man aan het werk

Ik moest heel veel van mezelf

Toen ik begin 20 was, had ik een strategie uitgedacht over hoe ik het beste mijn leven moest leiden en hoe ik het beste kon herstellen van mijn psychische problemen.

Ik kwam onder behandeling bij mijn toenmalige behandelaar en ik wilde op alles perfect reageren. Ik mocht van mezelf niet even wegkijken als ik onzeker was, want als ik dat wel zou doen, konden het weleens ontwijkende persoonlijkheidstrekken zijn. Ook moest ik van mezelf, mezelf aardig vinden en geen heftige emoties en stemmingswisselingen hebben, want anders konden dat borderlinetrekken zijn. Daarbij moest ik van mezelf tussen de afspraken door zo min mogelijk mailen naar haar, anders konden dat afhankelijke persoonlijkheidstrekken zijn. Ook mocht ik van mezelf niet verzanden in hallucinaties en waandenkbeelden, want ik wilde niet het labeltje schizofrenie krijgen. Ik moest van mezelf ook positief zijn en mocht geen verdriet hebben over wat ik meegemaakt had, want dan zou ik slachtoffergedrag hebben. Ook moest ik goed overkomen in het contact, want anders zou ik weleens de diagnose autisme kunnen krijgen. Ook gaf ik aan bij mijn behandelaar, dat ik geen straffende en veeleisende kant in mezelf had zitten, want dat zou nadelig voor mijn herstel zijn. Als ik negatieve gedachtes had, moest ik het gelijk relativeren en er een positieve draai aan geven, anders zou het nooit goed komen met mij. Ik moest erg mijn best doen van mezelf, anders zouden mijn klachten chronisch worden en dat wilde ik niet. En ga zo maar door.

Ik moest van mezelf mijn lichamelijke signalen zo goed mogelijk in goede banen leiden. Als ik merkte dat mijn ademhaling hoog was, moest ik gelijk een buikademhaling doen en ook weten waardoor de hoge ademhaling kwam, zodat ik verder kon groeien. Als ik verstijfde moest ik van mezelf met een kussen slaan, zodat ik in beweging zou komen. Als ik gespannen was, moest ik analyseren en uitpluizen hoe dat kwam, want anders zou het nooit meer goed komen met mij. Als ik trek had, moest ik voldoende en gezond eten, zodat ik mij weer kon richten op mijn zelfontplooiing en niet op het hongergevoel. Als ik in bed lag en ik inzichten kreeg, moest ik ‘s nachts alles (vaak duurde dat uren) opschrijven waar ik achter gekomen was. Als ik dat ‘s nachts niet zou doen, kon ik weer van vooraf aan beginnen. Ik moest mediteren van mezelf, anders bleven alle traumatische gebeurtenissen in mijn lichaam zitten en zou ik geblokkeerd raken. Als ik licht in mijn hoofd was, moest ik stampen op de grond om te aarden. Als ik dat niet zou doen, zou het niks worden met mij. En ga zo maar door.

Ik moest stoer en zelfverzekerd overkomen in contact met anderen, anders zou ik weer gepest worden. Ook moest ik tot een zekere hoogte afstandelijk doen, zodat ik een onafhankelijk volwassen persoon zou zijn. Ook mocht ik van mezelf niet echt praten over hoe het met mezelf ging, want dan zou ik te veel zijn en zouden mensen mij verlaten. Ook moest ik een wat harde uitstraling hebben, zodat mensen mij niet konden raken. En ga zo maar door.

Ik moest dus heel veel van mezelf. Later leerde ik dat daaronder onder andere angst en verdriet zat en gebrek aan zelfcompassie. Dat heeft te maken met dat ik in mijn kinder- en tienerjaren veel psychische diagnoses gekregen heb, met soms nare conclusies en prognoses. Ook waren er veel diagnoses die helemaal niet klopten en later weer ingetrokken werden. Toch trof dat mij erg, waardoor ik kostte wat het kost zo normaal mogelijk wilde zijn. Ik liet mijn zelfbeeld (te) veel afhangen van de diagnoses die ik kreeg. Ik was vanbinnen zo intens bang, dat het nooit meer goed zou komen met mij. Dat gaf mij verdriet, wat ik automatisch wegdrukte en waar ik niet bijkwam.

En nu…. Ik ben niet mijn diagnoses. Ik blijf dezelfde, ook met diagnoses. Maar mijn huidige behandelaar weet nog niet helemaal wat er met mij aan de hand is. In ieder geval een posttraumatische stressstoornis, zei ze. Verder moeten we nog kijken welke andere diagnose het meest passend is. En in de tussentijd probeer ik zo aardig mogelijk richting mezelf zijn en vertrouwen in mezelf hebben!

Lees ook:

  • Verschillende betekenissen gekoppeld aan een woord. In eerste instantie denk je bij bucketlist aan dingen die je gedaan moet hebben voor je dood gaat. Daar kan een oneindig lange lijst uit ontstaan. Ik vind het trouwens niet alleen een lijst…

1 reactie

  1. Moeten moeten moeten, wat is dat toch vervelend en hoe kom je er vanaf? Ik weet het helaas niet maar ga zelf binnenkort ook een behandeling starten bij een psycholoog. Ik moet ook zo ontzettend veel van mezelf! Ik hoop te leren milder te zijn. Net als jij aardiger voor mezelf te zijn en meer vertrouwen in mezelf te hebben. Sterke met het traject Brian!!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Mijn eerste bezoek aan de psycholoog
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Mijn eerste bezoek aan de psycholoog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.