hondje

Ik word mama!

Ja, ik word vandaag mama. Niet schrikken, ik heb niet de afgelopen negen maanden een zwangerschap voor iedereen verborgen gehouden. Ik word mama van een blaffende viervoeter, Kate. Een driejarig meisje, geboren en getogen op een Grieks eiland, daar in de steek gelaten en nu – as we speak – in het vliegtuig onderweg naar Schiphol om vervolgens bij mij te komen wonen.

Al dagen, nee weken ben ik bezig om het huis in orde te maken. Ik heb hele gesprekken met kat Fleurtje en ik geloof dat ze door begint te hebben dat er iets heel erg gaat veranderen in huis. De hondenmand heeft ze overigens al wel geadopteerd – herstel – toegeëigend en ook het verplaatste etensbakje is geen probleem meer. De hondensnoepjes zijn lekker bevonden.

Maar ik ga mama worden vandaag

Ik vind het dood- en doodeng. Een kat adopteren? Geen probleem. Doen we. Ik snap katten, weet precies wat ze nodig hebben, wanneer ze een aai over hun bolletje willen en vooral wanneer niet. Een kat vergt weinig onderhoud. Met vers water, wat lekkere brokjes, een schone kattenbak, een aai en zachte plekjes om op te liggen, is ze tevreden. Een hond heeft meer nodig, die moet om te beginnen al een aantal keer per dag naar buiten.

Dat naar buiten gaan is trouwens de eerste aanzet geweest om over een hondje na te gaan denken. Ik ben tijdens mijn laatste depressie extreem aangekomen en schaam me voor mijn lichaam. Zo nu en dan is dat zo erg, dat ik helemaal niet meer naar buiten durf te gaan. Sociale angst 3.0 zeg maar. Ik voel me te lelijk om naar buiten te gaan.

Met Kate de Hond kan dat niet

Dan móet ik naar buiten. Beestje moet immers plassen en poepen en doet dat het liefste op een stukje gras. Ik heb geen tuin ter grote van een half park, dus zal toch echt mezelf in kleren moeten hijsen en gaan wandelen.

Het grote voordeel van me zo angstig voelen: ik cijfer mezelf compleet weg, alle angsten die ik heb worden onder tafel geveegd. Stel je eens voor dat iemand me afwijst (ja, ook honden vallen daaronder) omdat ik iets niet helemaal perfect doe. Stel je voor dat ik iets verkeerd doe en Kate de Hond me niet meer lief vind? Stel je voor dat ik iets doe wat niet goed is voor de hond en de hond daardoor ziek wordt? Nee, ik ga naar buiten. Hoe dan ook. En ik heb trouwens een grote, stoere sterke hond van wel tien kilo bij me die me zal beschermen tegen al die enge mensen buiten.

Angst is naar en ik heb zo nu en dan de neiging om toe te geven aan de angst en gewoon binnen te blijven. Mezelf een aantal dagen af te sluiten van de wereld, tot ik weer de moed heb hervonden om de wereld toe te laten. Met de hond kan ik me niet afsluiten en zal ik die angst iedere keer weer in de ogen moeten kijken, tot de angst verdwenen is. En als het niet verdwijnt, dan zo klein is geworden dat het geen belemmering meer is.

Fleur de Kat ligt inmiddels te spinnen aan mijn voeten

Ze heeft door dat er iets gaat gebeuren. Dat haar Trouwe Dienaar gespannen is, dus mijn tenen krijgen een extra wasbeurt. Zoals ook kittens een extra wasbeurt krijgen als ze bang zijn. Ik vind het fijn, zo’n poezenpluis die voor me zorgt. Ik hoop dat Kate de Hond het ook fijn gaat vinden als ik voor haar zorg. Ik hoop dat ze dat terugbetaalt in hondenliefde.

Lees ook:

  • De weg naar volwassenheid

    Volwassen zijn, wat houdt dat eigenlijk in? Ik dacht vroeger dat het automatisch zou gaan, wanneer ik eenmaal twintig was. Twintig klonk oud, de kennis die bij het volwassen zijn hoorde, zou vast vanzelf komen.…

  • meisje dat zich verstopt

    28 dagen geleden raakte ik in conversie en werd ik onheus behandeld door ambulancebroeders. Dit heeft er zo in gehakt dat ik al 28 dagen de deur niet alleen uit durf. 28 dagen waarin ik…

  • Mag de wereld even uit…?

    Geluidsoverlast Buiten is er een lawaai van jewelste. Al dagen achter elkaar. Eerst was het de compressor bij de achterburen waar er verhuisd of verbouwd wordt. Nu is het direct naast ons in de vorm…

2 reacties

  1. Heel veel plezier met je hondje Kate.
    Mijn Kaatje is een grote steun. Ze houdt van wandelen en geeft goed aan als het haar te lang duurt voor we naar buiten gaan. Daarbij is ze zo veel blijer als we gaan wandelen, ook daarna nog!
    Mensen letten ook niet meer op me, maar alleen op de hond. Ook dat is fijn.
    Het wandelen doet me goed. Het vele overgewicht is nog niet echt minder, maar ik beweeg me al veel makkelijker, losser.
    Als ik me niet lekker voel is ze er ook. Ze komt bij me liggen en houdt me in de gaten. Ze slaapt ook bij me in bed en ook dat helpt me… Alhoewel sommige mensen dat vies vinden…. Tja, ik dus niet….

    Ik wens je net zoveel plezier toe met jouw hond dan ik heb met de mijne.

    en hondengroetjes van Kaatje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.