meisje loopt met hond

Ik probeer met de pijn te leren leven

Toen eind 2017 mijn klachten begonnen, wilde ik niet meer wandelen omdat het te veel pijn deed aan mijn benen. Omdat ik vaak omviel, verloor ik volledig het vertrouwen in mijn benen en liep ik het liefst alleen nog maar met mijn krukken. Dat hielp mij voor de steun die mijn armen dan opvingen, maar ook omdat het mijn ziekte zichtbaar maakte. Ik ben ziek en ik heb ontzettend veel pijn aan mijn benen, iedere dag, maar je ziet het niet. Met mijn krukken hoopte ik toch op een beetje meer respect of een beetje meer begrip.

Mijn krukken zijn ervoor om mijn benen te helpen maar ook op mijn hoofd te helpen, omdat ik bang was dat ik het zonder krukken niet kon. Ik was bang voor de opmerkingen als ik iemand zou vragen om voor me op te staan en het zou helpen als ik dan mijn krukken had. Maar zelfs met mijn krukken vast, stonden ze niet voor mij op. Zo kwam ik erachter dat je jezelf moet helpen en dat een ander dat echt niet voor je doet. Ik begin nu eindelijk weer een beetje het vertrouwen in mijn benen terug te krijgen en durf zonder krukken het leven weer aan te gaan.  Ik ben nog steeds bang om de bus in te gaan en te moeten vragen om te zitten. Door het virus is de bus nu rustig, waardoor ik het langzaamaan leer.

Sinds mijn hond er is ben ik meer gaan wandelen, want voor hem is dat belangrijk. Ik ging door de pijn heen wandelen en door de vermoeidheid. Zo realiseerde ik me dat de pijn, stijfheid en vermoeidheid er toch wel zijn, wat ik ook doe. Of ik wandel of niet, het is er. Door het coronavirus heb ik een beetje rust gevonden. Voor het virus kon ik 1,5 kilometer lopen. Even later liep ik 3 kilometer en uiteindelijk liep ik vandaag 4,5 kilometer. 

Van het weekend ben ik samen met mijn vriend gaan hardlopen met veel tussenstops waarin we gingen wandelen. De volgende dagen had ik enorm veel last van mijn benen en iedere stap deed een beetje meer zeer. Maar wat had ik anders verwacht? Ik wilde het proberen, ik wilde het al zolang proberen. Iedereen zei tegen me dat het geen slim idee was, maar ik wist dat ik het kon dus ik moest het een keer proberen. Ik deed iets wat voor ander zo normaal is, hierdoor leefde ik even weer. Het was zwaar en pijnlijk en mijn borst deed zeer, maar ik deed het wel. Iets wat al zolang geleden was en het ging goed, ondanks de vermoeidheid en de pijn de dagen erna.

Ik ga met kleine stapjes vooruit en vaak ook weer achteruit. Maar er zijn stapjes, al lijk ik die vaak niet te zien. Mijn somberheid en leegte blijven me elke dag volgen. Wie weet leer ik ook dat dat is wie ik ben en moet ik hier ook mee leren leven. Ik vind mijn leven ontzettend ingewikkeld. Vaak vraag ik mezelf af waar ik het allemaal nog voor doe, maar ik geef het niet op. Er zal voor mij ook een tijd zijn dat ik weer een beetje van het leven houd. Al lijkt het nu somber, donker en zwaar, er is nog een heel leven voor mij. Ik zal mijn best doen om eruit te halen wat er in zit. Al blijven mijn benen zo, of blijf ik me voor altijd leeg voelen. Dit is niet hoe ik mijn leven ga laten lopen. Het is een gevecht, een gevecht met mezelf. Maar ik ga winnen, hoeveel tijd het me ook nog zal kosten.

Lees ook:

  • Onzichtbare pijn doet ook zeer

    Ik heb een heupblessure en loop op krukken. De hele wereld is lief voor me, want de kwaal is zichtbaar, de pijn invoelbaar. Maar wat de wereld niet ziet is dat deze lichamelijke pijn slechts het topje is van de…

lees meer

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.