meisje met verwaaide haren

Ik neem de touwtjes weer in handen

Ik sta nu bijna 11 weken ingeschreven bij een GGZ-instelling. Je zou zeggen dat dat erg lang is, maar in werkelijkheid vliegt deze tijd voorbij als ik er rationeel naar kijk. Het is namelijk niet zo dat ik nog maar 11 weken ziek ben of hulp nodig heb, dat heb ik eigenlijk al 10 jaar lang nodig.

Het ging ongeveer 6 maanden geleden mis en toen is alles ‘begonnen’. Nu begrijp ik dat het toen niet begonnen is, maar dat dat het moment is geweest waarop alles tot uiting kwam. Alleen was het ervoor nog handelbaar, ik kon er nog langs kijken en omheen praten. Totdat het ondraaglijk werd en ik besloot professionele hulp te zoeken. 11 weken geleden kwam ik daardoor, op wens van de huisarts, thuis te zitten. En iedereen dacht ‘goh, dat is wel een goed idee, dat meisje moet even bijkomen.’

Toen ging het bergafwaarts. Ik verloor mijn fulltime baan. Ik had geen doel meer voor ogen, ik had geen afleiding en ik had geen nut in de maatschappij. Ik had dan misschien geen ziekte op mijn voorhoofd geplakt gekregen, maar wel het woord ‘ziek’. En zo werd ik ook behandeld, door familie, vrienden en mijn vriend. Mijn leven stond op zijn kop en ik was de volledige regie en structuur kwijt. En wat kan ik daar slecht tegen; geen structuur hebben.

Tegelijk kreeg ik ook medicijnen. Deze zijn meerdere malen veranderd en na meerdere bezoekjes van de ambulance, politie en crisisdienst had ik een kast vol. Allemaal middeltjes om mij ‘rustig’ te houden en die mij zouden helpen met overleven. ‘s Nachts sliep ik goed en diep, overdag voelde ik me verloren. Ik wist niet wat ik moest doen, hoe ik me moest gedragen en hoe ik me moest voelen. Mijn lichaam ging niet meer mee met mijn hoofd, en mijn hoofd ging niet meer mee met mijn wil. 

Sinds een paar weken ben ik gestopt met medicijnen te slikken en ben ik begonnen met zelfstudie. Ik ben, als mijn depressie het toe laat, fulltime bezig met leren en het onderzoeken van mijn hoofd. Welke uitingsvormen heb ik en wat kan ik er zelf aan doen? Ik stel niet de vraag ‘waarom’, want die brengt mij nu niet verder. Daarnaast creëer ik structuur in mijn dagen zover ik kan en doe ik pogingen voor herintegratie op mijn werk. Ik neem de touwtjes weer in eigen handen.

Lees ook:

  • Raket naar herstel

    Nooit had ik gedacht dat ik blij zou zijn op het moment dat ik de diagnose ‘depressie’ kreeg. Toch voelde ik mij er op een bepaalde manier blij over. Blij en opgelucht. Eindelijk een verklaring…

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je…

  • Wintervacht

    De winter, die hoort bij mij. Die zomer, dat is voor de mensen daarbuiten, die bestaan, op deze aarde. Kaarsjes zijn fijn. Sloffen zijn zo fijn. Het bed is ook vaak fijn. Buiten is het soms…

2 reacties

    1. Klopt. En ik vind het heel lastig om die rust te vinden. Ik ben een persoon van structuur en ben heel organisatorisch, maar daardoor ben ik ook eigenlijk altijd bezig met werken aan mezelf en dan is het lastig om te rusten. Ik ben op zoek naar wat ‘rusten’ is. Hoe doe jij dat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.