dsmmeisjes
Kleren

Ik wil geen gevoelens, ik wil nieuwe kleren!

Is het gek dat ik soms gewoon even, heel even maar, wil toegeven aan alle rotgevoelens in mijn hoofd en mijn lijf? Gewoon ze echt wil voelen, hoe rot ook? Als je je hele leven niet hebt mogen voelen, het er niet mocht zijn, je direct hoorde: ‘kom op! Raap jezelf bij elkaar! Hoofd omhoog, positief denken!’ Heel lief bedoeld, maar het gevolg is wel dat ik voor mijn gevoel (haha) nooit mag voelen wat ik voel.

Het werkt blijkbaar nou eenmaal zo dat mensen er bewust of onbewust rekening mee gaan houden als weten dat je worstelt met gevoelens van minderwaardigheid, afwijzing en kritisch op jezelf zijn. ‘Dat kunnen we beter niet zeggen, daar kan ze niet zo goed tegen.’ Dan kun je honderd keer vertellen dat je juist die gevoelens wilt aanvechten, hoe pijnlijk soms ook, maar mensen worden voorzichtig. Ik probeer dan uit te leggen dat het niet erg is dat ik soms voel wat ik voel, dat het juist goed is voor me. Maar mensen worden er blijkbaar heel ongemakkelijk van. Dus ga ik in mijn geval enorm overcompenseren. Niets raakt me. In elk geval niet in het openbaar. Mijn lijf echter staat voortdurend onder hoogspanning. Alles doet pijn. En mijn gevoel verstopt zich nog meer. Met als gevolg hartkloppingen en een voortdurend opgejaagd gevoel.

Ik wil geen gevoelens, ik wil nieuwe kleren.😝

Maar dat is het net: ik wil wél gevoelens! Ik wil zo graag durven voelen wat ik voel. Voelen dat ik boos ben. Of bang. Of verdrietig. Of juist enorm blij. Intens gelukkig. Echter druk ik zo ongeveer alles weg, met als gevolg dat het er dan wel uitkomt, maar dan op een helemaal onhandig moment. Als iemand me feedback geeft en ik daar onzeker van word en me opeens dat kleine meisje van vroeger voel, reageer ik meestal of heel ijzig en arrogant, of door te gaan huilen.
Als een van mijn kinderen iets wil wat ik niet wil, en ik een besluit moet nemen, reageer ik soms zó boos! Niet omdat ik daadwerkelijk boos ben, maar omdat ik me onzeker voel: wat als mijn keus fout is en ik haar hele leven verpest? Als ik iets moet organiseren, en ik vergeet één ding, word ik zo bang. Wat zou ik graag gewoon ‘oh, dat ben ik vergeten, of, daar heb ik niet aan gedacht’ kunnen zeggen, maar ik wring me in allerlei bochten om me eruit te kletsen.

Als je een beetje in de schema’s zit, zie je hier al enkele naar boven komen. De schema’s waar ik het meest last van heb zijn de emotionele verwaarlozing, sociaal isolement/vervreemding en meedogenloze normen/overmatig kritisch. Ook mislukking, zelfopoffering, onderwerping en het ongedisciplineerde kind staan in ‘mijn’ rijtje. Ook de modi (manieren waarop ik reageer) zijn al herkenbaar. Willoze inschikkelijke, onthechte beschermer, veeleisende ouder en kwetsbare kind.

De hele dag ben ik nu in elke situatie aan het kijken en bedenken: hoe reageer ik op een situatie? Is dat een gezonde, volwassen reactie of zit ik lekker in een schema? Deze herkenning gaat al veel sneller na vier weken therapie en daarvoor acht weken e-modules.
Maar het is ook vermoeiend, confronterend en soms maakt het me moedeloos. Ik merk dat ik soms denk dat ik het maar beter op kan geven. Dat me dit nooit gaat lukken, op een natuurlijke manier gezond reageren. Tegelijk weet ik dat dat klopt, als ik nu opgeef. Dus we gaan (niet zo) vrolijk door, opgeven is ook in ggz-land eigenlijk geen optie.

5 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.