meisje aan zee

Ik mis mezelf

Binnenkort is het zover, ik ga beginnen met de zoveelste therapie… Vierdaagse dagbehandeling, schematherapie. Doodeng, maar zo noodzakelijk!

Nog een laatste keer. Deze keer zet ik alles op alles. Ik ga stormen trotseren, niet zomaar stormen. De ergste en engste stormen. Ik ga bergen beklimmen, de hoogste en gevaarlijkste bergen die er zijn. Ook ga ik draken verslaan, gigantische draken. Onderweg ga ik ook nog goed uitkijken voor alle beren op de weg. Ik ga door tot ik ze allemaal heb gehad. Alleen dan mag ik stoppen, geen seconde eerder.

Ik kan dit, ook al voelt dat meestal niet zo. Meestal voel ik alleen maar verdriet, verdriet omdat ik niet meer mezelf ben. Al heel lang niet. En ik mis mezelf zo erg. Ik mis m’n lach. Niet m’n glimlach, die is er soms nog wel, maar mijn echte lach, echt plezier. Ik mis de zin om dingen te ondernemen, om leuke dingen te doen met m’n vriend, met m’n moeder, met wie dan ook. Ik mis de zin om mensen om me heen te hebben van wie ik hou. Ik mis om echt het houden van te voelen, ik mis mijn spontaniteit, grapjes, warmte en gezelligheid… Ik mis het om mezelf te zijn.

Het doet zoveel pijn als het elke keer maar weer niet lukt om plezier te hebben, om te genieten zonder dat allerlei stemmen en pop-ups in mijn hoofd het verpesten. En het erge is dat mijn omgeving er ook onder lijdt. Mijn familie, vriend, vrienden… Ook voor hen is het verschrikkelijk. Ze weten nooit waar ze aan toe zijn, hoe mijn humeur nu weer is en hoelang ik dit keer gezellig ben, als me dat überhaupt al lukt.

Voor mij is het het makkelijkst om alleen te zijn, dan hoef ik me minder druk te maken dat ik anderen belast. Dan heb ik alleen mezelf om me mee bezig te houden. Dat beperkt het aantal prikkels… Maar ik voel me ook weer verschrikkelijk schuldig als ik aan familie of aan mijn vriend moet zeggen dat ik liever alleen ben en dus niet wil afspreken. Dat blijft me dan ook weer bezighouden en daar voel ik me heel erg rot door. Dus het is wel afspreken en me klote voelen of niet afspreken en me klote voelen. Wel afspreken en constant bang zijn om een ander te belasten, bang zijn dat ik niet leuk en gezellig genoeg ben en me daar dan schuldig over voelen omdat ik iemands dag verpest. Of niet afspreken en bang zijn dat mensen er genoeg van krijgen dat ik steeds afzeg, me druk maken om het feit hoe de ander zich erbij voelt dat ik afzeg en me vervolgens vreselijks schuldig voelen…

Best lastig vind ik. Een dagelijks dilemma. Een van de dagelijkse dilemma’s. En dan klinkt een dilemma eigenlijk helemaal niet zo vervelend… Toch is het wel zo. Heel erg vervelend zelfs. En dan is dit nog maar een minuscuul dingetje, gezien alle andere problemen en moeilijkheden waar ik tegen aan loopt in dit leven. Dit moeilijke, harde, gemene en rottige leven.

Zoals ik al zei… nog een laatste keer. Stormen trotseren, bergen beklimmen, draken verslaan… uitkijken voor beren…

Lees ook:

  • Hier zit ik dan. Een beetje lamgeslagen, ontevreden en onwetend. Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn behandelaar. Ze gaat fulltime bij de crisisdienst werken en weg bij het FACT-team. En dus ook weg als mijn behandelaar. Ik heb al…

    Afscheid van mijn behandelaar

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.