Ingewikkeld

Al sinds even ligt alles stil. Mijn contacten, mijn Instagram, mijn studie. Ik voel me gevangen in iets ingewikkelds. Ik heb er eigenlijk nog niet over nagedacht hoe het precies zit, omdat ik er te moe voor ben en er geen zin in heb, dus tot nu toe kan ik het niet beter omschrijven. Ik heb er gewoon aan toegegeven en ik hang verfomfaaid op zijn kop en beweeg me niet. Ik hang daar maar gewoon. Het stoort me maar matig, dat is het gekke. Ik huil, ik slaap of slaap niet, ik denk veel maar halfbakken. Ik weet het volgens mij gewoon even niet meer.

Het is al een aantal weken geleden dat ik besloot de traumabehandeling weer op te starten. Ik heb er geen spijt en wel spijt van tegelijk. Ik wil, maar ik durf niet. Toch voelt het alsof ik die hele grote berg omhoog ben geklommen en ik weiger het voor niets te hebben gedaan. Het idee om weer heel die weg naar beneden te lopen, voelt aan als ‘ik dacht het niet‘, maar voor springen is mijn angst te groot. Het verstijft me. De eerste EMDR-sessie was dan ook geen groot succes en ook dát maakt me bang. Ik wíl écht leven en ik wil het nu! Wat als het niet lukt? Wat als ik het simpelweg niet kan? Dat zou betekenen dat ik met mijn herbelevingen en de hele mikmak nog even door zou moeten, maar ik kán en wil dat niet meer. Die gedachten maken me depressief. Woensdag kies ik samen met een psychiater een antidepressivum uit.

Naast bovenstaande probeer ik andere patronen te doorbreken. Ik kwam er laatst achter dat ik me nooit van mij heb gevoeld. Ik leef mijn leven voor anderen en wat ik daar zelf van vind is eigenlijk niet belangrijk. Als jij naar rechts wilt, gaan we naar rechts. Als jij dát wil eten, eten we dat. Als jij wilt dat ik kom, dan kom ik en als jij wilt dat ik ga, dan ga ik. Ik luister en ik help, ook als ik zelf onderweg ben naar de eerste hulp, omdat mijn lijf doet alsof het dood gaat. Ik besloot laatst dat dit moet veranderen, want wat is er eigenlijk zo erg aan, als ik iets een keer níet wil? In mijn hoofd gebeurt er dan een ramp, waarin iedereen haast doodvalt op de grond en dat dat dan mijn schuld is, omdat ik er niet was. Maar in werkelijkheid gebeurt er weinig. Misschien zorgt deze realisatie ervoor dat ik realistisch gezien voor mezelf kan gaan leven, maar weet ik niet hoe dat moet en doe ik daardoor niks. Wie zal het zeggen?

Ik probeer relaties minder ingewikkeld te maken, minder geheimzinnig, minder naar, maar ik krijg alle touwtjes maar moeilijk uit te knoop. En als ik er één los heb, dan draait een ander zich weer vast en besef ik dat ik het niet alleen kan. Misschien is wat ik wil, wel helemaal niet mogelijk. Maar ja, en dan? Wat doe ik dan met die relaties? Wat doe ik met de mensen van wie ik zo veel hou, maar met wie alles zo moeilijk is, dat het me constant onder druk laat staan? Ik gun mezelf beter, maar weet niet hoe ik het beter kan maken en óf het überhaupt wel beter kán. Wat als het verleden ervoor heeft gezorgd dat dit is hoe we met elkaar omgaan? Wat als er té veel is gebeurd om nog uit de knoop te kunnen halen? Wat dan? Moet ik het dan in de knoop laten zitten of moet ik de touwtjes doorknippen? Ik wil het geen van beiden.

Dit is zomaar even een greep. Een greep uit de ingewikkeldheid waar ik het in het begin van deze blog over had. Tóch als ik zo lees wat ik geschreven heb, zie ik vooral dat ik de dingen beter probeer te maken. Het lukt alleen niet goed en het voelt alsof ik loop op mijn laatste kracht, waardoor ik te moe ben om er harder voor te vechten, maar ook te koppig om het op te geven. Mijn studieboeken liggen al sinds gisteren binnen handbereik. “In hemelsnaam, beweeg!” zegt mijn hoofd tegen mij. “Ik doe mijn best” zeg ik terug. “Geef me even tijd om de boel weer op te pakken.”

One Comment

  1. Hee liefste Essy,

    Ik ben mega trots op je!

    Een therapeut zei ooit tegen mij, ‘probeer je eens bewust te worden van je impulsen en vervolgens of je daar ooit naar handelt.’ Het kostte me al vet lang om ze überhaupt te voelen en daarna kwam ik er achter dat ik 9 van de 10 keer er helemaal niks mee deed. Dit was super confronterend. Ik merk het nog steeds in tijden van stress, dan ga ik met alle winden meewaaien en verdwijn ik zelf een beetje. Ik zie het als een experiment om soms gewoon te doen of te zeggen wat ík wil en wat er dan gebeurt. Als het niet bevalt, kan ik altijd nog terug naar m’n veilige gedrag, toch? In de praktijk valt het dan vaak enorm mee…

    Maar I know, het is vet moeilijk. Je doet het goed, ik vind je sterk en ik geloof echt oprecht dat je hier uit kunt komen, ook al voelt het soms niet zo, denk ik.

    Rivka onlangs geplaatst…Pijn is pijn – lichamelijk verklaarbaar of nietMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.