Ik wil een diagnose

Help me, ik wil een diagnose.

Ik ben Sophie. Ik ben al meer dan drie jaar in therapie en ik heb nog steeds geen diagnose. Drie jaar geleden was het duidelijk anorexia nervosa en twee jaar geleden een depressie. Maar ik heb het nooit echt officieel gehoord van mijn psychiater. Ik snap natuurlijk wel dat mijn psychiater niet iemand is die met diagnoses strooit, maar het is wel pijnlijk. In deze blog wil ik graag uitleggen wat ik bedoel, en wat mijn gevoel hierbij is.

Ik ben dus al jaren in therapie en ben een paar keer in een kliniek beland. Ik ben hersteld van anorexia, maar mijn strijd is nog lang niet over. Ik heb geen diagnose, maar mijn therapeute praat vaak over depressie en angst. Voor meer dan een jaar had ik daar geen probleem mee. Ik vond dat mijn (niet-officiële) diagnose goed bij me paste, en ik dacht er eigenlijk nooit over.

Twee jaar geleden werd ik in een andere kliniek behandeld dan die ervoor. Ik ben daar drie weken gebleven, en toen ik bijna werd ontslagen hebben ze mijn ouders verteld dat ze bijna zeker waren dat ik borderline had. Toen had ik geen idee wat het was, en ze hebben er verder niks over verteld. Ik zat daar maar met een nieuwe soort van diagnose maar niet helemaal. Het was heel lastig om te begrijpen. Toen ik terug ging naar mijn oude kliniek en therapeute hebben ze er twee minuten over gesproken en zeiden ze dat het niet waar was en dat borderline niet bij me paste. Ik vond zelf dat borderline juist wel goed bij me paste en ik herkende mezelf heel erg in sommige criteria. Maar ik heb niks gezegd, mijn ouders en therapeute vonden het maar onzin dus heb ik het ergens in mijn brein verstopt en heb geprobeerd het te vergeten.

Maar in de laatste 6 maanden is er veel gebeurd en denk ik er steeds meer aan. Ik krijg een soort van hallucinaties als ik heel gestrest ben, ik kan euphorisch zijn en opeens voel ik me dan heel down, mijn relaties met vrienden zijn heel chaotisch… Zoals je het al had geraden zijn dit allemaal criteria van borderline. Maar mijn psychiater zegt altijd maar dat het door de angst komt. Ik ben geen dokter, ik weet niet of ik borderline of iets anders heb, maar ik ben uitgeput. Ik ben uitgeput omdat ik al jaren tegen depressie en angst strijd en dat dit helemaal niet als depressie of angst voelt. Maar ik durf niks te zeggen, omdat “dokters het beter weten” (toch?). Ik weet niet of het zou helpen, maar een diagnose krijgen zou denk ik wel heel wat dingen uitleggen.

Ik vind deze blog schrijven heel moeilijk, omdat het zo misschien lijkt of ik een aansteller ben die een diagnose wil omdat ze dan “zieker” is dan anderen of zo. Maar geloof me, dat is het laatste wat ik wil. Ik wil alleen begrijpen wat mij overkomt, en het voelt alsof ik al jaren achteruit ga en tegen de foute demonon strijd. Ik ben hopeloos en ik hoop alleen dat een diagnose mij zal helpen verder het leven in te gaan en te vechten. Help me, ik wil een diagnose.

10 Comments

  1. Hee Sophie,
    Allereerst superstoer dat je geschreven hebt! πŸ™‚ Ik kan me heel goed voorstellen dat je op zoek bent naar een diagnose. Echter denk ik wel dat diagnostisering niet altijd absoluut is. Als in: niet elke psych zal dezelfde diagnose geven en ze zijn het onderling vaak oneens. Als jij je herkent in borderline, zou ik zeggen: zoek alle info die je kan vinden en haal eruit wat werkt voor jou! Ik heb heel veel gehad aan het boek ‘Borderline’ van Jaap Spaans en Erwin van Meekeren en dat terwijl de diagnose borderline bij mij ook niet helemaal zeker is.
    Succes en liefs!
    Rivka onlangs geplaatst…Kerst, we moeten pratenMy Profile

    1. Hey!! Dankjewel πŸ™‚
      Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, dat diagnostisering niet absoluut is, ook omdat iedereen een andere ervaring heeft.
      Ik probeer inderdaad info te zoeken, en ik ga in januari misschien naar een nieuwe psycholoog, hopen dat hij me kan helpen!

  2. Mara

    Ik wist zelf zeker dat ik Borderline had, maar moest ook lang wachten op een diagnose. Die tijd kan heel onzeker zijn, omdat je je af blijft vragen ‘wat er mis is’. Verdiep je goed in borderline en kijk (alleen of samen met iemand die je goed kent) of je denkt dat dat is waar je last van hebt. Misschien kun je een test aanvragen? Als je je niet gehoord voelt, is een andere psychiater misschien een idee. Ik wens je heel veel sterkte en geluk, Sophie.

    1. Hey Mara,
      Ik ben dus in die periode waar ik bijna zeker ben dat ik borderline heb, maar ik durf er niet over te praten omdat ik bang ben voor de reacties van mijn behandelaren. Hier in Frankrijk kan je volgens mij geen tests aanvragen… Dankjewe voor je lieve reactie xx

  3. Ik denk dat je ouders / psycholoog je wilt beschermen van het stigma dat, trouwens echt helemaal onterecht, aan het woordje borderline kleeft. Dat is lief bedoeld, maar helpt je natuurlijk voor geen meter.

    Lieve Sophie, je lijdt aan een paar van deze criteria, of het een naam mag hebben of niet. Dat kun je heel serieus nemen. Als je behandelaren dat niet doen zou ik gaan voor andere behandelaren. En als angstige weet ik hoe zwaar dat is, maar soms moet het.

    Ik heb trekken van de halve dsm en ik geloof niet dat er een antwoord zit in een diagnose, al hoop ik dat dat jou rust zou geven. Ik geloof wel, echt heel erg, in iemand die jou en al je problemen en trekken ziet. Dat is vrijwel altijd groter dan iets onverklaarbaars als angst en depressie.

    Je wilt serieus worden genomen met je gevoelens, met de last die je er van hebt en als ik het zo lees doet niemand dat. Niet de mensen van de kliniek die je ouders vertellen over een mogelijke diagnose, maar jou niet. Niet je therapeut die daar vervolgens niets mee doet. Niet je ouders die het verder aan de behandelaren overlaten. Ik vind het schokkend dat niemand je ziet. Ik hoop dat het beter wordt, zo niet, we zien je, hier.

    Dokters weten veel, maar als het over jou gaat, nooit, nooooooit, beter.
    Anne onlangs geplaatst…Glimpen en vlagenMy Profile

    1. Ten eerste, heel erg bedankt voor je lange reactie, het geeft me moed en hoop voor de toekomst. Ik denk inderdaad dat ik andere behandelaren ga zoeken, hoewel dat in Frankrijk niet makkelijk is.
      Ik denk inderdaadniet dat een diagnose DE oplossing is voor alles, maar ik voel me inderdaad niet begrepen en het is alsof niemand me serieus neemt.
      Nogmaals bedankt Xx

  4. Er zal wel ergens in je dossier een diagnose staan, in Nederland is dat in ieder geval verplicht om vergoeding te krijgen van de verzekering. Waarom je geen diagnose borderline hebt? Deze mag eigenlijk pas gesteld worden als je minimaal achttien bent. Dit geldt overigens voor alle persoonlijkheidsstoornissen.

    Weet ook dat je – behalve dat je je nu gewoon rot voelt – je ook nog eens puber bent. Dat levert op zichzelf al een hoop gedoe op en dan helpt het absoluut niet dat je een eetstoornis hebt ontwikkeld of depressief of angstig bent.

    Onthoudt een ding: als je door blijft gaan, gaat het uiteindelijk beter. Met heel veel psychische dingen, zal het juist eerst een stuk rotter voelen, voordat je je beter gaat voelen. Maar het komt. Echt waar. Ik ben al iets wat jaren langer bezig, maar wees juist blij dat je zo jong al heel hard aan de slag bent. Scheelt later een hoop gezeik, geloof me.

    Het komt goed, rustig aan, blijf geloven dat het goed komt en dat die diagnose borderline er niet is, klopt. Het kan namelijk nog niet, domweg omdat je nog even te jong bent.
    Laura onlangs geplaatst…Schuilen bij jouMy Profile

    1. Wow ik heb bijna tranen in mijn ogen, dankjewel voor je reactie!!
      Ik woon in Franrkijk, dus volgens mij is het een beetje anders maar ik weet dus niet wat er in mijn dossier staat. Ik wist niet dat je 18 moest zijn om een diagnose borderline te krijgen!
      Ik blijf vechten, en ik probeer dus ook tegen mezelf te zeggen dat ik er sterker uit ga komen, en dat is alleen maar positief. Liefs, Sophie

      1. Graag gedaan. En euhm… probeer niet te vechten, dat kost eindeloos veel energie, maar het juist te accepteren dat het er is. Dan kun je het loslaten. Buiten dat, als je vecht, blijf je dingen voeden, dus kan het blijven bestaan. Wat je niet voedt, kan ook niet groeien en zal uiteindelijk sterven. Dat geldt dus ook voor gedachten.

        De hele dag vliegen er allemaal gedachten door mijn hoofd die niet heel erg prettig zijn – om het even zacht uit te drukken. Jarenlang heb ik geprobeerd er tegen te vechten, waardoor ik regelmatig in een discussie met mezelf verzandde. Niet handig. Nu laat ik ze er gewoon zijn, hooguit merk ik het even op “Oh ja, daar is er weer zo een” en ga verder met wat ik aan het doen was. Zodra ik ga vechten, weet ik al dat de avond eindigd in een dikke vette vreetbui. Dus nu laat ik het er gewoon zijn. “Ok, ik vind mezelf dus een gigantische nul. Prima, dan nu lekker verder met boodschappen doen”

        Ik geef toe, het is niet zaligmakend, het is ook een stuk moeilijker dan het lijkt, maar het kan dus wel.

        Wat betreft persoonlijkheidsstoornissen en waarom dat niet mag voor je 18de? In de puberteit wordt je persoonlijkheid nog gevormd, ben je bezig met het vinden van een eigen identiteit en dat duurt tot ergens begin 20. Pas als duidelijk is dat er daarin dingen niet goed zijn gegaan, is er prake van een persoonlijkheidsstoornis. Er kan natuurlijk wel sprake zijn van gedrag wat nu niet goed is en daar kan je natuurlijk wel aan werken.

        Wat mij trouwens enorm heeft geholpen met het accepteren, is yin yoga. Dat kun je zien als een soort van mindfulnes, maar dan ben je actiever met je lichaam bezig. Je ligt/ zit constant in nogal ongemakkelijke houdingen en het gaat er dan om dat je het ongemakkelijke gewoon lekker laat zijn.

        Je kan het! Stapje voor stapje, dag voor dag.
        Laura onlangs geplaatst…“Het spijt me”My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.