Ik vecht nu voor twee!

In deze blog gaat het over suïcidaliteit. Heb je zelf suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Het is meer dan een jaar geleden dat ik heb geschreven voor dsmmeisjes. Het lukte mij gewoonweg niet meer om de woorden op papier te schrijven, maar nu ben ik er weer klaar voor. Schrijven is één van mijn grootste passies. Op papier durf ik mijn gevoelens te uiten die ik in het echt niet durf te uiten. Het papier bewaart mijn gedachten. Het papier oordeelt niet.

Ik had gehoopt nu, een jaar later, te kunnen zeggen dat er positief veel veranderd is maar met pijn in mijn hart moet ik vertellen dat ik verder achteruit ben gegaan. Iets waarvan ik dacht dat het niet mogelijk was. Er is wel één positief ding gebeurd in mijn leven, op 31 juli 2020. Deze dag nam ik Ziva, mijn hulphond in opleiding, mee naar huis.

Inmiddels zit ik alweer iets meer dan vijf maanden opgenomen op de crisisafdeling, dat is al mijn elfde opname. Ik ben het gewend om meer opgenomen te zitten dan thuis te zijn. Ik baal hier intens van. Ik wil zo graag een normaal leven leiden, maar het lukt me oprecht niet meer.

Ik ben weer opgenomen vanwege mijn suïcidaliteit, die inmiddels chronisch is. De dagen duren lang en zijn heel donker. Mijn hoofd stroomt over met negatieve gedachtes. Het houdt mij vast als een zware deken om mij heen. De Bo van vroeger bestaat niet meer. Het is nu vooral het zwarte monster, ‘mijn duiveltje’ zoals ik het noem. Ik zie het leven niet meer als iets moois, maar als een last. Iets waar ik tegen moet vechten. Al weet ik dat er ook momenten zijn geweest dat ik het leven wel meer waardeerde.

Ik zou soms wel eens willen dat mensen mijn hoofd van binnen zouden kunnen bekijken, zodat ze zien hoeveel pijn, verdriet, angst en boosheid er in mijn hoofd speelt. Dat ze zien hoeveel gedachtes rondzwerven. Dat ze zien dat alles zo zwaar is. Dat ze zien dat zelfs tandenpoetsen als een opgave voelt. Soms zou ik willen dat het kon. Ik zou willen dat mijn dagen zich weer meer vulden met licht. Net zoals de zon schijnt overdag. Ik zou willen dat ik net zoals in de nacht de sterren kon tellen. Lichtpuntjes tellen en ze daadwerkelijk voelen. Wauw, wat zou dat fijn zijn!

Ik ben 19 jaar en ik kan iedereen inmiddels vertellen hoe het leven eruitziet in een kliniek. Hoe de ggz werkt. Hoe de hulpverlening in elkaar zit. Maar kan ik ook vertellen hoe het is om een normaal leven te leiden? Nee, ik heb oprecht geen idee. Al vele jaren is het overleven in plaats van leven. Ik verlang naar licht, al weet ik dat het grootste licht naast mij op vier poten wandelt. Mijn hulphond in opleiding Ziva. We zijn nu zeven maanden samen ongeveer. Zij helpt mij oprecht om de dagen wat lichter te maken.

Ik ben heel moe. Moe van het vechten. Moe van het strijden tegen mijn gedachtes. Moe van het overleven. Maar ik zit opgenomen voor mijn eigen veiligheid. Mijn behandelaar gelooft in mij. Zij ziet mijn kracht en denkt dat er nog mogelijkheden zijn. Ik zie en voel ze op het moment niet. Maar ik zal haar op haar woord moeten geloven. Ik moet door blijven vechten voor Ziva. Zodat we samen een toekomst hebben. Een mooie toekomst. Dat we herinneringen kunnen maken buiten de ggz. Ik ben niet meer alleen. Ik vecht nu voor twee!

Lieve jij die dit leest. Je bent het waard om te leven. Je bent het waard om lichtpuntjes te zien. Je bent het zo enorm waard. Ik weet dat het leven zwaar is maar ik geloof erin dat jou leven mooi kan worden. Hou alsjeblieft vol. Het gaat beter worden. Je bent een vechter. Een strijder. Jij kan dit. Echt. Ik geloof in jou. We vechten samen. Nooit meer alleen!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!

boekentip bij deze blog