Ik was erbij

We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik er in hun ogen niet was. Ze zeiden mij te zien, maar hun eigen schaduw viel over mij heen. Ze hielden van me, onvoorwaardelijk. Maar eerst moesten ze zichzelf redden. Ook al was dat ten koste van mij.

Dus liep ik, rende ik, strompelde ik achter hen aan. Ze droegen oogkleppen, dachten dat ze leefden. Maar ik wist dat ons leven een vlucht was. Onder de oppervlakte borrelde het. Ik wenste dat het zou ontploffen, dat er niets over zou blijven. Alleen lege, vruchtbare grond om alles opnieuw vanaf het begin op te bouwen. Een degelijk bouwwerk zonder rot en toxische invloeden.

Ik moest mee in hun grillen. Ik raakte aan alle kanten beschadigd, maar was nog teveel afhankelijk. De dag dat ik kon gaan, ging ik vrijwel direct. Ik scheurde me los, stortte zelf in. Herpakte me. Het is niet makkelijk om weer op te staan nadat je bent gevallen. Maar jarenlang voelen dat het einde nabij is zonder dat het ooit komt, vond ik misschien nog wel zwaarder.

Nu kijk ik terug op het verhaal dat zij voor me geschreven hebben. Ik zie mijn verhaallijn er als een rode draad doorheen lopen, maar vraag me af wat zij zien als ze eraan terugdenken. Herinneren ze zich überhaupt nog dat ik bestond? Dat ik bij alle worstelingen betrokken was, alle angst meevoelde, alle woede, al het verdriet? Dat de keuzes die zij maakten voor zichzelf ook directe impact hadden op mij?

Ik besef voor het eerst in mijn leven dat mijn rol in het geheel van waarde is. Dat ik aandacht mag vragen voor wat ik toen voelde. Dat het destijds niet gezien is, maar wel alsnóg gezien mag worden. Dat ze me niet hadden moeten vergeten. Omdat ik erbij was, al die tijd. En even belangrijk had moeten zijn als zijzelf.

7 Comments

  1. Mooi verwoord, Pip. Ik vind het naar om te lezen hoe je niet gezien bent, terwijl je erbij was. Dat lijkt me een soort van ‘onzichtbaar’ voelen. Onzichtbaar en machteloos.

    Fijn (en pijnlijk tegelijkertijd voor jou) dat je inmiddels kan inzien dat het nooit zo had mogen gebeuren en dat jij het verdient om gezien te worden. Je mag er zijn, je mag aandacht vragen voor wat je gevoeld hebt en voor wat je nog steeds voelt.

    Ik hoop voor je dat je wordt gezien, maar je wordt hier in ieder geval alvast gelezen. <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.