Is het echt negatief of is het slechts mijn interpretatie?

Feedback ontvangen. Het blijft lastig, zeker als het overwegend negatief is. Niet eens opbouwende kritiek, maar negatieve, met een vervelende ondertoon en contrasterende punten.

Waar komt dit nu vandaan? Voor mijn studie moet ik een opdracht uitvoeren waarbij er een les (of meerdere lessen) gegeven moeten worden. Dit doen we in leerteams (groepen). Deze opdracht leek mij best leuk om te doen. Ervaring opdoen met het lesgeven, jezelf uitdagen om beter te worden, groepsdynamica ontwikkelen. We werken dus in groepen aan deze opdracht, nu is het zo dat je groepsgenoten jou moeten beoordelen op hoe jij de les geeft.

Nu de opdracht bezig is en ik al een deel van het lesgeven erop heb zitten, vind ik het eigenlijk helemaal niet leuk meer. Het lesgeven zelf vind ik echter heerlijk, ik geniet ervan om kennis over te brengen.

Onze groep heeft een lessenreeks van drie lessen bedacht. Hartstikke leuk natuurlijk, want dan kun je meer ervaring opdoen én meer doelen opstellen. In eerste instantie vond ik het een leuke opdracht, maar nu er twee lessen op zitten, zie ik op tegen de derde. Dat komt niet door het lesgeven, maar door het ontvangen van feedback. Ik werk dus samen met één van m’n drie groepsgenoten om die lessen te geven. De andere twee, die geen les geven, beoordelen jou en je medestudent op hoe er les gegeven wordt.

Het verschil in het ontvangen van feedback is enorm. Dat van haar is overwegend positief met één of twee kleine verbeterpuntjes, dat van mij is zo goed als uitsluitend negatief. Ik gun het mijn groepsgenoot van harte dat ze zoveel lof en positiviteit ontvangt, maar omdat het verschil zo groot is, ga ik aan mezelf twijfelen. Dan komen de volgende gedachten in mijn hoofd en die blijven daar dagen rondspoken: ‘Ben ik wel goed genoeg als docent?’ ‘Zie je wel dat je het niet kunt, stop er maar gewoon mee.’ ‘ Je redt het toch niet, je zult nooit een goede docent worden.’ Ik weet hoe ik deze gedachten moet tackelen en om moet zetten naar betere gedachten die minder negatief zijn. Toch blijft dit lastig om in de praktijk ook toe te passen.

Ik heb, na de eerste les die ik gegeven had (waarin ik eigenlijk nog ziek was), met mijn psycholoog besproken hoe het gebeuren mij beïnvloedde. Ik kreeg van haar de opdracht mee om op te letten of ik de feedback negatiever interpreteerde dan hij bedoeld was of dat ik teveel op de negatieve punten bleef hangen.

Na de tweede les heb ik hier extra op gelet. Het was niet alleen mijn interpretatie of gevoel, het was feitelijk zo dat mijn feedback op een veel negatievere manier gegeven werd dan die van mijn groepsgenoot. Het was een wereld van verschil.

Nu ik weet dat het feitelijk zo is, vraag ik mij af of het aan mij ligt, of dat het gewoon een indirecte manier is om mij te laten merken dat m’n leerteam mij niet zo leuk vindt. Daar springt mijn borderline natuurlijk meteen bovenop met negatieve zelfspraak en mijn vermijdende persoonlijkheidsstoornis wil het liefst wegblijven en in een hoekje kruipen, om maar niet opnieuw kritiek te ontvangen. Ik heb binnenkort weer een afspraak staan bij mijn psycholoog en ik zal dit onderwerp opnieuw een ‘bespreek-onderwerp’ maken in de sessie, want het blijft mij toch wel behoorlijk dwarszitten. Vooral dat verschil. Ben ik dan écht zo stom, kan ik écht geen lesgeven, of ligt het aan die andere persoon en de manier van feedback geven?

Er komt nog een derde les aan, hopelijk verloopt die beter. Met een aantal punten was ik het eens, dus daar ga ik aan werken. Ik weet dat ik het kan en ik weet ook dat negatieve opmerkingen niet het einde van de wereld (of mijn studie) betekenen. Al voelt het soms wel zo. Misschien lukt het mij de volgende keer om de negativiteit wat meer van mij af te laten glijden.

Negatieve feedback krijgen voelt erg vervelend, maar daarin leer je ook wat je valkuilen zijn en hoe je bepaalde punten kunt verbeteren. Toch zou het fijner zijn om opbouwende kritiek te krijgen in plaats van negatieve. Misschien dat dat de volgende keer aan de orde is. Wie weet.

4 Comments

  1. Sina

    Hey PandaVisser,

    ik ben zelf docent. Tijdens mijn opleiding en mijn eerste jaren voor de klas, zat ik in een hele diepe depressie. Dit drukte een zware stempel op mijn lesgeven. Blijf aan jezelf geloven. Inmiddels heb ik mijn stoornis grotendeels overwonnen (/mee leren leven) en ik sta weer met veel plezier voor de klas en ben ook een goede docent.

    Leer met kritiek .. ehh.. feedback om te gaan. Ik kan uit ervaring zeggen: Leerlingen zijn heel kritisch publiek en hebben schijt aan alle feedbackregels 😉

    Ik kan je alleen maar aanraden om zoveel mogelijk op emotieregulatie in te zetten, want hier ging het bij mij totaal de mist in. Als je je emoties onder controle hebt, ben je voor je publiek voorspelbaarder en zelf ben je een stuk relaxter tijdens het lesgeven, waardoor je een betere docent bent. Dit zag ik destijds zelf niet in, totdat ik een hele wijze leerling had, die mij dit zei. Het bleek dat ze enorm gelijk had. Dit zal vanwege je borderline voor jou een uitdaging zijn, maar ik geloof in je!

    1. Ik geloof tot in het diepste van mijn ziel dat ik een goede docent kan worden! Dit is echt mijn passie.

      Helaas zien de klasgenoten waarmee ik samenwerk dit anders en is het verschil in feedback tussen mijn groepsgenoot (waar ik de les mee geef), en mij gigantisch. En best wel bizar. Het drukt toch wel op mijn geweten en onzekerheid, waardoor ik aan mijzelf ga twijfelen.

      Ik ben dus docent-in-wording, maar mijn klasgenoten (de twee die observeren, we werken in een viertal) kunnen nog wel wat leren over feedback geven.

      Opbouwende kritiek mét positieve punten, prima, daar kan ik wat mee!
      Alleen maar negatieve feedback met een positief punt dat een beetje terloops gegeven wordt, nee, daar kan ik eigenlijk niks mee, vooral omdat het mij doet twijfelen aan mijn capaciteiten..

      Voor de klas is emotieregulatie geen probleem, ik vind lesgeven heerlijk! Ik heb natuurlijk nog veel te leren, dat weet ik ook, maar ik vind het heel erg prettig om les te geven en leerlingen te inspireren het beste uit zichzelf te halen!

      En alles in het leven is een uitdaging wanneer je borderline hebt 😉 Gelukkig heb ik het redelijk goed onder controle, en voorlopig nog ondersteuning van een hele fijne psycholoog!
      En toch blijft het soms wel lastig. Maar dat komt ook wel weer goed.

  2. Lieve PandaVisser,

    Ik herken wat je schrijft zo erg!
    Feedback blijft altijd moeilijk, zeker omdat maar weinig mensen het goed en objectief kunnen geven. Dat ze jou minder positieve feedback geven hoeft niet perse te liggen aan jouw prestatie of aan hoe jij in het groepje valt. Het kan ook nog liggen aan hoe goed jouw groepsgenoot in het groepje valt.
    Ook zijn jullie nog studenten. Zelfs als je na je studie gaat werken, zul je zien dat feedback nog steeds iets moeilijks blijft. Ik zou proberen te kijken naar de inhoudelijke tekst en niet zozeer naar wat erachter zou kunnen zitten. Ik weet dat dit veel makkelijker gezegd is dan gedaan, maar misschien helpt het een beetje.

    1. Klopt inderdaad.

      Ik heb toevallig zelf een aantal tips uit een boek gehaald wat ik laatst gelezen heb; De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown.

      Het komt vanzelf wel goed, maar er zijn meerdere frustratiepunten en dit is er één van, maar gelukkig is er binnenkort weer een les waarin ik de docent daarover kan spreken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.