Ik wil een diagnose

Help me, ik wil een diagnose.

Ik ben Sophie. Ik ben al meer dan drie jaar in therapie en ik heb nog steeds geen diagnose. Drie jaar geleden was het duidelijk anorexia nervosa en twee jaar geleden een depressie. Maar ik heb het nooit echt officieel gehoord van mijn psychiater. Ik snap natuurlijk wel dat mijn psychiater niet iemand is die met diagnoses strooit, maar het is wel pijnlijk. In deze blog wil ik graag uitleggen wat ik bedoel, en wat mijn gevoel hierbij is.

Ik ben dus al jaren in therapie en ben een paar keer in een kliniek beland. Ik ben hersteld van anorexia, maar mijn strijd is nog lang niet over. Ik heb geen diagnose, maar mijn therapeute praat vaak over depressie en angst. Voor meer dan een jaar had ik daar geen probleem mee. Ik vond dat mijn (niet-officiële) diagnose goed bij me paste, en ik dacht er eigenlijk nooit over.

Twee jaar geleden werd ik in een andere kliniek behandeld dan die ervoor. Ik ben daar drie weken gebleven, en toen ik bijna werd ontslagen hebben ze mijn ouders verteld dat ze bijna zeker waren dat ik borderline had. Toen had ik geen idee wat het was, en ze hebben er verder niks over verteld. Ik zat daar maar met een nieuwe soort van diagnose maar niet helemaal. Het was heel lastig om te begrijpen. Toen ik terug ging naar mijn oude kliniek en therapeute hebben ze er twee minuten over gesproken en zeiden ze dat het niet waar was en dat borderline niet bij me paste. Ik vond zelf dat borderline juist wel goed bij me paste en ik herkende mezelf heel erg in sommige criteria. Maar ik heb niks gezegd, mijn ouders en therapeute vonden het maar onzin dus heb ik het ergens in mijn brein verstopt en heb geprobeerd het te vergeten.

Maar in de laatste 6 maanden is er veel gebeurd en denk ik er steeds meer aan. Ik krijg een soort van hallucinaties als ik heel gestrest ben, ik kan euphorisch zijn en opeens voel ik me dan heel down, mijn relaties met vrienden zijn heel chaotisch… Zoals je het al had geraden zijn dit allemaal criteria van borderline. Maar mijn psychiater zegt altijd maar dat het door de angst komt. Ik ben geen dokter, ik weet niet of ik borderline of iets anders heb, maar ik ben uitgeput. Ik ben uitgeput omdat ik al jaren tegen depressie en angst strijd en dat dit helemaal niet als depressie of angst voelt. Maar ik durf niks te zeggen, omdat “dokters het beter weten” (toch?). Ik weet niet of het zou helpen, maar een diagnose krijgen zou denk ik wel heel wat dingen uitleggen.

Ik vind deze blog schrijven heel moeilijk, omdat het zo misschien lijkt of ik een aansteller ben die een diagnose wil omdat ze dan “zieker” is dan anderen of zo. Maar geloof me, dat is het laatste wat ik wil. Ik wil alleen begrijpen wat mij overkomt, en het voelt alsof ik al jaren achteruit ga en tegen de foute demonon strijd. Ik ben hopeloos en ik hoop alleen dat een diagnose mij zal helpen verder het leven in te gaan en te vechten. Help me, ik wil een diagnose.

Lees ook: