gekke meisjes

Ik voel me gek

Even tussen jou en mij: voel jij je ook niet soms gek, gestoord of nog erger doordat je misschien al jarenlang meeloopt in de ggz? En het je desondanks na al die jaren nog steeds niet alleen lukt? Ik ben een kei geworden om mezelf hierover te veroordelen. ‘Gestoord in het kwadraat’ was mijn laatste mening over mijn eigen gesteldheid. Maar waarom toch steeds die zelfveroordeling?!

Tijdens een van mijn sessies met de therapeut merkte deze op dat het woord ‘gek’ volgens mezelf enorm op mij van toepassing was. Daar moest ik even over nadenken. Uiteindelijk lukte het mij om mijn therapeut mee te nemen in het de wereld van mijn 12-jarige ik. Mijn vriendinnen wisten niet hoe ze met hun vriendin om moesten gaan die automutileerde, in zichzelf gekeerd en niet happy was. Mijn ouders zaten met een dochter die in de kinder- en jeugdpsychiatrie verbleef voor nog onbepaalde tijd, in de psychiatrie zagen ze dat de werkwijze en behandelingen niet werkten en wisten ze het ook niet meer. De psychiater zei dat ik maar alvast moest gaan denken aan euthanasie, want ik zou echt niet meer te redden zijn!

In al die jaren dat ik meeloop binnen de ggz heb ik veel gezien, zowel binnen de poliklinische als deeltijd als klinische behandeling.  Maar het woord ‘gek’ heeft voor mij een een enorme lading. ‘Gek’, écht definiëren wat het voor mij betekent, kan ik niet. Mijn vocabulaire bevat geen woorden die de lading dekken. Wel zit het voor mij in de hoek van alleen staan, niet passen in het geheel, misschien ook wel niet altijd passen in de westerse maatschappij. En ook is het voor mij het laatste eindstation waar ik zou kunnen belanden.

Maar, mocht ik daar echt ooit belanden, dan maak ik gauw rechtsomkeert. En raar maar waar; een ander zal er in mijn hoofd nooit komen. Wat men ook doet of zegt, in mijn hoofd kan niemand ‘gek’ zijn, behalve ikzelf. Hè, en zeg nou eerlijk, dat is is eigenlijk pas écht gek, nietwaar?

Lees ook:

  • Ik voel me niet gezien

    Ik voel me niet gezien Al jaren voel ik mij niet gezien, letterlijk en figuurlijk. Ik heb dit letterlijk genomen door een eetstoornis te ontwikkelen, mijzelf niet te laten zien. Klein te maken. Keer op keer krijg ik voor mijn…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

1 reactie

  1. Dat laatste wat je zegt herken ik: een ander is nooit gek, ook niet na tig jaar ggz, maar ík wel. Het is volgens mij ook iets ‘van vroeger’, toen mensen nog zeiden dat je naar een gekkenhuis ging als je werd opgenomen. Ik heb soms het idee dat dat ergens in ieders genen is blijven hangen en dat ‘we’ ons daarom schamen voor therapie e.d. Maar ja, dat hoeft dus niet…
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: SAS-leven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.