meisje in bed

Ik voel me elke dag eenzaam

Ik hoop dat jullie mijn blog willen lezen en dat jullie je hierdoor minder alleen voelen. Ik wil jullie vertellen hoe het is om te leven met OCD, autisme, angsten en trauma. Ik heb op dit moment veel last van mijn dwangstoornis (OCD). Ik moet er elke dag van alles van. Het begint al als ik opsta, dan moet ik verschillende dwanghandelingen uitvoeren. Na een nachtmerrie moet ik meteen douchen en niks aanraken. Tijdens het douchen moet ik vaak vier keer mijn handen wassen. Na het douchen ga ik meestal gelijk weer m’n bed in, dat is eigenlijk waar ik de hele dag blijf. Ik heb geen vrienden en ben daardoor behoorlijk eenzaam. Ik kom amper buiten omdat ik me zo down voel en mis daardoor veel contacten. Ik voel me vaak eenzaam en alleen. Gelukkig heb ik Twitter en dat is een beetje mijn online dagboek geworden.

Overdag heb ik last van dwang en dat uit zich in bijvoorbeeld de kleur groen niet mogen. Het getal zes niet mogen. ‘s Avonds voor ik ga slapen, word ik heel angstig en moet ik om te voorkomen dat het fout gaat of ik nachtmerries krijg van alles doen. Bidden, mijn telefoon op een scherm zetten waar geen groen in voorkomt en alle appberichten van die dag verwijderen.

Ik slaap vaak slecht door de nachtmerries en word een paar keer per nacht wakker. Ook gaat mijn wekker vaak om 8 uur ‘s ochtends omdat ik medicijnen slik, antidepressiva en antipsychotica (voor mijn dwangstoornis). Daardoor word ik vaak doodmoe wakker en zie ik de dag gelijk al niet meer zitten.

Daarnaast heb ik ook nog een trauma, omdat ik vroeger heel erg gepest ben. Ze scholden me uit met dat ik dik en lelijk ben en ik stonk. Ze deden ook alsof ik gehandicapt was en gooiden dingen naar mijn hoofd. Buiten school scholden ze me ook uit, waardoor ik erg vaak rennend naar huis ging, zodat ik ze niet tegenkwam, of ik bleef heel lang wachten. Ook schreven ze een lied over mij en nog een paar kinderen. Dat heeft heel veel impact op mij gehad. Zo erg dat ik ervoor in traumaverwerking moet.

Voor de rest heeft het leven mij nog niet veel gebracht. Ik ben op mijn vijftiende gestopt met school, omdat ik vele angsten heb en het daardoor niet meer mogelijk was voor mij om naar school te gaan. De laatste periode dat ik naar school ging was ik ook erg suïcidaal en ik beschadigde mezelf. Ik ben blij dat ik nog leef, maar soms voel ik me nog steeds heel erg donker. Ik vind het jammer dat ik geen diploma heb en dat de kinderen uit mijn klas mij in de steek gelaten hebben, waardoor ik nu geen vrienden meer heb. Ik voel me nog steeds elke dag eenzaam en vecht voor mijn bestaan. 

Lees ook:

  • meisje dat slaapt

    Nare dromen komen bijna elke nacht. Als ik geluk heb, laat mijn onderbewustzijn me slapen zonder wakker te worden. Maar meestal heb ik na een nachtmerrie een duidelijke herinnering van wat ik gedroomd heb. En vandaag was het een bijzonder…

4 reacties

  1. hey lieve meid, ook ik ben erg gepest geweest op school. dat hakt er serieus in. je ziet nu misschien alles donker maar geloof me ooit gaat de zon weer voor je schijnen en dan kom je er sterker uit.

    groetjes, sofie een jonge meid van 34 die zich niet klein heeft laten krijgen

  2. Kelly-An ik wens je veel sterkte en vind het verdrietig voor je dat je je zo eenzaam voelt. Je mag weten dat God van je houd. Hij is bij je altijd. Je bent creatief en kan mooi tekenen. Hoop dat je snel goede hulp vind. Zit zelf bij Eleos. Dat is christelijke hulpverlening. Nogmaals sterkte.

  3. Ik had je verhaal via Twitter gelezen en een korte reactie achtergelaten. Ik herken er veel in, ook omdat je dezelfde diagnoses hebt. Ik ben nooit alleen geweest. Ik ben uit huis gegaan toen ik op mijn 22ste zwanger werd en ging samenwonen. Daarna gescheiden, terug naar mijn ouders, nieuwe vriend, samenwonen kinderen, trouwen en uiteindelijk ook weer gescheiden. Ik heb 4 kinderen, mijn jongste is nu 13. Mijn kinderen wonen niet bij mij. Ze hebben hun eigen leven en ik ben nog nooit zo bang geweest om alleen te zijn. Ik ben een maand geleden verhuisd naar een beschermde woonplek maar vanwege de coronamaatregelingen mag ik geen bezoek ontvangen en zijn er geen gezamelijke activiteiten. Eigenlijk zit ik nu dus de hele dag alleen en dat is zo onwijs beangstigend. Gevoelens van paniek, depressie en suicidale gedachten zijn fors aanwezig. In de BW is het de bedoeling dat je zelf om hulp vraagt maar omdat ik nieuw ben vind ik het heel erg eng. Niet wetende wie er voor mijn deur staat. Ik vraag me vaak af of dit nu allemaal de moeite waard is…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.