Ik vind depressie stom

Ik houd heel erg van kracht en optimisme en licht in duisternis, dat soort dingen. Het hoeft niet alleen maar positief en ik moet wel geloven wat iemand zegt. Of er moet iets moois besloten liggen in het zware, het pijnlijke, een leermoment of dat iemand zichzelf herpakt. Ik ben behoorlijk streng; gewoon slachtofferig zielig zijn, daar kan ik heel slecht tegen. Al helemaal bij mezelf.

Gisteren voelde ik hoe iets wat ik maar omschrijf als depressie zich toch om mijn nek had weten te worstelen. Dat plakt dan zo de hele dag aan alles wat je doet en draait je langzaam een rad voor ogen, waarin de wereld een oerlelijke plaats is en ikzelf nog wel het allerlelijkst. Meestal probeer ik toch door te gaan met leven en dingen doen, ondanks die tientonner op mijn schouders. Alleen je hebt geen idee hoe graag ik me eraan wil overgeven want het is echt niet te doen om met dat sluimerende gevoel in je lijf rond te lopen. Dus gaf ik me toch maar over, iets wat ik zelden doe; ik liet me totaal vloeren en ik klapte helemaal naar onderen. Ik kroop in bed, daarna ónder het bed, om in de krappe benauwdheid tussen vloer en lattenbodem me echt heel ellendig te voelen. Letterlijk elke zin van het leven verdwijnt dan, mijn ledematen worden zwaar, ik word doodmoe en ik wens vooral dat ik nooit geboren was. Het voelt gewoon alleen maar verschrikkelijk dat ik besta, echt als de ergste last die men me aan had kunnen doen.

Ik haat dit gevoel omdat het zo naar is, maar vooral omdat ik het zó lelijk en zwaarmoedig vind. ‘Je bent hier nu eenmaal Riv, dus maak er dan wat van! DÓE GEWOON!’ Die totale overgave aan het zwart begrijp ik ergens zó goed maar vind ik dus ook zó zwak van mezelf. Eventjes zwart, vooruit dan maar, maar schrijf er dan gaarne wel een mooi stukje of gedichtje over of pers er toch enige hoop in. Maar daar was ik, liggend onder mijn bed en later zittend onder de douche, terwijl ik letterlijk alleen maar mijn gal uit kon spuwen over dit hele vreselijke fenomeen dat leven heet.

Terwijl ik verdorie gewoon wéét dat ik dit wel kan en nog leuk vind ook, maar soms is dat dus gewoon weg. En dan MOET ik de regie terugpakken van mezelf en dan MOET EN ZAL ik mezelf uit die diepe modderige bende omhoog trekken om mezelf te herpakken, want ik wéét toch hoe dit werkt en ik wéét toch wat ik eraan kan doen. En oh, ik vind pessimisme zoiets stoms, ik hou zo van lichtheid en doorzettingsvermogen en vooral van NIET ZEUREN. Niet zeuren, gewoon aanpakken. Zo werkt het blijkbaar niet en dus lag ik te spartelen in dat diepe duister waarin alles koud is.

Het enige voordeel is dat mijn lijf zich eindelijk totaal ontspant omdat het niet meer hoeft te vechten. Ik voel me gelijk een halve zombie dan, word ook krijtwit, maar lichamelijk voel ik me alsof ik in de sauna zit. Dus misschien is dat dan toch iets positiefs; het is goed voor mijn lijf, dat eindelijk gewoon op bed en in bad gaat liggen omdat het sloom en zwaar en slap en log wordt, waar het normaal altijd pijnlijk en gespannen en onrustig is.

Voor nu denk ik aan dat wijze fenomeen dat ‘met de dag leven’ heet, ik zie het allemaal wel even, ik geef me heel even een klein beetje gewonnen. Vooruit dan maar zwaarte, je mag heel even op mij uitrusten en daarna trap ik je er weer vanaf, of ik ontken je gewoon weer keihard, want jeetje wat vind ik jou stom.

Oh, en ik heb nu zelfs nog een stukje geschreven, dus yay me. Nu kan ik me vanuit mijn systeem waar de waarde der eigenwaarde is gezakt naar het dieptepunt, want gebaseerd op wat ik presteer in dit leven en niet op gewoon er zijn, toch nog een klein schouderklopje geven, ‘hoera Riv, je boog het zwarte naar iets constructiefs en concreets, nu kunnen we pas weer een beetje trots zijn’. Want zwaarte van waaruit ik niks creëer, vind ik al helemáál stom.

2 Comments

  1. Mooi, ik herken het ook. Inmiddels weet ik dat het bij mij vaak samen hangt met verlatenheid. Dat kan gaan van onverwacht contact met oude bekenden, tot ‘gewoon’ (on) verwacht) alleen zijn of een kleine afwijzing. Een onbeantwoord berichtje zelfs. Ik gebruik sinds kort ‘n mnta’ ik ben alleen ikben alleen, ik ben alleen maar alleen’. Om me gerust te stellen.
    Maar wat je schrijft. Het is echt en het voelt echt zo en in het moment lijkt het allesomvattend… Je mag je zo voelen. Liefs!

  2. Essy

    Hele mooie blog, lieve Riv. ♡ Je hebt er weer wat moois van gemaakt, maar al had je dat niet gedaan, had ik je niet stom gevonden, al snap ik dat het voor jou anders voelt. Heel veel liefs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.