opgesloten

Ik zit vast

Ik probeer mijn gevoelens op papier te krijgen. Iets wat normaal helpend is, alleen deze weken zit het niet mee. Mijn hoofd zit zo overvol. Ik probeer de juiste woorden te vinden, maar ik vind ze niet meer. Ik ben totaal uitgeput van de oorlog in mijn hoofd. 

Wanneer ik bijna stabiel ben, neemt de depressie me weer over. Totaal gevangen in het net van de depressie, met suïcidaliteit als gevolg. Mezelf niet meer veilig kunnen houden, waardoor gedwongen opname weer wordt in gezet. Voor de zoveelste keer beland ik op de crisisafdeling. Ik krijg er geen grip meer op. Ik ben levensmoe, echt levensmoe.

Ik weet even niet meer hoe ik mezelf back on track krijg. Ik durf dit keer echt te zeggen dat de vrolijke Bo weg is. Ik verlang naar een lichtpuntje. Ik wil heel graag leven, echt heel graag. Maar hoe zet ik de knop om van overleven naar leven? Ik weet het echt niet meer. Ik doe zo hard mijn best, maar voor nu lijkt het alleen maar averechts te werken. 

Ik ken vele diepe dalen en af en toe pieken. Je zou kunnen zeggen dat ik ondertussen de diepe dalen goed genoeg ken om er sneller weer bovenop te komen, maar helaas werkt dat niet zo. De diepe dalen lijken steeds zwaarder en heftiger te worden.

Ik ga je zoeken, Bo. De echte Bo. Ik beloof je weer terug te vinden. Het meisje met de sprankelde oogjes, het meisje dat graag bij haar dieren is, het meisje dat zich best oké kan voelen en bovendien het meisje dat geen suïcidale handelingen uitvoert.

Ik blijf zoeken, al moet ik bergen verzetten, ik ga de strijd met je aan. Hoor je het goed, depressiemonster?! Elke keer krijg je mij weer onderuit en daar ben ik nu wel eens een keer klaar mee. ik wil een normaal leven leiden. Ik wil weer kunnen functioneren in de maatschappij. Ik wil er weer bij horen. Ik wil weer thuis kunnen wonen en niet leven op een gesloten crisisafdeling. Ik wil rust in mijn hoofd. Ik wil mijn rust niet gaan vinden in de dood. 

Ik wil zo graag de dingen weer oppakken waarbij ik mij fijn voelde en die mij het gevoel gaven dat ik nuttig bezig was. Dinsdag en donderdag naar de zorgboerderij gaan, op vrijdagochtend vrijwilligerswerk in het dierenasiel doen en vooral weer thuis leven.

Het is een lange weg en ik ben zo bang voor de toekomst geworden. Hoe ziet mijn leven er over een jaar uit? Ik heb werkelijk geen idee of er überhaupt een toekomst is en als die er wel is, of ik dan eindelijk geen crisisopnames meer nodig heb voor mijn eigen veiligheid. Terwijl ik dit schrijf, springen de tranen in mijn ogen. Begrijp mij niet verkeerd: ik wil juist graag leven, maar niet meer op deze manier. Dat wil ik niet meer en als dit mijn toekomst is, weet ik niet of ik het ga volhouden. 

Ik weet dat er mensen verdriet zullen hebben als ik uit het leven stap, daar moet ik realistisch in zijn, ondanks dat ik het mezelf niet waard vind. Maar is het ook niet ergens egoïstisch als mensen je in leven willen houden terwijl je eigenlijk niet meer kunt? 

Ik ga zelf de strijd zeker nog aan. Ik heb al vele behandelingen gehad, maar er komen nog meer behandelingen aan en die wil ik een kans geven. En over een paar maanden komt misschien wel mijn allergrootste wens uit en daarvoor wil ik blijven strijden. 

Lieve jij,

Blijf strijden. Blijf vechten, je kan dit!!!!

Heb je zelf last van suïcidale gedachten of ken je iemand die hier last van heeft? Je kunt erover praten met de mensen van 113 Zelfmoordpreventie, te bereiken via 113.nl of 0900-0113.