meisje in de regen

Ik smelt niet

Soms komt het hard binnen… Zomaar, uit het niets. Waarom weet ik niet en elke keer probeer ik de oorsprong te achterhalen. Maar wat als er geen reden is? Misschien is dit wel gewoon wie ik ben, hoe ik me voel, me gedraag, en hoe ik altijd zal zijn. Tranen, zomaar, uit het niets…

Ik probeer ze dan te stoppen. Want wat heeft het voor reden om te huilen als er geen reden is? Dus probeer ik ze tegen te gaan. Maar het lukt niet. Het lijkt wel alsof iets in mij zegt dat ze niet tegengehouden mogen worden. Dat ze horen te rollen. Dat er helemaal geen reden hoeft te zijn. Dat ik op dit moment gewoon even alleen maar moet huilen, zonder reden, zonder te stoppen. Er is niks anders om te doen, er is niks belangrijker op dit moment dan te huilen. Dat is mijn doel en dat is nu mijn plan.

Ik heb een hekel gekregen aan die tranen en soms voelen ze toch zo bevrijdend. Het voelt alsof de regen eindelijk valt uit de donkergrijze wolken die daar al uren boven je hoofd hangen. Soms duurt het wel dagen voordat de druppels eindelijk de grond raken. Elke dag, elk uur en elke minuut vraag je je af of je dan nu toch echt goed voorbereid met paraplu en regenlaarzen naar buiten moet. En misschien is het dan ook helemaal niet zo’n goed idee dat de wolken deze druppels maar blijven dragen. Misschien is het beter als ze deze gewoon af en toe eens lozen. Ik bedoel; die wolken kunnen toch niet oneindig blijven groeien en steeds maar donkerder worden? Er moet toch ergens een grens zijn, een maximum, waarna ze alles loslaten?
Die paraplu en regenlaarzen staan nog steeds in de kast, ook wanneer de bui dan eindelijk komt. Want zodra die komt, blijkt het dat je toch niet goed voorbereid de deur uit bent gegaan. Een regenbui komt nooit volgens plan en je kunt je er nooit goed op voorbereiden. Zou ik dan maar altijd regenlaarzen moeten dragen en mijn paraplu boven mijn hoofd moeten houden?

Ik voel me vaak zo’n wolk. Een grote donkergrijze wolk die maar dikker en compacter wordt. Daar hoeven helemaal geen redenen voor te zijn. Als wolk groei ik gewoon zonder dat anderen het door hebben, zonder dat ik het door heb. Misschien komt het omdat ik iets laat vallen en te veel geluid maakte, omdat ik denk iemand gekwetst te hebben, omdat ik het gevoel heb iets verkeerd gedaan te hebben, of misschien ben ik wel iets vergeten wat voor een ander heel belangrijk was, misschien ben ik mezelf wel even vergeten en heb ik mezelf gekwetst…

Ik laat de druppels vallen en de wolk leeglopen. Die weegt daarna weer wat lichter en kan weer opklaren en misschien zelfs plaatsmaken voor de zon. Ik heb mijn regenlaarzen niet aan en mijn paraplu staat nog in de kast. De druppels laat ik gewoon over mijn wangen rollen, ik zal er niet van smelten.

Lees ook:

  • Verschillende betekenissen gekoppeld aan een woord. In eerste instantie denk je bij bucketlist aan dingen die je gedaan moet hebben voor je dood gaat. Daar kan een oneindig lange lijst uit ontstaan. Ik vind het trouwens niet alleen een lijst…

    Bucketlist

2 reacties

  1. Wat mooi geschreven en ontzettend herkenbaar. Soms lijkt het wel te voelen alsof de tranen zo hoog zitten, maar er niet uit willen komen.
    Kon ik het maar tonen op het moment dat ik dat wilde, dat het uitkwam, maar nee die controle heb ik niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.