moeder met zoon

Ik wil beter worden voor mijn zoon

Ik ben Sanne, ik ben 38 jaar en woon samen met mijn vriend en mijn zoontje van 5 jaar dat gediagnosticeerd is met autisme.

Ik ben al jaren in therapie, waaronder schematherapie. Ook heb ik meerdere keren mijn trauma’s proberen aan te pakken. Helaas zijn mijn vermijdingsstrategieën te diep geworteld in mijn systeem. Dit houdt bij mij in dat ik niets voel en ondermijnend gedrag kan vertonen. Ik kan enorm kattig en gemeen zijn als mijn therapeut of vriend iets te dichtbij komt. Ook lach ik veel weg en ik gebruik het ‘alles gaat goed’-zinnetje veel.

In 2006 werd ik ook opgenomen vanwege mijn boulimia. In 2008 overleed mijn moeder na een heftig en kort ziektebed. Met haar had ik een sterke band, maar nu weet ik dat het een te sterk symbiotische relatie was. Mijn moeder had ook psychische problemen. Ook al deed ze nog zo haar best en was ze nog zo lief en warm, ik was toch altijd bang voor haar en ik zorgde voor haar. Hierdoor ontwikkelde ik anorexia, wat in de jaren daarna met therapie op en af ging. Dan weer aankomen, dan weer afvallen… etc.

Momenteel ben ik extreem zwaar en eet ik ongezond. Ik heb geen eetbuien, maar het gaat niet zoals het moet. Het is een soort niet mogen van mezelf. Mijn zelfbeeld is verschrikkelijk. Ik schaam me voor mijn uiterlijk. In therapie probeer ik mijn jas aan te houden of mijn tas op schoot te houden. Iets wat mijn therapeut niet accepteert omdat dit mijn ondermijnende kant is en deze is erg destructief.

Ik ben gediagnosticeerd met borderline persoonlijkheidsstoornis en ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Daarbij heb ik PTSS door vroegkinderlijk trauma. Ik ben heel lang misbruikt. Deze beelden/herbelevingen kreeg ik ineens, een jaar of tien geleden. Ik kan er niet over praten. Ik verstijf of raak onthecht.

Om dit te kunnen verwerken zonder te vermijden ben ik aangemeld bij Psytrec. Het is nu wachten op de intake. Daarna ga ik weer bij mijn oude therapeut verder. Ik ken hem al heel lang en toch blijf ik bang voor afwijzing en durf ik mezelf niet te laten zien. Toch voelt hij als vader en moeder en leert hij mij hoe een normale opvoeding moet zijn. Hij geeft grenzen aan en spreekt me aan op mijn gedrag.

Aangezien ik een zoontje heb, soms erg onzeker ben en niet weet of ik het goed doe, moet ik nu doorzetten – voor hem – bij Psytrec. Ik ben bang, alleen en angstig. Mijn therapeut is lang op vakantie en mijn relatie loopt stroef. Maar ik hoop en durf te hopen dat ik in opname kan verwerken wat echt nodig is. Dat ik mag zijn wie ik ben, zonder masker. Zonder enorme angsten. Zonder copingmechanismen. Dat ik hulp mag durven vragen, kwetsbaar mag zijn.

Ik heb een chronische depressie en heb jarenlang een antidepressivum geslikt, met goed resultaat. De laatste jaren voel ik meer achteruitgang, daarom zijn mijn psychiater en ik al meerdere keren met nieuwe antidepressiva gestart. Tot nu toe hebben we geen goede gevonden, maar deze week start ik met een nieuwe.

Voor mijn zoon wil ik beter worden. Voor mezelf komt nog wel, hoop ik. Ik heb er vertrouwen in, maar de angst zit er ook vaak. Toch weet ik dat dit de kans is op herstel en verwerking van een enorm heftig trauma, waar ik niet over kan praten omdat het te diep is weggestopt.

Ik hoop zo iets van mezelf te hebben bloot gegeven, misschien té veel… Of misschien is dit de eerste stap van kwetsbaarheid mogen tonen.

Lees ook:

  • Als het lente wordt, dan… smelt m’n depressie echt niet

    “Als het eenmaal lente is, dan voel je je vast beter” Inmiddels durf ik te stellen dat dit één van de meest idiote uitspraken is, die je kunt doen tegenover iemand met een depressie en/of andere…

  • Vermoeidheid

    Een angststoornis hebben is zwaar. Het is ontzettend vermoeiend te moeten vechten elke dag weer tegen alle stoornissen en trauma's. Een uitputtingsslag die bijzonder weinig nut lijkt te hebben. In hoeverre weegt het 'winnen' op…

  • Domme fout, zwarte gevolgen

    Onderstaande blog gaat in op een persoonlijke ervaring met antidepressiva. Op zoek naar objectieve informatie over antidepressiva? Kijk op antidepressiva.nl Ik heb een week lang maar een halve dosis antidepressiva geslikt. Dom dom! Het is…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.