Ik voel, ik voel, wat jij niet ziet

Ik voel, ik voel, wat jij niet ziet

Er zijn wat blogloze weken voorbij gegaan. Ik heb niet gelezen of geschreven. Aan de ene kant een goed teken, want ik ga schrijven als ik me kut voel. Aan de andere kant voelde ik me wel kut, alleen was dat lichamelijk en niet zozeer in het koppie. Maar voor de buitenwereld komt het op hetzelfde neer: je ziet niets aan mij. Ik heb geen arm of been in het gips. Ik loop niet mank of met krukken. Ik heb geen grote pleister op m’n voorhoofd. Nee hoor, niets te zien. Dus: niets aan de hand. Toch?

Iedereen hier weet hoe lastig het is dat onze strijd niet te zien is. Natuurlijk wil je geen t-shirt aan met je diagnose(s), maar dat je omgeving niet snapt waarom je iets de ene dag wel kan en de andere niet; dát is shit. Dat is het moeilijke van o.a. depressie. En vergelijkbaar is de strijd met chronische pijn. Een lichaam dat zichzelf ziek maakt. De ene dag werk ik me een slag in de rondte en heb ik ‘s avonds nog de energie om uit eten te gaan of een drankje te doen. De volgende dag kan het niet eens opbrengen om onder de douche stappen, omdat m’n lijf zo’n pijn doet.

Ik ben voorzichtig aan begonnen met iets eerlijker zijn als mensen vragen hoe het met mij gaat, want “ja hoor, prima” doet vermoeden dat ik geen pijn heb. Maar ik heb het wel. En ik ben het zat dat ik het moet verbergen, omdat ik het gevoel heb dat ik dan klaag en dat mensen de waarheid toch niet willen horen. Maar fuck it. Nee, het gaat niet goed. M’n lijf doet zeer. Ik heb meerdere dagen per week verschrikkelijke hoofdpijn. Ik kan m’n benen niet meer normaal scheren onder de douche, omdat m’n heupen branden zodra ik m’n been hoog probeer te houden. M’n nekspieren zitten muurvast. M’n darmen zijn enorm van slag door de hormooninjecties. De endometriose lijkt soms gaten te branden in m’n buik. Ik ben lichamelijk uitgeput, omdat er zoveel in m’n lijf aan de hand is, dat iedere dag voelt als een marathon.

Maar ik wil het ook niet allemaal uit hoeven leggen iedere keer. Het is zoveel makkelijker om te zeggen “ja, prima, alles ok”. Een arm in het gips is zo lekker duidelijk: kijk, daar is iets kapot en dat doet pijn. Was alles maar zo duidelijk en onomstreden.

Lees ook:

  • Ik voel me niet gezien

    Ik voel me niet gezien Al jaren voel ik mij niet gezien, letterlijk en figuurlijk. Ik heb dit letterlijk genomen door een eetstoornis te ontwikkelen, mijzelf niet te laten zien. Klein te maken. Keer op…

  • Vreemdeling 

    Ik voel me een vreemdeling, een vreemdeling in mijn eigen zijn. Een vreemdeling in mijn eigen hoofd, in mijn dagelijks doen. De gedachtes lijken vager te worden met de helderheid die het vroeger had. Ik…

  • Niet meer weglopen voor wat ik voel

    Keurslijf Ik lig nog in bed en bedenk wat er nodig is om de dag te beginnen. Uit bed stappen, wassen, aankleden, eten, tandenpoetsen. Met tegenzin raffel ik alles af. Ik voel me beter zodra…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.