Waar is de hulpverlener met hét antwoord?

Ik zocht bij therapeuten dé oplossing voor mijn problemen. Een stappenplan, een inzicht, een magisch trucje, dat ene wat mij zou helpen. Ik had het niet en kwam het bij hen halen. Veel hulpverleners hadden geen kant en klaar antwoord. Anderen hadden deze wel.

De eerste therapeuten zeiden: “Je hebt autisme, dus de oplossing is accepteren dat je sommige dingen nu eenmaal niet kan.” Nee, dat antwoord zocht ik niet. Ik weigerde om al voordat ik goed en wel volwassen was te accepteren dat ik omringd werd door beperkingen.

De volgende therapeut zei me dat ik absoluut geen autisme had. Ik moest gewoon gaan leven, gaan ervaren dat ik best normaal was. Nee, dat was het ook niet, want ik voelde me soms diep ellendig.

Tijdens mijn opname was de oplossing om te gaan praten. Ik moest gaan delen en gaan vertrouwen in de groep en de therapeuten. Dus dat deed ik, letterlijk, met bloed, zweet en tranen. De therapeuten waren niet voorbereid op wat er boven kwam en veranderden de oplossing: ga maar weer naar huis. Ik werd woedend; dat was geen oplossing! Ik heb gesmeekt, gevochten, mijn hoofdbehandelaar voor de deur van haar kantoor opgewacht om een andere oplossing te eisen. Dus ik maakte mijn klinische behandeling toch af en werd doorverwezen naar een ambulante DGT-behandeling (emotieregulatietraining).

Ik werd dolenthousiast bij het lezen van het boek over DGT. Deze therapie heeft namelijk echt een stappenplan, een planning, vaardigheden die je kunt oefenen en afvinken. Ik begon vol motivatie aan de behandeling, maar elke week zakte mijn motivatie verder weg. Ik verveelde me en kwam niet bij waar het volgens mij om ging.

Bij een gestalttherapeut vervolgde ik mijn zoektocht. In een van de sessies zei ze dat ik mijn patronen kon veranderen en me anders kon gaan voelen. Ik zuchtte. “Dat zeggen jullie hulpverleners nou allemaal, maar jullie vertellen nooit hoe dat dat moet.”
“Gelukkig niet zeg!” riep ze uit. Ik keek haar verbaasd aan. “Als ik jou een oplossing geef, dan word je mij in plaats van jezelf. Dan heb je nog niets bereikt.” En ik realiseerde me dat ze gelijk had.

De oplossingen die ik de jaren daarvoor aangereikt had gekregen waren niet van mij. Het zijn allemaal oplossingen, en voor sommige mensen werken ze prima. Maar het waren niet mijn oplossingen. Die kwamen daarna. Toen ik weg ging bij de therapeuten die me niet wilden helpen omdat ik autisme zou hebben, hulp zocht in plaats van ‘normaal’ ging doen, voor mezelf ging staan en duidelijk maakte wat ik nodig had om mijn opname goed af te ronden en weer naar huis te gaan, bleef zoeken naar een therapie die goed voelde voor mij in plaats van te blijven waar ik me niet thuis voelde omdat de therapeuten dat wilden.

Dat waren mijn eigen oplossingen en die zijn stuk voor stuk heel goed bevallen. Mijn oplossing, jouw oplossing, de oplossing van de experts, die kunnen heel anders zijn. Het gaat om jouw oplossing, dat wat werkt voor jou. Therapeuten kunnen je helpen om die te vinden, maar ze kunnen niet dé grote oplossing aandragen. En doen ze dat wel, dan zou dat goed de verkeerde oplossing kunnen zijn voor jou. 😉 Geef de microfoon niet aan je therapeut, maar ga er zelf achter staan! Jij leeft jouw leven, de therapeut zit in het publiek om je te coachen, maar wat jij zingt is volledig aan jou.

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.