Ik voel me behandeld als een klein kind

Tegenwoordig zijn er vele opvoedingsstijlen. Vroeger mocht je je kind opvoeden zoals je wilde, zo ervaar ik het tenminste. Er werd bij ons in het dorp niet naar om gekeken hoe je je kind opvoedde, maar er werd wel over gepraat als het niet goed ging. Dus als het in het gezin niet goed ging, dan zorgde je er voor dat je dat goed verborgen hield.

Het is de normaalste zaak om bij kinderen met een beloningssysteem te werken, een stickervel op de koelkast te hangen. Als je iets goeds hebt gedaan of bijvoorbeeld in je eigen bed hebt geslapen of op de wc hebt geplast een sticker te mogen plakken. Bij zoveel stickers mag je iets leuks gaan doen met papa of mama of mag je iets leuks kopen.

Zo voel ik me nu. Het beloningssysteem is ingezet.

Als ik zoveel aankom, mag ik “iets leuks” gaan doen. Als ik genoeg aankom mag ik leren fietsen. Mag ik misschien naar het zwembad, mag ik naar de sauna. Er worden constant door begeleiding dealtjes gesloten.

Dealtjes om me te stimuleren, zodat ik genoeg aankom. Maar wat nu als mijn lijf tegenwerkt? Mijn lijf staat in de modus van opstand, ik heb al jaren prikkelbaardarmsyndroom, ooit ontwikkeld in een moment dat ik me niet kan herinneren in een dissociatie.

14 jaar later zijn mijn darmen er mee gestopt en slik ik medicatie om ze op gang te houden. Is er wekelijks contact me de huisarts om te kijken hoe ik ze misschien op gang kan houden, stoot ik er zoveel medicatie in dat ik ze waarschijnlijk alleen maar meer kapot mee maak.

Ik ben nog nooit naar een maag-, darm-, leverarts gestuurd, nog nooit heb ik een onderzoek gehad. Het wordt altijd toch op een eetstoornis gegooid. Ik moet volgens de artsen puur meer eten.

What Goes around comes around zeggen ze.

Terug op begeleiding, ik ben geen klein kind van vijf die aan de hand mee moet genomen worden, die een beloningssysteem nodig heeft om te weten wat ze wel goed doet en niet goed doet. Ik ben een volwassenen vrouw. Een volwassenen vrouw die de regie terug wil over haar eigen lijf en leven.

Terug wil naar haar vrijwilligerswerk. Geen toestemming nodig heeft of ze wel alleen met de bus naar haar behandelaar mag. Ik merk dat dit een hoop boosheid en frustratie met zich meebrengt en ik merk dat de wereld die niet begrijpt hoe het is om psychische problemen te hebben hier heel anders in staat.

Ik voel me hier behoorlijk alleen in.

Ik vecht dagelijks tegen mezelf , in mijn hoofd en in mijn lijf ik heb geen zin om dan ook nog eens te vechten voor een beloningssysteem. Ik heb besloten om voor mezelf te gaan, voor een leven dat ik wil, te gaan en staan waar ik wil. Dus als ik naar het zwembad wil en in de sauna wil heb ik geen toestemming nodig.

Eigen regie wil ik! Ik ben geen klein kind!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!