vrouw kijkt schuin naar boven

Ik wil niet meer gek worden aangekeken door de zorg

Zeventien jaar geleden zat ik voor het eerst bij de huisarts, omdat ik elke maand opnieuw een cyclus doorging van twee weken waarin ik me goed voelde, en daarna twee weken waarin ik steeds meer psychische klachten kreeg. Ik had zelf het vermoeden dat het samenhing met mijn menstruatie-cyclus, maar volgens de huisarts kon dit niet. Dus werd ik doorverwezen naar cognitieve gedragstherapie….

Wat volgde was een herhaling van elke keer een tijdje therapie, me dankzij de therapie weer beter voelen, vervolgens een paar jaar zelfstandig doormodderen, om vervolgens weer vast te lopen. Een beetje moedeloos werd ik hier wel van. In die tijd heb ik ook de nodige diagnoses gekregen, waaronder sociale fobie, aanpassingsstoornis en depressie. Geen enkele van deze diagnoses voelde voor mij helemaal goed, maar wat ik dan wel had? Dat wist ik zelf ook niet. Het voelde nog het meest als een heel heftige vorm van PMS! Maar dat kon het dus niet zijn, volgens diverse artsen en therapeuten.

Toen kwam ik uiteindelijk vier jaar geleden bij een arts terecht die wel wist wat ik had: PMDD! Als ik PMDD probeer uit te leggen aan mensen noem ik het vaak maar PMS on steroids, maar eigenlijk is dat nog te mild uitgedrukt. Met PMDD is elke maand weer een verrassing waar ik last van ga krijgen; de ene maand heb ik weinig klachten, de andere heb ik last van paniekaanvallen en de derde maand wil ik zelfmoord plegen. Allemaal onder invloed van de schommelingen van mijn hormonen.

Gelukkig komt de wens om zelfmoord te plegen bij mij niet zo heel vaak voor, maar het is wel enorm beangstigend als je onder invloed van je hormonen opeens zulke gedachtes krijgt. Er hoeft ook niet echt een aanleiding voor te zijn; het ene moment gaat het prima, en het volgende moment wil ik niet meer verder leven. Behoorlijk bizar!

Ik merk ook vaak dat hulpverleners het maar moeilijk kunnen begrijpen. Als ik wekelijkse gesprekken heb, kan het de ene week lijken alsof de behandeling supergoed aanslaat, terwijl het een week later weer helemaal anders kan zijn. Dat dit allemaal gebeurt onder invloed van hormonen wil er vaak niet in, ondanks dat ik een diagnose heb.

Dat deze diagnose niet zo bekend is, zowel niet onder professionals als onder ons ‘gewone’ mensen, maakt het er niet makkelijker op. Hopelijk kan deze blogpost, en wellicht blogposts in de toekomst, daar verandering in brengen en hoeven andere vrouwen minder lang met deze klachten rond te lopen voor ze de juiste diagnose krijgen.