Ik voel me niet gezien

Ik voel me niet gezien

Al jaren voel ik mij niet gezien, letterlijk en figuurlijk. Ik heb dit letterlijk genomen door een eetstoornis te ontwikkelen, mijzelf niet te laten zien. Klein te maken.

Keer op keer krijg ik voor mijn gevoel een bevestiging dat ik niet gezien word, is het niet door mijn omgeving dan is het wel door mijn vrijwilligerswerk. Mensen lijken mij letterlijk te vergeten. Ik word niet voor dingen gevraagd die voor mij belangrijk zijn, evenementen, verjaardagen, belangrijke afspraken. Fungeer als een derde been, een vijfde wiel aan de wagen.

Pijnlijk puntje

Dat gevoel van niet gezien worden blijft een pijnlijk puntje voor mij. Hoe eerlijk ik ook naar de wereld wil zijn, ik kan niet blijven herhalen dat ik voor mijn gevoel niet gezien word. Telkens weer als ik dit zeg, barst ik in tranen uit. Ik heb het al zo vaak herhaald. Ook op mijn vrijwilligerswerk heb ik hierom gevraagd. Ik heb e-mails gestuurd met daarin de vraag of ik meegenomen kan worden in projecten.

Ik ben van mening dat ik alleen maar kan aangeven wat er in mij omgaat. Zolang ik dit niet doe, kan niemand anders dit horen, mij aanvoelen, mij zien. Maar ik voel me gebroken, ik ben gebroken ijs. Ik kan niet meer en zit er serieus over na te denken om te stoppen met vrijwilligerswerk. Het doet me teveel pijn.

Niet gezien door mezelf

Ik voel me niet gezien door mezelf, misschien begint het daarmee. Als je jezelf niet ziet hoe kan de ander je dan zien? Gaat het daar dan om?

Ik ervaar niet alleen verdriet, maar ook boosheid, schaamte, teleurstelling in mijzelf, maar ook in de ander. Als ik me niet gezien voel, gaat er veel door mij heen.

Ik kan de wereld zien. Nu mezelf nog.

2 Comments

  1. Hannah, soms heb ik ook dat gevoel. Gelukkig is er dan de mogelijkheid om te bloggen. Of chatgesprekken te voeren met diegenen die reageren. Veel van die mensen die misbruikt zijn geweest hebben ook dat gevoel dat ze er niet meer toe doen. Als we dan een tijdje praten zeggen ze dan ook wel eens dat ze blij zijn dat ik er voor hen was. Anders zou ik ook maar thuis zitten het huishoudelijk werk te doen. Dus denk ik Hannah, dat als je nog meer schrijft over waar je goed in bent, al was het maar een klein beetje, dat je wel iemand zal vinden waarmee het resoneert. Spijtig natuurlijk dat het zo niet zit bij dat vrijwilligerswerk dat je doet. Maar veralgmenen brengt je niet vooruit. Zoek me eens op op facebook. Groetjes en Geef nooit op. Johan Persyn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.