Ik-wil-dood-dagen

Trigger warning: Deze blog gaat in op suïcidale gedachten. Raadpleeg www.113.nl in geval van psychische nood.

Soms sta ik op en begint mijn hoofd direct tegen me te praten. “Jij bent echt een stom rotwijf.” “Je kan helemaal niks.” “Je doet alles verkeerd.”
Deze uitroepen worden bijna altijd opgevolgd door “Ik wil dood ik wil dood ik wil dood”. Deze mantra kan de hele dag blijven hangen.

De eerste keer dat al deze gedachten door mijn hoofd spookten, schrok ik nog.
Ik ging me afvragen of ik echt dood wilde. Ik dacht dat ik gek was geworden. Ik was bang dat mijn gedachten me zouden overnemen en ik het slachtoffer zou kunnen worden van de eerste de beste gunstig passerende trein.

Maar in de loop van de tijd wende het. Het ge-ik-wil-dood verdween naar de achtergrond als het gezoem van een mug. Het is er, het is irritant en je wil het eigenlijk weg hebben. Maar daadwerkelijk dood ga je er niet van.

Af en toe praat ik wel eens tegen die zwarte stemmen in m’n hoofd. “Oooooh, wordt het zó’n dag” of “Ja, ja, ja, ik heb je wel gehoord.” Het relativeert en benadrukt mijn afstand tot wat ze zeggen. Ik vind al die dingen niet; er iets iets in mij wat het allemaal roept. Ik hoef er niks mee.

Maar op sommige dagen is dit lastiger. Dan ben ik bang voor mezelf en mijn impulsen. Bang om in een vlaag van verstandsverbijstering toch een verkeerde, fatale move te maken. Dan durf ik niet naar dat ene flatgebouw te kijken tegenover mijn huis. Niet aan de rand van het perron te staan. Ik ben bang voor die milliseconden waarin een gedachte een handeling kan worden. Eentje die ik nooit meer terug zou kunnen draaien.

Gelukkig heb ik die dagen maar zelden en kan ik er inmiddels met mensen over praten. Ik heb een groep vrienden die allemaal de ik-wil-dood-dagen wel kennen. Het is zo goed en helpend om uit te kunnen spreken dat je het even helemaal niet ziet zitten. Als het out in the open is, heeft het minder kans om in mijn hoofd te gaan woekeren en te vervormen tot een compleet plan. Zolang ik een lijntje houd met de buitenwereld, is het lastiger er echt uit te stappen.

Vandaag zei een vriendin dat ze al de hele dag dood wil. Ik schrik daar niet van, maar voel op zo’n moment vooral mededogen en herkenning. Ik steek haar een hart onder de riem, maar raak niet in paniek. Dit doe ik ook omdat ik deze reactie zelf fijn vind. Op het moment dat iemand totaal over de zeik raakt als ik hierover vertel, wordt de drempel om het de keer erna te vertellen een stuk hoger.

Denken aan de dood hoeft namelijk in mijn geval niet altijd te duiden op concrete plannen. Vaak is het gewoon zo dat ik het leven even enorm zwaar vind en het liefst niks zou willen voelen. ‘Dood willen’ is dan een synoniem voor het definitief willen beëindigen van nare gevoelens. Maar het denken aan de dood is niet meteen een teken dat ik ook daadwerkelijk suïcide wil plegen.

Toch is het goed om niet té laconiek te reageren als iemand zegt dood te willen. Want zoals ik zelf al benoemde, kan deze wens ook in een verloren milliseconde worden uitgevoerd en hoeft het niet altijd tot in detail uitgedacht te zijn. Maar er zijn ook mensen die juist zeer doordachte, concrete plannen hebben. Kortom: Het is echt een goede zaak om er gewoon naar te vragen bij iemand, zodat je weet in hoeverre iemand echt in gevaar is en welke hulp er nodig is. Neem het te allen tijde serieus.

Mij heeft het in ieder geval enorm geholpen om erover te praten. Al deze gedachten kunnen namelijk zo beangstigend zijn als ze eenzaam in mijn hoofd rondspoken. Hulp zoeken bij een psychiater en de gedachten benoemen bij vrienden heeft me lucht gegeven. En ervoor gezorgd dat de ik-wil-dood-dagen in al hun zwaarte toch wat lichter zijn geworden.

Wil jij weten hoe je het beste met iemand die suïcidale gedachten heeft kunt praten? Lees hier de tips van 113.nl.

5 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.