laura aan het regisseren

Internet-trollen

Op 20 januari heb ik een livestream van het Depressiegala geregisseerd. Ontzettend tof, mensen konden meekijken en voor mijzelf was het een mooie oefening in het regisseren van zo’n evenement. Maar daar gaat deze blog niet over. Het gaat over trollen en pesters.

Een dag voor het gala kwam er een nieuwsbericht naar buiten dat er voor het gala in 2017 subsidie was verstrekt door VWS en dat de doelen van de subsidie niet gehaald zijn. Prima. Nieuwsuur heeft in mijn ogen gedegen journalistiek werk gedaan, zit prima in elkaar. Maar dan heb je nog Twitter en andere sociale media.

Zoals gezegd was ik de regisseur van de livestream. Ik heb zelf geld bij elkaar gekregen, maar ineens werd ik door trollen gezien als zakkenvuller. Overal werd ik bij getagd. Overal kwamen uitlokkende berichten. “Waarom reageer je niet? Laat eens wat horen, lafbek! Je ben een zakkenvuller. Ga eens patiënten helpen van dat geld!” en meer van dit soort dingen. Let wel: ik heb voor dat regisseren net zo veel geld gekregen als ik voor het schrijven van deze blog krijg: nul euro. En dat is prima, ik kies daar zelf voor.

Maar verder…

Wat die trollen niet lijken te beseffen is dat ze mensen moedwillig ongelooflijk veel pijn doen. “Ja, moet je maar niet op Twitter. Moet je maar tegen kunnen.” Ik kan een hoop hebben, maar ook ik kan breken.

Wat mensen niet weten, is dat ik op school enorm gepest ben. Een korte periode, twee jaar ongeveer, maar voor mij was het een eeuwigheid. Uitgedaagd worden: “Je stinkt, je bent vies”, verzin maar. Net zo lang tot ik boos werd en begon te schelden. Dan was het tijd om over mij te klikken bij de juf. Of me te slaan. Of ik werd na school opgewacht, omsloten en bedreigd. In de prikkelbosjes geduwd, geslagen, gestompt.

Die machteloosheid voel ik weer

De behoefte om om me heen te slaan. Te meppen, schreeuwen, gillen, alles. En het doet zo’n enorme pijn. Ik ben weer dat meisje van acht dat ingesloten voor de bosjes staat, dat staat te hopen dat mijn afgepakte fiets nog heel is en heel blijft. Dat ze mijn rugzak niet in de sloot gooien. Ze pakken me op iets wat ik uit goedheid doe. Daar word ik op afgestraft.

Ik hoop dat de trollen hebben gekregen wat ze willen. Dat ze zich beter voelen nu ze anoniem iemand voor van alles wat los en vast zit uit hebben kunnen maken. Dat ze straks in hun bed liggen en denken: “Zo, dat was een vruchtbare dag. Ik ben blij met wat ik voor een ander heb gedaan.” Ik doe dat in ieder geval wel. Slaap lekker.

Heb je de livestream die Laura en Stichting Out of the Box maakten van het Depressiegala gemist? Je kijkt ‘m hieronder terug:

Lees ook:

  • ‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand meer aangekeken. Van kwaad tot…

    pexels photo 132752

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.