Ik-wil-dood-cocktail

Ik wil niet dat het dit met me doet. Ik wil niet gaan van een ontspannen avond naar: “ik wil dood”, door een goed bedoelde vraag. En ik wil helemaal niet dood, maar mijn gevoel zegt van wel. Ik voel me waardeloos, lelijk, ongewild, diep triest, misselijk.

Het is een mix van chaos in mijn kop. Een soort blender die een giftige cocktail maakt. En ik krijg hem niet uit. Ik kan er niet bij. De knop is stuk en de blender gaat maar door, gooit er maar weer meer ellendige zooi in. De ik-wil-dood-cocktail. Hoofdingrediënt is niet-goed-genoeg.

De trigger is mijn man die, terecht, zijn zorgen uitspreekt. Wel op zijn onbeholpen autistische manier, maar ik weet dat het zorgen zijn. Na wat voorzichtig inleiden vraagt hij of ik wat aan mijn gewicht ga doen. Toevallig had ik vandaag op de weegschaal gestaan en er alweer twee kilo bij gezien. Nou werd ik daar eerder niet warm of koud van. Het schommelt altijd wel een paar kilo heen en weer. Maar de laatste tijd komt er alleen maar bij.

Mijn kleren zitten vervelend strak en mijn conditie is om te huilen. Afgelopen weekend ben ik met mijn dochter de stormbaan van de zeskamp overgeklommen en ik had het er knap benauwd van. Een van mijn medicijnen verlaagd mijn bloeddruk. En met de jaren wordt het stofwisselingssysteem er ook niet vlotter op, dus ik snap best waar het vandaan komt. Ik heb me ook al wel voorgenomen te gaan sporten, maar ik krijg het nog niet echt voor elkaar. Ik heb een hekel aan het benauwd hebben en in het begin zal ik daar toch echt doorheen moeten.

Lang leve de vermijding. Ik had mijn hoop gezet op de dagbesteding, waar ik ook zou kunnen sporten, als goede stok achter de deur. Dat begint binnenkort. Ik ben ook al meer gaan fietsen. Maar voor nu voel ik me even knap waardeloos. Door die ene opmerking. En mijn hoofd kan het relativeren, maar mijn gevoel heeft alle hoop laten varen. Voor mijn gevoel hoeft het allemaal niet. Ik ben het toch niet waard.

De mixer maakt zijn giftige cocktail en ik kan het nu niet stopzetten. Ik weet dat ik heftig reageer, maar mijn gevoel neemt de overhand. Tot de volgende emotie dan. Ik hoop dat die snel komt.

2 Comments

  1. Pfoeeeh, zo herkenbaar wat je schrijft!! Die ik-wil-dood-cocktail is er een die geregeld voorbij komt door om het even wat… Ik hoop dat je in je ‘gevecht tegen de kilo’s’ mild voor jezelf kunt zijn. Het hoeft niet allemaal nu en perfect. 😉 liefs

  2. Madelief

    Dankjewel! Liever nog gisteren hè?! Maar mezelf op de kop geven wat er gisteren wel of niet gebeurde schiet natuurlijk helemaal niet op… Dat zijn wel heerlijke cocktail ingrediënten overigens. Perfectie heb ik na twee zwangerschappen wijselijk opgegeven (hangbuikzwijntjes zijn ook schattig). Nou nog weer een paar stappen vooruit naar; “het is wel weer fijn om fitter te zijn!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.