Ik zit vast in mijn cocon

Al jaren zat ik vast als een rups in een cocon
Een cocon, waar het leven haar draden steeds strakker omheen spon
De cocon van het leven zat zo strak om mij heen
Dat zelfs het licht van de maan er niet meer doorheen scheen
Ik had het gevoel dat ik langzaam begon te stikken
Van het altijd maar, ja en amen knikken
Een ander stond bij mij altijd centraal
Ik vergat mezelf helemaal

Jarenlang ben ik gepest en gekleineerd
Werden etiketjes op me geplakt, wat me enorm heeft bezeerd
Haarfijn voelde ik aan wat er door anderen van me werd verwacht
En ik gaf ze alles wat ik had
Een stuk van mezelf raakte ik kwijt
Al lang voor mijn pubertijd
Jarenlang stond ik in standje overleven
Tot ik leeg was, ik wilde niet meer verder leven
Een einde wilde ik aan mijn leven maken
Zodat mensen, me niet langer meer kon raken 

Ik moest van mezelf een keuze maken
Hulp zoeken of nooit meer ontwaken
Nog één kans wilde ik het leven geven 
En nam ik een beslissing met angst en beven
Ik was zo bang dat mijn hulpvraag weer niet werd gehoord
Dan zou er niets anders over blijven dan zelfmoord

Ik ben bij de huisarts hulp gaan zoeken
Wekelijks moest ik haar gaan bezoeken
Ik wilde het zonder de hulp antidepressiva doen, als dat kon
Niet opnieuw wou ik vast zitten, in een cocon
Ik wilde voelen en alles beleven
Al zou dat gaan met pijn, verdriet, angst en beven
Heel onzeker en bang heb ik toen een volgende stap genomen
Om een psycholoog onder ogen te komen

Ik wilde eerst niet alles wat ik had meegemaakt vertellen
Bij hulp van een psycholoog kon ik me niets voorstellen
Ik schaamde me diep dat ik om hulp moest vragen
De stem in mijn hoofd zei dat ik niet zo moest zeuren en klagen
Stelde ik me niet gewoon aan?
Was er wel een reden om naar een psycholoog te gaan?

Ik kon mijn vertrouwen toch niet zomaar aan een onbekende geven
Ik was gewend om ik in mijn eentje te overleven 
Ik voelde me zo onzeker, kwetsbaar en naakt
Om zomaar te vertellen wat ik had meegemaakt
Stel dat hij me een aansteller zou vinden of me ook zou afwijzen
Ik voelde de angst, vanuit mijn maag omhoog rijzen

Van tevoren bedacht ik, ik ga niet alles wat er in mijn leven gebeurd is delen 
Dat is niet nodig en kan hem toch ook niets schelen 
Alleen over mijn donkere en zware gedachten ga ik vertellen
Maar na het eerste gesprek voelde ik al dat ik mijn plan moest bij stellen
Want vanaf dat allereerste eerste ogenblik
Was er met die totaal onbekende man, een bijzondere klik
Ik vond het lef, de moed en de kracht om open te zijn
Om te vertellen over mijn jeugd, de eenzaamheid, onzekerheid, mijn angsten en mijn pijn
Eindelijk was er iemand geïnteresseerd in mij
Mijn hart werd voorzichtig wat blij

Heel veel bijzondere, zware en emotionele gesprekken heb ik nu al met hem gehad
De impact van veel van deze gesprekken, heb ik grondig onderschat
In de jaren dat ik nu psychische hulp krijg, heb ik wel gemerkt
Dat ik mijn verleden, niet met een paar jaar therapie heb verwerkt
Het doet pijn, als de buitenwereld daar een oordeel over velt
Het voelt alsof ik me al die jaren heb aangesteld
Denken ze echt dat ik voor de flauwekul nog in therapie ben? 
Denken ze soms dat ik mezelf met deze gesprekken ‘verwen’?
Het is al jarenlang hard werken
Om stukje bij beetje mijn verleden te verwerken
Nog steeds hoor ik al die uitgesproken scheldwoorden
Die gaten in mijn ziel boorden
Een oordeel is door een ander is zo makkelijk gegeven
Maar wat weten ze eigenlijk over mij en mijn leven?

Zo vaak moet ik me voor mijn gevoel verantwoorden
Tegen makkelijk uitgesproken woorden
Mijn ontkiemende zelfvertrouwen wordt steeds weer opnieuw geknakt
Als ik klakkeloos weer een nieuw etiketje krijg opgeplakt
Al die etiketjes en oordelen doen me zo zeer
Mezelf verdedigen en uitleg geven doe ik al niet meer
Nee, ik ga niet voor de gezelligheid naar mijn psycholoog
Al ziet hij er niet verkeerd uit, vindt mijn vrouwenoog
Ik kan nog niet zonder zijn hulp
Van angst bij die gedachte, kruip ik al bijna weer in mijn schulp

Ze mogen allemaal wel een dag in mijn schoenen staan
Dan voelden ze mijn zware last en de onrust van mijn emotionele achtbaan
De pijn, verdriet en het gemis uit mijn kinderjaren
Ik wou dat ik ze er iets van kon laten ervaren
Mijn hechtingsprobleem is er ook zo een, die mogen ze best komen lenen
Net als de slaapproblemen en de lipoedeem in mijn armen en benen
De vermoeidheid en angst geef ik ze als cadeau erbij
Alles mogen ze wel hebben en voelen van mij
Beseften ze maar iets, van wat ik dagelijks voel en zie
Het voelt bijna als falen als ik zeg, ik ben al jaren in therapie
Alsof ik me moet schamen dat die hulp nog nodig is
Al die meningen doen zo zeer en zijn voor mij een ergernis

Ook nu anno 2019 is psychische hulp nog steeds een taboe
Men vindt het maar een ‘vaag’ gedoe
Jaren gaan praten om ‘beter’ te worden is toch raar
Maar als je jaren antidepressiva slikt heeft niemand een bezwaar
Pillen slikken is al lang oké en goed geaccepteerd
Maar jarenlang praten met een hulpverlener is blijkbaar ‘verkeerd’
Ik kies voor mezelf en blijf zolang het nodig is naar mijn psycholoog gaan
Tot het moment dat we samen zeggen het is klaar, ik kan er weer ‘alleen’ tegenaan

Ik blijf met hulpverleners praten
Tot het moment dat ik mijn cocon voorgoed achter me kan laten!
Ik ga de strijd met mijn verleden, angsten en problemen aan
Tot het moment dat mijn vleugels sterk genoeg zijn om ze alleen uit te slaan!

Wil jij dat dsmmeisjes ook in 2020 kan blijven bestaan? Steun ons dan met een donatie!

Lees ook:

  • opgesloten

    Ik probeer mijn gevoelens op papier te krijgen. Iets wat normaal helpend is, alleen deze weken zit het niet mee. Mijn hoofd zit zo overvol. Ik probeer de juiste woorden te vinden, maar ik vind ze niet meer. Ik ben…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer