jongen op bergtop

In mijn hoofd is het nooit stil

Van me afschrijven, dat is weer een hele impulsieve handeling. Ik weet gewoon niet wat de dagen mij brengen, wat het leven mij brengt. Eén ding is zeker, ik heb het gewoon onwijs lastig met de persoon die ik ben. Ik draai daar niet omheen.

Momenteel heb ik weer een periode dat het minder met mij gaat. En ik weet ook: dat mag er gewoon zijn. In het afgelopen jaar heb ik ook perioden gekend dat het onwijs goed met mij ging. Waarom ging het beter met me? Ik denk vooral dat het beter met me gaat als ik niet zoveel aan het nadenken ben of ik iets wel of niet goed doe, of ik iets wel of niet moet doen. Wat ik moet kiezen, hoe ik mijn tijd moet benutten, hoe ik sociale interactie moet zoeken. Hoe ik moet reageren, wat ik het beste kan zeggen of schrijven, of ik mijn gevoel kan delen of niet. Dat iets niet altijd op dezelfde manier hoeft te gaan, dat het gewoon goed is zoals het gaat, maar dat ik dat dus ook onwijs lastig vind.

In het afgelopen jaar heb ik ook perioden gekend dat ik maar weinig emoties had of er nauwelijks bij kon. Maar ook perioden dat ik veel aan het huilen was, het even niet meer zag zitten, maar altijd wel ben blijven doorgaan. Dat is ook iets dat mij typeert. Maar in de afgelopen drie jaar ben ik ook zoveel meer als persoon gegroeid, heeft mijn leven zoveel meer betekenis gekregen, waar ik zo onwijs dankbaar voor ben, dat de tranen weer in mijn ogen staan.

Waar ik gewoon onwijs veel tijd mee kwijt ben, is het stukje van jezelf mogen en kunnen zijn. En hoe kun je van jezelf leren? Je leert ook door het kijken, observeren, ervaren, gevoelens delen met anderen. Ik kijk veel televisie. Sociale media is mij niet onbekend. Op het internet is veel te vinden. Vooral de thema’s van hoe kun je jezelf zijn. Of andersom: hoe voelt het voor een ander om zichzelf te zijn? Wat mag hij of zij dan ervaren?

Ik sta ook weleens stil bij de vraag: wat maakt mij moeilijk? Wat maakt het voor mij lastig om sociale interactie aan te gaan? Wat maakt het voor mij dat ik dingen vermijd? Ik zou momenteel graag ander werk willen doen. Maar waar begin ik? Waarom ben ik zo afwachtend? Waarom voelt een afwijzing of verminderde communicatie als een afwijzing voor het leven en blijf ik zolang dat gevoel behouden? En wil ik dat niet ervaren. Denk alweer te weten dat dat te gebeuren staat.

Ik kom gewoon weer terug op hetgeen wat ik eerder schreef. Wat maakt me zo onwijs verdrietig en vooral ook moe? Het feit dat ik zoveel aan het nadenken ben. Mijn hoofd is nooit stil vanbinnen. Er zijn continu gedachten. Ik voel me ook weleens dankbaar dat ik het allemaal zo mag voelen. Zo mag ervaren. Mij bewust kan zijn van bepaalde gedachten, maar oh… wat sloopt mij het ook vanbinnen. 

Ik probeer voor alles en iedereen een leuke jongen te zijn. In tijden dat het minder met mij gaat, sluit ik mij meer en meer af. Soms ligt het op het puntje van mijn tong om iets kwetsbaars te delen, maar ook dan weet ik vaak dat anderen in mijn omgeving ook voldoende shit met zich meezeulen. Dat maakt het voor mij extra lastig, omdat ik alweer vooruit loop op de zaken. Ik misschien ook wel weer te veel rekening met anderen houd. Er is niks verkeerds aan, maar het maakt wel moe en is vaak onnodig. Ik leg mijn toekomst, mijn zegen, mijn ‘wie ik ben’, in de handen van anderen. Dat sloopt. Dat sloopt mij zo ontzettend erg. Maar ook daar leer ik gedurende de tijd meer en meer van. De tijd heelt. Zo voelt dat wel. Maar wat kan het soms zo ontzettend zwaar zijn.

Ik kan zo onwijs veel schrijven en vertellen. Dat ik leef met meerdere maskers. Dat ik een andere Michael ben in verschillende settings en met andere mensen. Dat ik soms heel erg mezelf kan zijn bij anderen, maar dan vraag ik me ook weer af of anderen ook zichzelf kunnen zijn in het bijzijn van mij. Dat ik een ander dan ook aan het denken zet, op een bepaalde manier onzeker maak, omdat anderen misschien nog nooit echt stil hebben gestaan bij bepaalde vragen die ik mij gedurende een dag heel vaak stel. 

Ik ben Michael en ik ben impulsief. Ik ben Michael en soms hoeft het leven van mij even niet meer. Dan ben ik blij als de gedachten in mij er even niet zijn. Ik voel mij dankbaar voor hoever ik gekomen ben. Ik voel mij trots op het stukje dat ik gewoon veel tijd in mezelf investeer, omdat ik dat nodig heb. Ik ben Michael en ik ben graag alleen, maar soms voel ik mij ook weleens zo erg alleen dat het niet meer leuk is. Dan voel ik me eenzaam, omdat ik niet direct iemand heb, waar ik dan contact mee kan zoeken. Ik praat veel met mezelf. Soms kijk ik naar buiten en dan zie ik een lotgenoot. Iemand die ook met zichzelf praat en op dat soort momenten kan ik mij ook al minder alleen voelen.

Ik had nooit gedacht dat het leven leven zo onwijs lastig is. Dat het heel moeilijk voor te stellen is en kan zijn hoe iemand zich voelt. Dat ook ik zo erg leef met vooroordelen jegens anderen. Dat ik aan het leren ben om mezelf te zijn in een tijd dat iedereen misschien onbewust van zichzelf (of van anderen) wil dat je iemand anders bent. Dat ik gewoon erg aan het leren ben om tevreden te zijn. Dat andere mensen voor mij een inspiratie zijn en kunnen zijn. Dat andere mensen mij hoop en zelfinzicht geven. Dat ik ook wel onwijs dankbaar ben dat we nu leven in een tijd dat we kwetsbare thema’s meer met elkaar kunnen delen.

Lees ook:

  • pexels photo 28293

    Ik neem nog een kijkje op mijn mobiel terwijl ik in mijn jas schiet.De klok geeft 09:50 uur aan.Om 10:00uur heb ik een afspraak met mijn psychologe.Ben niet dol op wachtkamers en probeer daar zo kort mogelijk te zijn.Te laat…

lees meer

2 reacties

  1. Beste Michael ,

    Je zegt dit zo mooi en vooral herkenbaar voor mij en door dat ik dit lees voel ik me niet alleen omdat ik zie dat er meerdere mensen zijn die met dit aan het worstelen zijn .
    Zorg vooral goed voor jezelf daar begint alles mee

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.