rennend meisje

In crisis door de crisisdienst

Ik heb vaker contact gehad met de crisisdienst. Hoewel dit meestal niet echt fijn is, hielp het uiteindelijk meestal wel. Eén keer was dit totaal niet het geval en liep het compleet uit de hand.

Ik was vrijwillig opgenomen op een gesloten crisisafdeling. Na vijf dagen vonden ze daar dat ik prima in staat was om naar huis te gaan, hoewel mijn ouders en ik (met veel moeite) aangaven dat het helemaal nog niet goed ging. Toen ik naar huis ging voelde het dan ook echt niet goed. Ik was boos, maar vooral ook teleurgesteld in de hulpverlening.

Eenmaal thuis ging het ook niet lang goed en mijn ouders en thuisbegeleidster besloten diezelfde avond nog de crisisdienst te bellen. Na zeker een uur wachten, stonden ze dan eindelijk aan de deur. Ze waren al redelijk geïrriteerd, omdat ze lang hadden moeten rijden om hier te komen. De psychiater ging het gesprek aan met mijn ouders. Ik wilde op dat moment helemaal geen contact. De psychiater deed meerdere pogingen om contact te zoeken met mij, maar ik reageerde nergens op. Ik kon merken dat hij daardoor steeds meer gefrustreerd raakte. Omdat hij (gelukkig) vond dat een opname niet de beste optie was, kwam hij met het voorstel extra medicatie voor te schrijven. Dat was het moment waarop het mijn moeder even allemaal teveel werd. Ze zei “Ja, stop er maar weer pillen in, dat is de oplossing…!”

Na deze reactie begon de psychiater volledig te flippen. Hij riep dat mijn moeder en thuisbegeleidster gevaarlijk waren, dat ze onmiddellijk het huis uit moesten en dat hij het allemaal beter wist, want hij was de psychiater. Daardoor hield ik het daar ook niet meer uit en wou ik hem het liefst een flinke klap geven. Gelukkig kon ik mezelf inhouden en in plaats daarvan rende ik helemaal overstuur het huis uit. Mijn thuisbegeleidster rende meteen achter me aan en mijn ouders beleven in discussie met de psychiater.

Omdat ik absoluut niet terug wilde naar huis ben ik, op blote voeten door de regen, samen met mijn thuisbegeleidster naar het volgende dorp gelopen. Als zij niet achter mij aan was gegaan, was het waarschijnlijk heel slecht afgelopen met mij. Mijn ouders zorgden er uiteindelijk voor dat de psychiater en verpleegkundige, die trouwens ook helemaal in shock was van de uitbarsting van de psychiater, het huis uit gingen. Die avond vergeet ik nooit meer.

Uiteindelijk hadden we na dat hele voorval wel een fijn moment samen, wat iedereen erg goed deed. Zo ontstond er dus toch nog iets positiefs uit de hele negatieve situatie.

Lees ook:

  • Wachten

    Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een…

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het…

  • Omgekeerde wereld

    Dossiers opvragen. Ik denk voor vele dsm'ers herkenbaar. Waarom? Voor mij persoonlijk geldt dat ik vaak 'vergeet' hoe dingen gegaan zijn, wat er gezegd is en ik wil 'controleren' of de hulpverlening wel open is…

3 reacties

  1. Ergens kan ik me de reactie van je moeder ook wel voorstellen. Zij ziet hoe moeilijk haar kind het heeft en wil een échte oplossing. Maar ja, medicijnen kunnen soms (tijdelijk) de enige oplossing zijn. Vreselijk hoe zoiets dan uit de hand kan lopen. Wel mooi dat er daarna een goed moment was met elkaar.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ongenode gasten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.