meisje in veld met zonnebloemen

In de bloei van mijn leven

Daar loop ik dan, daar waar de zon schijnt en de wind langs mijn gezicht blaast. Waar de blaadjes bijna zijn vergaan, maar er weer nieuwe blaadjes ontstaan. De nieuwe bloemen die groeien en mijn ogen zijn gericht op het gras waar een hond heen en weer rent. Ik blijf staan, want ik wil niet verder. Ik wil kijken naar de blijheid van de hond. Wat als ik die hond zou zijn? Met een stok in mijn mond heen en weer rennen van geluk. Nee, ik voel het niet.

Ik loop door en zie twee kinderen samen spelen in het zand. Met mijn ogen gericht op het kindje met blonde krulletjes en een tuinbroekje aan. ‘Hé, dat kindje lijkt wel op mij toen ik nog klein was’ gaat er door mijn hoofd. Niemand die mij begreep. Ik was nog jong. Door de wind wil ik verder lopen, want het is nog fris. 

Ik blijf staan bij een riviertje dat stroomt. Even blijf ik staan en sluit ik mijn ogen. Ik hoor de rivier stromen. Het geeft mij een klein beetje het gevoel van vrede. Vrede in mijn lichaam, maar ook in mijn geest. Vrede die ik al lang niet heb gevoeld, maar wel mis. Ik open mijn ogen en loop verder.

Er is in de verte een bankje waar ik ga zitten. De ochtend zond schijnt in mijn ogen. Met wat dichtgeknepen ogen kijk ik om mij heen. Ik kijk naar de narcis die voor mijn neus staat. Hij is wit met een oranje binnenkant. Mijn gedachten springen alle kanten op. Ik probeer mezelf wat bezig te houden. Ik adem diep in en een keer diep uit, maar mijn gedachten blijven komen. Gedachten zijn normaal, toch? Ik moet het er laten zijn, zeg ik hard op. 

Ik loop terug naar huis. Onderweg naar huis loop ik over een bruggetje dat wat kraakt onder mijn voeten. Bang dat hij doormidden breekt ben ik niet. Oude bruggetjes kraken wel vaker. Het geeft een apart gevoel dat die gedachten door mijn hoofd gaat. Die gedachte kende ik nog niet. 

Ik, ik heb nog een leven voor mij en ben nog geen oude krakende brug. Ik zit in de bloei van mijn leven, maar ik moet mezelf wel water geven om te blijven leven. Ik moet niet uitdrogen. Net zoals die ene bloem die ik vergeten ben water te geven gister. Ik moet mezelf water geven. Kracht en energie. Er moet voor mij gezorgd worden, maar dat moet ik zelf doen. 

Lees ook:

  • De sandwich van mijn leven

    Deze blog gaat in op seksueel misbruik. Lees deze blog niet als je weet dat dit niet prettig voor je is. Heb je behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met de luisterlijn. Hoewel het qua gezondheid nergens aan…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.