Ik voel me als een kameleon

Ik voel me als een kameleon. Aanpassen kan ik als geen ander. Gewenst gedrag, leuk zijn voor een ander, een zorgzame moeder zijn, er voor de kinderen zijn, voor iedereen zorgen behalve voor mezelf. Iedereen in mijn omgeving vindt me sterk en gezellig, zorgzaam en ga zo maar door. Niemand weet dat ik me van binnen verschrikkelijk voel en zeer angstig ben. Het toneelstuk iedere dag is killing.

Voor mezelf zorgen vind ik erg lastig en vooral om hier aan toe te geven. Ik heb een darmziekte, daardoor word ik regelmatig letterlijk teruggefloten en ben ik dagen ziek. Maar het ziek zijn mag niet als moeder zijnde. Het huishouden draait toch door, dus pas ik me zo goed als dat gaat weer aan.

Heel lang heeft het geduurd om hiervoor hulp te gaan zoeken bij een psycholoog. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan. Nu blijkt tijdens therapie dat er heel veel oud zeer naar boven komt. Aanpassen, situaties slikken en weer doorgaan. Ik ben opgevoed met een aai over je bol en dan weer door. Nu is het zo ver dat zelfs ‘een aai over mijn bol en door’ niet meer werkt en dat blokkeert me nu volledig. De paniek slaat toe. Ik moet me openstellen en aan mijn gevoel toegeven en dit uitspreken. Me uitspreken is zeer lastig, want dat past niet in mijn ‘kameleonmechanisme’. Je praat nou eenmaal niet over jezelf, zand erover en door. Kleur veranderen en jezelf weer aanpassen.

Maar na de eerste EMDR-sessie kwam er heel veel boven. Het heeft me overvallen dat er zoveel verdriet en situaties die ik me niet meer kon herinneren ineens glashelder op mijn netvlies kwamen. Alsof een doosje dat heel lang dicht zat ineens open is gegaan en ik het nu niet meer dicht krijg. Ik heb er ruim twintig jaar niet over gesproken. Ik heb het verdrongen, vermeden en me er nooit meer voor open gesteld.

Nu blijkt mijn kameleon niet meer van kleur te veranderen en dat maakt mijn angst zeer groot. Allerlei labels worden op me geplakt, PTSS, angststoornis, depressie, verlatingsangst… maar wat moet ik daar nu mee? Het blokkeert me volledig en ook bij de psycholoog blokkeer ik. Het kost me zoveel moeite om er iets over los te laten en ik ben ook wantrouwend naar de hulpverlening toe. Waarom zou ik zulke persoonlijke dingen met die vrouw tegenover me delen, als ik helemaal niks van haar weet? Wat denkt zij dan van mij, wat kan ik van haar verwachten? Hoe moet het verder?

Ik weet dat er nu geen weg meer terug is en ik er niet meer omheen kan. Ik kan mijn verleden niet langer kan laten rusten en moet hier iets mee moet doen. Maar oh, wat verlang ik terug naar die kameleon die zich weer van kleur kan veranderen, terug naar de veiligheid die me altijd geholpen heeft. Maar de veiligheid is weg en helpt me niet meer.

De uitdaging is nu om een nieuwe weg in te slaan en hier kracht voor te vinden. Kracht die ik nu haal uit mijn kinderen. Ook al is het zeer pittig met een groot gezin om hier allemaal mee te dealen, ik heb wel de drive om ervoor te vechten. Ik weet als geen ander dat dingen die je in je jeugd dingen meemaakt je vormen en toch vroeg of laat bij je terugkomen. En dat wil ik niet voor mijn kinderen. Ik wil niet dat ze me later herinneren als moeder met depressies. Dus hoop ik dat die kameleon me weer weet te vinden. Ik hoop dat ik controle ga krijgen over de kleuren die hij kan aannemen, waar ik me goed bij ga voelen.

Lees ook:

  • Dichten om te helen

    Ongeveer veertien jaar geleden ben ik gestart met het schrijven van gedichten. Veertien jaar geleden ben ik ook voor het eerste psychische klachten gaan ervaren. Ik was somber, had angsten, voelde me eenzaam en vond mezelf niet goed genoeg. Deze…