna heb ik hem toch verteld van de zelfbeschadiging en hij reageerde zo rustig en kalm. Hij wilde het niet eens zien! Het luchtte echt op om het hierover te hebben en ik ben blij dat mijn hoofd het toeliet om mijn angst te overwinnen. Volgende week hebben we weer een afspraak. Ik heb een lijstje gemaakt met alle dingen die ik wil vertellen en waarover ik het wil hebben. Dingen die er nu toe doen en waar ik nu mee zit. Ik ben blij dat dit gesprek er is geweest en dat ik iemand heb gevonden waarbij ik me goed voel. Ook al was het misschien een gesprek waar ik echt mega erg tegen op zag, het is een gesprek geworden waar ik met trots op terug kan kijken.

Lees ook:

  • Een hoopje angst

    Heb je een beetje zin om te verhuizen zodra er een plekje vrij komt? Ja, een beetje. Kan dat? Een beetje zin hebben? Ik denk het wel. Want ik heb zin om mijn kamer ongelooflijk mooi in te richten. Ik…