Ingeslagen raam

Het gaat de laatste tijd niet goed. Ik probeer mijn borderlinegedrag -bij mij is dat enorm manipulerend, egocentrisch, vooral groepsgedrag- te bedwingen. Te kanaliseren. Ik ben zo bang dat ik niet gezien word in een groep dat ik mezelf maar overiedereenheenwalsend neerzet. Daar kreeg ik gister heel erg terecht commentaar op. Ik heb al een aantal zeer praktische maatregelen genomen. Ik neem even het initiatief tot praten niet meer op Whatsapp, om te voorkomen dat ik een take-over-the-building doe. En ik ga deze week met mijn therapeut om de tafel dat dit zo niet langer kan. Hoe meer ik er op probeer te letten, en hoe meer ‘normaal’ gedrag ik wil hebben en bereiken, hoe buitensporiger en grenzelozer het wordt. En dat wil ik dus juist niet.

En nu zit er een hele kwetsbare stem in mijn hoofd. Huilend en in paniek word ik wakker, tegen mezelf hardop zeggend dat het heus niet zo erg is als dat mijn hoofd denkt, maar dat er wel wat moet gebeuren. Liever gisteren dan vandaag. Nu nog even de “ik-raak-mensen-kwijt!” en “ik-ben-een-sociale-sufkut”- loop uitzetten. Ik bedenk me steeds dat ik wel vaker veranderd ben, en dat ik veel oud gedrag heb afgeleerd. Dus dit kan ik ook. Ook als ik me een trillend rietje voel, zonder sociale vaardigheden. Ook als het voelt alsof mijn raam is ingeslagen.

Ik kan het.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.