liefde

Intense liefde in een afwijkende wereld

Je begrijpt niet wat ik voel, wat ik bedoel. Ik heb geen idee hoe ik bij jou kan komen. Hoe ik in jouw land kan komen. Hoe ik vol dromen en zonder angsten kan leven. Hoe ik me bemind kan voelen. Hoe ik me minder eenzaam kan voelen. Mijn werkelijkheid wijkt zoveel af van jouw werkelijkheid. En toch houd ik van je, tegen beter weten in. Want mijn eenzame, koude bestaan heeft naast jouw leven weinig zin.

Laat me niet alleen, help me de wereld te begrijpen. Wees de gids die me zal leiden.
Ik ben alleen en al zo lang op reis, ik ben zo moe. Kom, bevrijd me uit mijn vreemde land. Het land vol zorgen en angsten. Laat me in jouw wereld. Laat me op jouw onbezorgde wolken wonen. Laat me alsjeblieft niet alleen. Of toch wel…

Wat zou ik graag proeven van jouw leven. Wat zou ik graag vermengen met jou. Eventjes opgaan in de mensenmassa, zonder afwijkend te zijn. Of me afwijkend te voelen? Ik weet het niet meer. Wat is nog waar? Wat is niet waar? Ik heb geen idee. Ik ben zoekende naar mezelf en tevens zoekende naar jouw leven.  Ik kan niet meer, ik mis mijn onbevangen leven, ik mis het leven. Ik denk continu aan grote levensvragen, ga ik ooit de rust vinden hier? Ik durf niets meer te dromen.

Lieve schat, mijn angst neemt het over van mijn ratio. Ik doe jou pijn, ik wil jou lief hebben. Ik wil aansluiten, maar raak steeds meer verwijderd. Bij jou voel ik me compleet maar tegelijkertijd zo afwijkend. Ik wil schreeuwen: blijf bij mij! Maar in de realiteit schreeuw ik: ga weg! Wandel je eigen pad en vermeng je niet met mijn donkere wereld.

Ik weet niks uit te leggen, niks te zeggen. Ik kan alleen maar hopen, dat ik je ooit, ooit, kan ontmoeten in een soortgelijke wereld. Je hebt geen idee wat je voor me betekent, maar dit zul je ook nooit weten. Mijn onbevangenheid is ergens gesneuveld. Helaas al voor jouw komst. Ik hoop je dit ooit te kunnen bieden, want jij biedt me een stukje leven in mijn donkere bestaan. Je weet het dat ik dit nooit hardop durf te zeggen. Dat ik het altijd een beetje weglach of anders verwoord. 

Maar weet je, ik hou van je. En ooit kom je dit te weten.

Lees ook:

  • Wintervacht

    De winter, die hoort bij mij. Die zomer, dat is voor de mensen daarbuiten, die bestaan, op deze aarde. Kaarsjes zijn fijn. Sloffen zijn zo fijn. Het bed is ook vaak fijn. Buiten is het soms…

  • wood nature dark forest

    “Ik moest sterven of volwassen worden,” zegt de jonge vrouw die het leven eerder gegrepen heeft dan ik ooit kon. Hier zit ik dan met mijn angsten en pijnen en depressies, met mijn woedeuitbarstingen en…

  • Kerst, we moeten praten

    Oh kerst, met je afschuwelijke lichtjes, je valse liedjes, je geveinsde vrede, je roodgeneusde rendieren en je nepsneeuw. Het is nog maar begin december en je zit jezelf alweer veel te fanatiek mijn hoofd in…

1 reactie

  1. Lief ❤️

    Ik kon en kan ook zo hartstochtelijk voelen. Zoveel liefde vermengd met een rand pijn en een beetje wanhoop. Alvast het einde voelen voordat het begint en er toch aan vasthouden als de enige parachute die je meenam in je drieste sprong.

    Therapie op hechting, nabijheid en afstand hielp. Om niet meer iemand anders te zien als het vulmiddel van mijn leegte, als de redding van mijn bestaan, als de lucht die ik nodig had en het mes dat me doormidden klieft.

    Te intens en rauw liefhebben was van al mijn trekken het laatste waar ik aan geholpen wilde worden. En het enige waarbij de hulp echt hielp.

    Waarmee ik niet wil zeggen dat je dat ook moet doen. Maar het kan helpen, ik kon in ieder geval leren hechten zonder te verdrinken of te verstikken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.