Imperfectie maakt je sterk

Succes en waardering

Mensen kennen mij als een vrolijke studente. Een creatieveling, een klusser, een avonturier, een harde werker. Iemand met een passie voor dieren. Een jonge meid die geniet van haar studie met kinderen, een toekomstig leerkracht. Veel mensen zien me als een levensgenieter, een kletskop en een lachebek. De woorden impulsief, doorzetter en perfectionist passen ook wel bij me. Deze kant van mezelf laat ik dan ook maar al te graag zien aan de wereld, mijn imperfecties verstopte ik. Ik wil succes hebben en ik wil gewaardeerd worden.

Dieptepunten

Maar zoals iedereen, heb ook ik mijn dieptepunten gehad in het leven. Ook ik heb tijden gehad waarin het me teveel werd. Het verleden heeft littekens bij me achtergelaten. Niet alleen littekens op mijn ziel, maar ook littekens op mijn lichaam. Jarenlang heb ik verschillende therapieën gehad; ik kreeg de ene na de andere behandelaar en de ene na de andere diagnose. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik onder andere ADD, chronische depressie en een eetstoornis had. Ik zocht constant waardering en bevestiging van andere mensen, want mezelf waarderen kon ik niet. Een gebrek aan acceptatie voor wie ik ben, zorgde ervoor dat ik niet meer kon zorgen voor mezelf. Integendeel, ik maakte mezelf kapot. De schijncontrole van de anorectische gedachten en automutilatie maakten deel uit van mijn veilige, maar kleine duistere wereldje.

Na jaren vechten, vallen en weer opstaan, ben ik nu sterker dan ik ooit ben geweest. Ik voel me intens gelukkig met wat ik heb en ik accepteer mezelf zoals ik ben, ook mijn imperfecties. Toch draag ik mijn verleden met me mee. Ik ben niet volledig hersteld, helaas zal dit ook nooit gebeuren.

Acceptatie

Ik wil verder gaan met het leven, kunnen genieten zonder telkens terug te gaan naar het verleden. Maar om dit te kunnen bereiken, moet ik mijn lichaam, met littekens en met imperfecties, ook leren accepteren. Het dragen van een korte broek is voor mij een enorme stap. Dikke witte strepen van het automutileren. Als die zichtbaar zijn, dan voelt het alsof mijn grootste geheim wordt blootgesteld aan de hele wereld. Toch besloot ik om een korte broek te dragen. Het is mijn lichaam en ook de littekens horen bij me. Ook al vind ik ze niet mooi, ze staan wel symbool voor de zware tijd die ik heb doorstaan.

Ik ben niet trots op wat ik heb gedaan, maar ik ben wel trots op de persoon die ik ben geworden. Alle ervaringen hebben me een rijker mens gemaakt. En juist het kwetsbaar durven opstellen door de imperfecties te laten zien in plaats van de wereld laten denken dat je leven perfect is, dat maakt je sterk.

2 Comments

  1. Lieve Eline, wat een mooie eerste blog heb je hier neergezet. Jij bent echt een van de personen waar ik iedere dag nog met veel bewondering over nadenk. Jij hebt zo diep gezeten, maar moet je nu eens naar jezelf kijken; je bent een super, maar dan ook super sterkte vrouw geworden die van haar verleden, haar kracht nu maakt. Heel erg mooi geschreven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.