meisje achter bureau

Ik wil het en ik wil het niet

Deze blog gaat in op (gedachten over) automutilatie. Wil je na het lezen van deze blog met iemand praten? Neem dan contact op met vrijwilligers van de Luisterlijn.

Ik zit nu al een hele tijd aan mijn bureau. Niks te doen. Ik wil van alles doen en tegelijkertijd durf ik niet op te staan. Onder ‘van alles doen’ valt strijken, in de tuin werken, het eten voorbereiden, opruimen en mezelf pijn doen. En door dat laatste durf ik niet op te staan. 

Ik ben bang dat mijn benen me niet bij mijn klusjes brengen, maar bij de keukenla, waar de messen liggen.

Mijn verstand zegt dat ik niet zo moet zeuren, gewoon opstaan en aan de slag. Als ik bezig ben verdwijnen de negatieve gedachten weer naar de achtergrond. Dan gaat de tijd voorbij en is er straks weer iemand bij me voor wie ik me groot moet houden en die me uit mijn bubbel haalt. De negatieve stem fluistert dat ik het best even kan uitproberen. Die vraagt of ik niet nieuwsgierig ben hoe het voelt, zegt boos dat ik het toch niet durf, doorzetten, echt snijden. Dus dan kan ik het net zo goed even proberen, oefenen… Die zegt dat ik een zwakkeling ben en moet laten zien dat ik het wel kan. De angst houdt mij aan mijn stoel gekluisterd, net zo lang tot ik de moed vind om door te gaan met mijn dag. Of tot de omstandigheden me ertoe dwingen, doordat er iemand thuiskomt of ik de kinderen moet halen. 

Ik wil mezelf geen pijn doen en ondertussen wil ik niks anders. Ik wil er niet aan denken, maar mijn hoofd zit er vol mee. Mezelf pijn doen voelt als een rustmoment, als ontlading, alles voelen en tegelijk niks voelen. De onrust, schaamte, teleurstelling en boosheid op mezelf achteraf; het is op zo’n moment op de achtergrond. Het is alleen ik en mijn pijn. De mentale pijn die omgezet wordt in fysieke pijn. Maar daarna ben ik zo boos op mezelf dat ik het heb laten gebeuren. Ik ben teleurgesteld in mijzelf, ik schaam me voor mijn zieke gedrag. Steeds moet ik ernaar kijken met een mengeling van trots en schaamte. Ik heb het gedaan!

Ik zit nu al een hele tijd aan mijn bureau. Niks te doen. Mijn man roept me. Het wordt tijd om naar bed te gaan. De avond is voorbij, vanavond was niet de avond. Ik poets mijn tanden, doe een plasje en trek mijn pyjama aan. Ik kruip onder de dekens met een gevoel van trots en spijt.

Ik heb het niet gedaan.

Lees ook:

  • Pijn van het verleden

    Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof…

  • pexels photo 93017

    Ik ben zomaar op deze stoel gaan zitten. Misschien had iemand anders deze plaats wel willen hebben. Ik heb zomaar deze plek ingenomen. De verkeerde plek. Ik had beter niet kunnen komen. Anderen hadden mij…

  • Ik maak mezelf kapot

    Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Zorg voor jezelf en lees deze blog niet wanneer je denkt dat dit niet goed voor je is. Neem contact op met Sensoor als je behoefte hebt aan een…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.