gekke meisjes

Ik voel me gek

Even tussen jou en mij: voel jij je ook niet soms gek, gestoord of nog erger doordat je misschien al jarenlang meeloopt in de ggz? En het je desondanks na al die jaren nog steeds niet alleen lukt? Ik ben een kei geworden om mezelf hierover te veroordelen. ‘Gestoord in het kwadraat’ was mijn laatste mening over mijn eigen gesteldheid. Maar waarom toch steeds die zelfveroordeling?!

Tijdens een van mijn sessies met de therapeut merkte deze op dat het woord ‘gek’ volgens mezelf enorm op mij van toepassing was. Daar moest ik even over nadenken. Uiteindelijk lukte het mij om mijn therapeut mee te nemen in het de wereld van mijn 12-jarige ik. Mijn vriendinnen wisten niet hoe ze met hun vriendin om moesten gaan die automutileerde, in zichzelf gekeerd en niet happy was. Mijn ouders zaten met een dochter die in de kinder- en jeugdpsychiatrie verbleef voor nog onbepaalde tijd, in de psychiatrie zagen ze dat de werkwijze en behandelingen niet werkten en wisten ze het ook niet meer. De psychiater zei dat ik maar alvast moest gaan denken aan euthanasie, want ik zou echt niet meer te redden zijn!

In al die jaren dat ik meeloop binnen de ggz heb ik veel gezien, zowel binnen de poliklinische als deeltijd als klinische behandeling.  Maar het woord ‘gek’ heeft voor mij een een enorme lading. ‘Gek’, écht definiëren wat het voor mij betekent, kan ik niet. Mijn vocabulaire bevat geen woorden die de lading dekken. Wel zit het voor mij in de hoek van alleen staan, niet passen in het geheel, misschien ook wel niet altijd passen in de westerse maatschappij. En ook is het voor mij het laatste eindstation waar ik zou kunnen belanden.

Maar, mocht ik daar echt ooit belanden, dan maak ik gauw rechtsomkeert. En raar maar waar; een ander zal er in mijn hoofd nooit komen. Wat men ook doet of zegt, in mijn hoofd kan niemand ‘gek’ zijn, behalve ikzelf. Hè, en zeg nou eerlijk, dat is is eigenlijk pas écht gek, nietwaar?