Ik zink

Ik kijk op de klok. Het is nog maar 10 uur ‘s ochtends. De dag die voor me ligt lijkt een eindeloze marteling. De pijn die ik voel is jammerend en intens. Ik sop de koelkast, de douche, de wc, de keuken. Ik doe de was. Ik zorg dat ik bezig blijf. Zodra ik stop, val ik ten prooi aan die intense wanhoop.

Ik liep naar huis vanaf het station, bij gebrek aan een fiets. Drie zware tassen in mijn handen, hardwerkende spieren bij elke stap. Ik vond het oké. Ook dat leidde me af. In mijn hoofd raasde alles. Ik bedacht dat ik zou moeten werken of studeren. Toen bedacht ik dat dat niet lukt. Ik heb het geprobeerd, lang zelfs. Maar het ging echt niet. Rust bleek de enige optie. Die nam ik vervolgens en dat hielp enorm. Ik ging zienderogen vooruit. Dat zag ik zelf heus ook wel.

In mijn hoofd scrolde ik tijdens de wandeling toch door mogelijke studies en werk. De leukste banen en universiteiten verschenen op mijn netvlies, maar het liet me walgen. Ik voelde extreme weerzin. Weerzin jegens mezelf, alles wat ik niet doe, alles wat ik zou kunnen doen. Het voelde als een steen op mijn maag. Alsof ik letterlijk ziek werd van nadenken over het bestaan.

Daarna volgde de schaamte. De schaamte voor de weerzin. Ik ben intelligent, lichamelijk grotendeels gezond, heb veel meer energie gekregen dan ik had. Ik heb zo lang gedroomd om weer dingen te kunnen doen. “Als ik weer meer energie heb, dan ligt de wereld aan mijn voeten,” dacht ik altijd. Dan zou ik vol samengebalde, passievolle, vurige energie aan de start staan. Klaar om te leven.

Vandaag is zo’n dag. Ik zou mijn leven kunnen doen kantelen. Ik zou me kunnen verheugen op alles wat nog voor me in het verschiet ligt. Oriënteren op studies en banen, die ik nu nog niet aankan, maar in de toekomst wel. Ik zou zin kunnen hebben in de leuke uitdagingen die het me zou kunnen bieden. De mogelijkheden om te leren en te groeien.

Maar ik voel me alsof ik door het ijs ben gezakt. Ik kijk naar boven en zie het zwarte gat waar ik doorheen viel. Ik weet waar ik heen moet zwemmen om me uit het water te kunnen hijsen. Ik weet dat ik een goede zwemmer ben. Ik weet dat ik de kracht heb om mezelf te redden. Maar ik doe niks. Ik verstijf en ik zink en ik red mij niet. Ik voel alleen maar de extreme kou van het water, dat mijn vuur langzaam doet doven.

In theorie heb ik van alles in mijn mars. Ben ik die intelligente, welbespraakte vrouw in wie jij zoveel potentie ziet. Maar in de praktijk kan en wil ik even helemaal niets. Wil ik alleen maar, met al mijn zwaarte, steeds dieper wegzinken.

Lees ook:

  • meisje kijkt uit raam

    Ik zit net een blog te tikken waarin ik het over sinterklaasavond heb. Ik krijg meteen een steen in mijn maag. Wat als er iemand is die daar aanstoot aan neemt? Wat als er iemand is die vanwege de Pieten-discussie…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer