In de wereld leren staan

Als een waas, zo verloopt mijn treinreis. Ik zit – muziek in mijn oren – en de mensen om mij heen zijn wazig. De muziek dringt lichtjes tot mij door en verder staar ik naar buiten. Aan het eind van de reis voelt het alsof ik plots uit een roes ontwaak. Eventjes zie ik de mensen om mij heen, maar al snel verdwijn ik weer in mezelf. Ik kijk naar de grond en mis de grote dingen in het leven. Zo vroeg een vriendin mij laatst: “Wat is dat grote zwarte gebouw op de campus?” “Welk zwart gebouw?” was mijn reactie. Achteraf bleek er een joekel van een bouwsel gebouwd te zijn in de afgelopen maanden. Dat had ik totaal gemist.

Niet lang geleden kwam ik erachter dat ik niet zo goed kijk. Ik zie wel wat er om mij heen gebeurt, maar ik interpreteer niet, er komt geen gevoel bij kijken en ik neem niets op. Veelal ga ik lichtelijk afstandelijk door het leven. Iets wat voor mij van pas komt. Op deze manier hoef ik niet stil te staan bij de wereld en nog belangrijker, niet bij mijzelf.

Contact maken met de wereld en de verbinding aangaan met mijn gevoel en met anderen. Dat is iets wat ik moet gaan leren. Wat voel ik? Ik moet gaan kijken en voelen, wat gebeurt in mij en wat voel ik erbij? Wat voel ik bij een persoon die ik zie in de trein? Voelt die persoon goed, zou ik daar een praatje mee willen maken? Komt diegene vriendelijk over of juist wat afstandelijk?

Het is eng om dat contact aan te gaan, contact aan te gaan met mijzelf. Want wie in de wereld wil staan moet ook in zichzelf staan. Mezelf toestaan te voelen wat ik voel, te mogen denken wat ik denk, ook al zijn dat niet altijd lieve dingen. Waar ga ik achter komen als ik mezelf mezelf laat zijn? Ga ik boos kunnen zijn? Ga ik voelen wanneer ik iets niet wil of wanneer ik een bepaalde voorkeur heb? Welke enge dingen ga ik tegenkomen of kom ik er wellicht achter dat ik er misschien best mag zijn?

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!