Ik moet nuttig zijn

De dingen die ik momenteel in mijn leven doe zijn niet hoogdravend op het eerste gezicht. Ik werk niet, ik studeer niet. Maar de dingen die ik doe, beleef ik intensief.
Ik krijg het daarom voor elkaar om mezelf alsnog uit te putten, zelfs in dit relatief rustige leven dat ik tijdelijk voor mezelf heb gecreëerd.

Als ik iets doe, dan doe ik het met volle overgave. Verbinding maken met mijn vriendin. Een blog schrijven. Ideeën verzinnen voor dsmmeisjes. Praten met vrienden.
Gewoon rustig op de bank zitten met een boek vind ik moeilijk. Ik merk dat ik mijzelf stiekem het liefste uitput. Omdat het voldoening geeft en het gevoel dat ik me nuttig maak. Zo bezien ben ik eigenlijk een typische streberige millennial.

Zelfs op een dag die bestempeld is als rustdag, weet ik er nog wel allerlei verborgen activiteiten in te smokkelen. Vandaag ging ik bijvoorbeeld allerlei e-mailtjes sturen. Ik vind dit ongelooflijk spannend, maar ik doe het dan toch. Er komt adrenaline en stress bij vrij die me lichtelijk uitputten, waardoor ik toch het gevoel krijg wat nuttigs te hebben gedaan.

Ik zoek altijd bezigheden om mezelf te prikkelen. Ik ben een beetje verslaafd aan het lichtelijk opgejaagde gevoel dat erbij hoort. Het leidt af van andere gevoelens. Het zorgt voor een uitdaging die al mijn concentratie opvreet. Daardoor is er geen ruimte meer voor piekeren over dingen die in me spelen. Er is geen mogelijkheid om een diep dal in te glijden. Ik sta op de overlevingsstand die ervoor zorgt dat ik in beweging blijf, zonder dat ik er al te veel bij hoef te voelen.

Momenteel heb ik zoveel maagpijn dat ik vrij weinig kan doen, ook al zou ik het graag willen. Dit frustreert me enorm, omdat ik niks met de intensiteit kan doen die ik normaal heb. Ik moet wel rustig aan doen, omdat ik merk dat de pijn dan veel minder erg is. Gisteren ben ik bijna ergens gestrand op een station omdat ik amper meer verder kon. Rustig aan doen is nu dus echt een absolute noodzaak geworden.

Maar wat is dat rustig aan doen dat precies? In mijn geval is dat op het oog heel simpel. Een beetje beweging, veel slaap, gezond eten, af en toe iets sociaals en werken aan onze website. Het klinkt misschien zo makkelijk, maar ik vind het ontzettend moeilijk. Dit schema geeft mij het gevoel dat ik te weinig doe. Terwijl het het allerbeste is wat ik nu kan doen en bovendien is opgesteld in samenwerking met mijn psychiater, die me dit ten zeerste aanraadt.

Het is de enige manier voor mij om zodanig te herstellen van mijn psychische en somatische klachten en dus ook de enige manier om ooit weer wél te kunnen werken of studeren. Maar het idee dat ik nu rustig aan moet doen zodat ik later meer kan doen, vind ik moeilijk te verkroppen. Ik vind het moeilijk om mijn eigenwaarde te behouden als ik mezelf niet kapot werk, terwijl anderen wel studeren of een baan hebben.

En dat is gek, want ik beoordeel anderen bijna nooit op hoeveel ze doen. Ik kijk liever naar de kwaliteit van wat ze maken. Of ze me raken of iets nieuws leren. En eigenlijk kijk ik het allerliefst naar de persoon achter de bezigheden. En blijkt al dat werk en gestudeer dus helemaal niet van belang te zijn, om van iemand te kunnen houden of om iemand waarde toe te kunnen kennen.
Dat maakt het zo frappant dat ik me zo slecht voel als ik zelf weinig doe. Het gaat daar immers niet om.

Bijna iedereen om mij heen ziet en benoemt hoe belangrijk het voor me is om nu rustig aan te doen. De prestatiedruk kwam vroeger wellicht uit mijn omgeving, maar nu zeker niet meer. Nu komt het uit mijzelf. Iedereen staat mij dit rustige ritme toe. Alleen ik nog niet.
Daarom is het goed om me dat soms te herinneren.
Het gaat niet om wat we doen, het gaat om wie we zijn.
En dat toelaten en beseffen is nog verdomd lastig soms.

6 Comments

  1. Jaja, dat nuttig moeten zijn ja! Herkenbaar, dat deed ik ook heel lang, altijd bezig en soort van aan anderen laten zien hoe hard ik bezig was.

    Totdat dat ook niet meer ging. Ik werk nu wederom niet, doe wat vrijwilligerswerk en het voelt als veel te weinig. Ik ben een beetje de andere kant doorgeslagen: te weinig doen, structuur bijna losgelaten, terwijl ik daar voorheen zo goed in was.

    Ergo: doe inderdaad niet te veel nu, je doet genoeg. Maar dat weet je allemaal zelf ook al wel.
    Koester de mensen om je heen die je steunen.

  2. Deze had ik zelf kunnen schrijven! Herkenbaarheid! Zo streng voor jezelf zijn steeds, om dat nutteloze gevoel maar voor te zijn… dat gevoel dat drukt op de pijn van het niet goed genoeg zijn. Iedereen om je heen mag er een potje van maken, maar jij zelf…
    Weet in ieder geval, dat je met deze site voor veel mensen taboes gaat doorbreken en dat ze dankzij jou geïnspireerd raken om ook hun masker af te zetten en toe te geven dat ze zich net zo voelen als jij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.